Cryonics Questions and Choices
Οι καθυστερήσεις στην κρυοσυντήρηση δεν είναι ένα δευτερεύον θέμα. Είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο οι ομάδες κρυονικής πρώτα ανησυχούν για τον εγκέφαλο. Το διάστημα μεταξύ της νομικής θανάτωσης και της σταθεροποίησης είναι το παράθυρο όπου η ροή του αίματος σταματά, το οξυγόνο εξαφανίζεται και αρχίζει η ισχαιμική βλάβη.
Η ισχαιμία σημαίνει ότι φτάνει πολύ λίγη ποσότητα αίματος στους ιστούς. Με απλά λόγια, ο εγκέφαλος μένει πεινασμένος. Εξαντλείται από οξυγόνο και καύσιμη ύλη, και αυτό πυροδοτεί μια βλάβη που αυξάνεται με τον χρόνο. Στην κρυονική, αυτή είναι η βλάβη που πιο συχνά διαχωρίζει μια δύσκολη περίπτωση από μια χειρότερη.
Αυτό είναι το βασικό γεγονός που οι άνθρωποι χάνουν. Ο κίνδυνος δεν είναι μόνο η μεταγενέστερη ψύξη ή τα προστατευτικά από την κατάψυξη. Η ίδια η καθυστέρηση μπορεί να βλάψει τον εγκέφαλο πριν καν ξεκινήσει η συντήρηση. Ένα άτομο μπορεί αρχικά να είναι ακόμα βιολογικά αρκετά άθικτο για παρέμβαση, και στη συνέχεια να γίνεται δυσκολότερο στη συντήρηση καθώς περνούν λεπτά και ώρες.
Για αυτόν τον λόγο υπάρχει η ετοιμότητα (standby). Η ετοιμότητα σημαίνει ότι μια ομάδα είναι έτοιμη πριν κηρυχθεί ο νομικός θάνατος, ώστε η σταθεροποίηση να μπορεί να ξεκινήσει όσο πιο γρήγορα επιτρέπεται. Μετά την ανακοίνωση, ο στόχος είναι η αποκατάσταση της κυκλοφορίας και της αναπνοής, η έναρξη της ψύξης και η μείωση της πήξης του αίματος και του οιδήματος. Αυτά τα βήματα δεν εξαλείφουν όλη τη βλάβη, αλλά προορίζονται να επιβραδύνουν την καμπύλη της βλάβης.
Η σύγχυση συνήθως ξεκινά με τη λέξη «μη αναστρέψιμη». Στην ιατρική, αυτή η λέξη συχνά συνδέεται με την συνηθισμένη ανάρρωση με τις σημερινές μεθόδους. Στην κρυονική, η σημασία είναι διαφορετική. Μια καθυστέρηση μπορεί να σπρώξει τον εγκέφαλο σε μια κατάσταση που η τρέχουσα ιατρική δεν μπορεί να αντιστρέψει, ωστόσο η μελλοντική επισκευή μπορεί ακόμα να φανταστεί αν παραμείνει αρκετή δομή.
Αυτή είναι μια δύσκολη διάκριση. Κρατά την ελπίδα ειλικρινή. Επίσης κρατά τη συζήτηση από το να καταρρεύσει σε ένα απλό ναι ή όχι. Η κρυονική χτίζεται γύρω από την ιδέα ότι κάποια βλάβη είναι επισκευάσιμη αργότερα, αλλά ότι η μελλοντική επισκευή εξαρτάται από το πόση βλάβη συνέβη πριν ξεκινήσει η συντήρηση.
Η θερμή ισχαιμία είναι το πρώτο πρόβλημα. Συμβαίνει ενώ το σώμα είναι ακόμα ζεστό μετά την παύση της κυκλοφορίας. Τα κύτταρα του εγκεφάλου δεν πεθαίνουν όλα μαζί, κάτι που είναι ένας λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι της κρυονικής εστιάζουν στο παράθυρο πριν η κυτταρική θάνατος ολοκληρωθεί. Αλλά η πορεία προς την καταστροφή μπορεί να ξεκινήσει γρήγορα, και ο εγκέφαλος μπορεί να τεθεί σε μια κακή τροχιά πολύ πριν φαίνεται πλήρως κατεστραμμένος.
Η κρύα ισχαιμία μπορεί να ακολουθήσει εάν η μεταφορά είναι αργή. Αυτό συμβαίνει όταν ο ασθενής τυλίγεται σε πάγο και η καθυστέρηση συνεχίζεται πριν την κρυοπροστατευτική διήθηση. Η ψύξη βοηθά, αλλά δεν κάνει την καθυστέρηση ακίνδυνη. Αλλάζει μόνο τον ρυθμό της βλάβης.
