Cryonics Questions and Choices
Co może nam powiedzieć o krionice konferencja z okazji 50. urodzin, skoro żaden ludzki pacjent nie został jeszcze wskrzeszony?
To było ciche pytanie stojące za wydarzeniami z okazji 50-lecia Alcor w 2022 roku. Okazja ta upamiętniała pięć dekad od rozpoczęcia działalności Alcora 23 lutego 1972 roku. Dała też przestrzeń na trudniejszy temat: co przyszła medycyna mogłaby być zmuszona zrobić, jeśli wskrzeszenie kiedykolwiek stanie się możliwe.
Wydarzenie z okazji urodzin odbyło się 23 lutego 2022 roku, w godzinach 18:00–23:00, w The Sanctuary na Roosevelt Island. Wieczór rozpoczął się od godziny koktajlowej. Potem podano jedzenie, a napoje były dostępne w barze płatnym. Zaplanowany program połączył wystąpienia dotyczące krioniki, przedłużania życia, konserwacji zwierząt, odmładzania oraz komunikacji publicznej.
W harmonogramie znalazło się powitanie od Patricka Harrisa, ówczesnego prezydenta i dyrektora generalnego Alcora. Aschwin de Wolf miał wygłosić referat na temat krioniki dla sceptyków. Max More odniósł się do zarzutów wobec przedłużania życia. Reason omówił stan badań nad odmładzaniem i to, czy ludzie nadal wybierają krioprezerwację. Natasha Vita-More zaprezentowała wyniki i nieoczekiwane efekty związane z konserwacją C. elegans, małego robaka laboratoryjnego. Emil Kendziorra mówił o nowych sposobach komunikowania biostazy medycznej.
Wydarzenie było świętem. Było też miejscem spotkania trudnych pytań. Co chroni konserwacja? Jakie uszkodzenia występują przed i podczas schładzania? Czego wymagałaby naprawa? I jak poważna dyskusja może uniknąć zamiany możliwości w obietnicę?
Główna idea stojąca za wskrzeszeniem
Duża część materiałów z okazji 50. urodzin skupiała się na Robertzie A. Freitas Jr. i jego pracy nad medycznymi nanorobotami. Podstawowa idea jest prosta do przedstawienia. Przyszłe maszyny, zbudowane z ekstremalną kontrolą nad materią, mogą inspekcjonować konserwowaną tkankę i naprawiać ją na bardzo małą skalę.
Nie jest to metoda dostępna dzisiaj. Pacjent zakonserwowany kriogenicznie może być utrzymywany w temperaturach kriogenicznych bez oczekiwanej ciągłej degradacji wynikającej ze zwykłej aktywności biologicznej. Jednak współczesna medycyna nie potrafi wskrzesić tego pacjenta. Żaden ludzki pacjent krioniczny nie został przywrócony do życia.
Freitas opisał wskrzeszenie jako proces składający się z trzech ogólnych etapów. Po pierwsze, przyszły system zbierałby informacje ze struktury konserwowanej. Musiałby nauczyć się, co zostało uszkodzone, a co pozostało nietknięte. Po drugie, obliczałby plan naprawy. Po trzecie, realizowałby ten plan za pomocą medycznych nanorobotów wykonanych dzięki precyzyjnej produkcji atomowej.
Precyzyjna produkcja atomowa oznacza budowanie obiektów z kontrolą nad pojedynczymi atomami lub małymi grupami atomów. Jest to technologia przyszłości, a nie działająca usługa kliniczna. Idea ta ma znaczenie, ponieważ zwykła chirurgia nie może dotrzeć do drobnych struktur, które przechowują mechanizmy działania mózgu.
Mały przykład pomaga to zrozumieć. Wyobraź sobie zalane, zamrożone biblioteki. Półki, strony i atrament mogą mieć wszystkie różne rodzaje uszkodzeń. Zespół naprawczy najpierw sporządzi mapę uszkodzeń. Następnie zdecyduje, które strony można odbudować, a które półki wymagają wzmocnienia. Dopiero potem mógłby zacząć ostrożną naprawę.
Mózg jest znacznie bardziej złożony niż biblioteka. Ten przykład pokazuje tylko kolejność prac. Inspekcja preceduje planowanie. Planowanie preceduje naprawę.
Dlaczego jakość konserwacji ma znaczenie
Krionica rozpoczyna się po prawnym ogłoszeniu śmierci. Nie jest to leczenie osoby żyjącej. Celem jest jak najszybsze spowolnienie zmian fizycznych, a następnie schłodzenie i konserwacja ciała lub mózgu w bardzo niskich temperaturach.
Nowoczesne metody konserwacji często wykorzystują witryfikację. Oznacza to stosowanie chemicznych środków ochronnych w celu zmniejszenia tworzenia się zwykłych kryształów lodu. Lód może uszkadzać komórki i drobne struktury. Witryfikacja nie usuwa każdego problemu. Same chemikalia mogą obciążać tkankę, a schładzanie, ogrzewanie, choroby, brak tlenu i pęknięcia mogą wpływać na ostateczny stan.
Badania na zwierzętach, tkankach i organach dostarczają użytecznych wskazówek. Nerka królika podtrzymywała życie po schłodzeniu do około minus 130 stopni Celsjusza i ponownym ogrzaniu. Chomiki odzyskały zdrowie po zamrożeniu w cieplejszych temperaturach, zachowując pamięć. Inne badania wykazały, że konserwowane plasterki mózgu mogą zachować strukturę komórek, odpowiedzi elektryczne i formy aktywności związane z uczeniem się po ponownym ogrzaniu.
Te ustalenia nie pokazują, że zakonserwowanego człowieka można wskrzesić. Pokazują one, że struktury biologiczne mogą czasem tolerować silne schłodzenie w kontrolowanych warunkach. To mniejsze twierdzenie, ale wciąż istotne.
Istnieją również duże luki. Publikowane dowody nie pokazują jeszcze pełnej żywotności mózgu po witryfikacji i długoterminowym przechowywaniu. Badania częściowego zamrażania mózgu nie równają się konserwacji całego człowieka. Wyniki laboratoryjne nie mogą odpowiedzieć na każde pytanie dotyczące osoby, tożsamości lub świadomości.
Co mogłoby obejmować przyszłe procesy naprawy
Proponowana sekwencja naprawy zaczyna się od przeglądu. Przyszłe systemy musiałyby sporządzić mapę uszkodzeń na kilku skalach. Mogłyby następnie dotrzeć do ważnych struktur poprzez takie szlaki, jak układ krwionośny, sieć naczyń transportujących krew.
Następnie nastąpiłaby stabilizacja. Niektóre uszkodzone obszary mogłyby potrzebować wsparcia przed rozpoczęciem szczegółowych prac. Pęknięcia mogłyby wymagać specjalnego leczenia. W propozycji ogrzewanie mogłoby pomóc w złączeniu złamanych powierzchni przed kontynuowaniem naprawy.
Plan naprawy zależałby od informacji zebranych od zakonserwowanego pacjenta. Zależałby również od wiedzy z eksperymentów dotyczących obrażeń w ciepłym środowisku, przechowywania na zimno, witryfikacji i regeneracji tkanek. Proces nie byłby prostym rozmrożeniem po którym następuje spontaniczna regeneracja.
Ten punkt łatwo przeoczyć. Współczesne metody krioniczne nie tworzą zamrożonego pacjenta, który może się obudzić po ogrzaniu. Przyszły system wskrzeszenia musiałby przeprowadzić inspekcję, obliczenia, odbudowę i ponowne uruchomienie wielu powiązanych funkcji. Mógłby potrzebować naprawy błon komórkowych, naczyń krwionośnych, neuronów i połączeń przenoszących informacje przez mózg.
Najważniejsze informacje mogą być strukturalne. Pamięci i osobowość nie są przechowywane w jednym prostym miejscu. Ich fizyczna podstawa zależy od wzorców rozłożonych na wiele komórek i połączeń. Jeśli te wzorce zostaną utracone, przyszła maszyna nie mogłaby ich odzyskać metodą zgadywania.
Dlatego konserwacja jest powiązana z tożsamością. Celem nie jest utrzymanie ciała w zimnie dla samego zimna. Nadzieją jest to, że wystarczająco dużo informacji o danej osobie pozostanie dostępnych dla przyszłego systemu naprawy.
Co konferencja mogła i nie mogła udowodnić
- rocznica nie udowodniła, że wskrzeszenie się zdarzy. Nie ustaliła dokładnych warunków konserwacji niezbędnych do sukcesu. Nie zamieniła nanorobotów w obecne sprzęt medyczny.
Oferowała jednak bardziej szczegółowy sposób dyskusji nad problemem. Zamiast pytać tylko: „Czy to może działać?”, ludzie mogą pytać, jakie informacje muszą przetrwać, jakie uszkodzenia muszą zostać naprawione i które maszyny mogłyby wykonać tę pracę.
Ta zmiana sformułowania ma znaczenie. Vaga obietnica jest trudna do przetestowania. Szczegółowa propozycja może być kwestionowana krok po kroku. Niektóre części mogą zawieść. Inne mogą kierować badaniami w użyteczny sposób.
Freitas zainteresował się krionicą jako nastolatek po obejrzeniu odcinka Star Treka „Space Seed”. Alcor zaczął działalność około pięć lat później. Nastąpiły dziesięciolecia pracy, w tym ogromne dorobek piśmienniczy dotyczący nanorobotyki medycznej. Ta historia pokazuje, jak odległy pomysł może stać się ustrukturyzowanym pytaniem technicznym. Nie pokazuje, że ostateczna odpowiedź jest bezpieczna.
Dla mnie jest to najbardziej użyteczna lekcja z Alcor 50. Krionica nie jest obietnicą przyszłego ratunku. Jest to wybór oparty na niepewności. Jego najsilniejsze uzasadnienie zależy od zachowania informacji i otwierania możliwości, której współczesna medycyna nie może wykorzystać.
Szczegóły konferencji są wystarczająco proste: jeden wieczór, 50. urodziny, kilka wystąpień i publiczne święto. Głębszy harmonogram było trudniej odczytać. Przeszedł od obecnej konserwacji do przyszłej naprawy, a następnie od technicznej nadziei z powrotem do granic dowodów.
Czytelnik może teraz oddzielić te warstwy. Wydarzenie upamiętniło historię Alcora. Jego program obejmował główne pytania wokół krioniki i długowieczności. Jego wizja nanomedyczna opisała możliwą ścieżkę od zakonserwowanej struktury do przyszłej naprawy. Nic z tego nie usuwa nieznanych czynników.
Tam zaczyna się uczciwa nadzieja. Longer Horizon zadaje jedno wyraźne pytanie o krionicę, przyszłą konserwację i to, co nadzieja może uczciwie oznaczać.
Article by Lea Varga ·