Εδώ γίνεται ορατή η πρακτική πλευρά της κρυονικής. Η αλυσίδα δεν είναι ένα γεγονός. Είναι μια ακολουθία: νομική ανακοίνωση, γρήγορη ανταπόκριση, καρδιοπνευμονική υποστήριξη, φαρμακευτική αγωγή, ψύξη, αντικατάσταση αίματος, και στη συνέχεια κρυοπροστατευτική διήθηση. Αν η αλυσίδα σπάσει νωρίς, τα μεταγενέστερα βήματα έχουν λιγότερα εργαλεία για να λειτουργήσουν.
Το πιο επώδυνο μέρος είναι ότι κάποια από τη βλάβη μπορεί να είναι σιωπηλή. Ένας εγκέφαλος μπορεί να φαίνεται παρών, και ένα σώμα να έχει κρυώσει, ενώ μικροσκοπική βλάβη συνεχίζεται. Η ισχαιμία και η μεταγενέστερη επαναγγείωση μπορούν και οι δύο να βλάψουν τους ιστούς. Η επαναγγείωση σημαίνει ότι η ροή του αίματος ξαναρχίζει μετά από μια περίοδο χωρίς αυτήν. Αυτή η επανεκκίνηση είναι απαραίτητη, αλλά μπορεί επίσης να φέρει τη δική της βλάβη.
Για αυτόν τον λόγο η καθυστέρηση έχει τόσο μεγάλη σημασία στην πρακτική της κρυονικής. Ο στόχος δεν είναι μια τέλεια διάσωση από τον θάνατο ως ένα νομικό γεγονός. Ο στόχος είναι να περιοριστεί η αποφευχτέα βλάβη μετά από αυτό το γεγονός. Κάθε λεπτό καθυστέρησης μπορεί να αυξήσει την πιθανότητα ο εγκέφαλος να εισέλθει σε μια βαθύτερη ζώνη βλάβης πριν η φάση συντήρησης έχει την ευκαιρία να κάνει τη δουλειά της.
Υπάρχει ένα άλλο σημείο που συχνά θολώνεται. Η κρυονική δεν ισχυρίζεται ότι οι σημερινές διαδικασίες μπορούν να επισκευάσουν όλη την ισχαιμική βλάβη. Ισχυρίζεται μόνο ότι η συντήρηση αυτού που απομένει μπορεί να αφήσει μια καλύτερη βάση για μελλοντική επισκευή από το να μην κάνεις τίποτα. Αυτή η ισχυρισμός είναι ταπεινός. Είναι επίσης ο μόνος ειλικρινής.
Για αυτόν τον λόγο, η φράση «μη αναστρέψιμη ισχαιμική εγκεφαλική βλάβη» πρέπει να διαβάζεται με προσοχή. Είναι μη αναστρέψιμη για την τρέχουσα ιατρική. Δεν είναι απόδειξη ότι καμία μελλοντική τεχνολογία θα μπορούσε ποτέ να βοηθήσει. Είναι ένα προειδοποιητικό μήνυμα ότι το παράθυρο συντήρησης είναι στενό, και ότι η ποιότητα της φροντίδας πριν τη διήθηση έχει μεγάλη σημασία.
Η βαθύτερη ερώτηση δεν είναι αν η καθυστέρηση έχει σημασία. Προφανώς έχει. Η βαθύτερη ερώτηση είναι πόση δομή επιβιώνει της καθυστέρησης, και αν η μελλοντική επισκευή μπορεί να λειτουργήσει με αυτή την υπόλοιπη δομή. Εκεί είναι που η κρυονική τοποθετεί την ελπίδα της, και εκεί κρατά τα όριά της υπόψη.
Βρίσκω αυτή την ειλικρίνεια σημαντικό. Η ελπίδα είναι πιο δυνατή όταν δεν υποκρίνεται ότι έχει ήδη γίνει απώλεια. Είναι επίσης πιο δυνατή όταν ονομάζει την απώλεια καθαρά, γιατί τότε γίνεται σαφής το νόημα της ετοιμότητας, της σταθεροποίησης και της γρήγορης μεταφοράς. Αυτά δεν είναι τελετουργικά βήματα. Είναι προσπάθειες να κρατήσουν τον εγκέφαλο μακριά από την είσοδο σε χειρότερη βλάβη πριν ξεκινήσει η συντήρηση.
Το Μακρύτερο Ορίζοντα αντιμετωπίζει αυτόν τον τύπο ειλικρίνειας ως την πρώτη προϋπόθεση της σοβαρής ελπίδας. Μια ξεκάθαρη ερώτηση σχετικά με την κρυονική, τη μελλοντική συντήρηση και τι μπορεί ειλικρινά να σημαίνει η ελπίδα αρκεί να κρατηθεί.
Article by Lea Varga ·