Cryonics Questions and Choices
Τι μπορεί να μας πει μια διάσκεψη για τα 50ά γενέθλια σχετικά με την κρυονική, όταν κανείς ασθενής δεν έχει ακόμη επαναπροσαρθεί;
Αυτό ήταν το ήσυχο ερώτημα πίσω από τα γεγονότα των 50ων γενεθλίων του Alcor το 2022. Η περίσταση σήμανε πέντε δεκαετίες από τότε που το Alcor ξεκίνησε τις λειτουργίες του στις 23 Φεβρουαρίου 1972. Έδωσε επίσης χώρο σε ένα πιο δύσκολο θέμα: τι θα μπορούσε να χρειαστεί η μελλοντική ιατρική να κάνει αν η επαναπροσαρμογή γίνει ποτέ δυνατή.
Η εκδήλωση γενεθλίων πραγματοποιήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2022, από τις 6:00 μ.μ. έως τις 11:00 μ.μ., στο The Sanctuary στη Νήσο Roosevelt. Το βράδυ ξεκίνησε με μια ώρα κοκτέιλ. Ακολούθησε φαγητό, με ποτά διαθέσιμα από έναν μετρητούς μπαρ. Το προγραμματισμένο πρόγραμμα συνέδεσε ομιλίες για την κρυονική, την επέκταση της ζωής, τη διατήρηση ζώων, την αναζωογόνηση και την δημόσια επικοινωνία.
Το πρόγραμμα περιλάμβανε μια υποδοχή από τον Patrick Harris, τότε πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο του Alcor. Ο Aschwin de Wolf αναφερόταν να μιλήσει για την κρυονική για τους σκεπτικιστές. Ο Max More απάντησε σε objections στην επέκταση της ζωής. Το Reason συζήτησε την κατάσταση της έρευνας για την αναζωογόνηση και αν οι άνθρωποι εξακολουθούν να επιλέγουν την κρυοσυντήρηση. Η Natasha Vita-More παρουσίασε ευρήματα και μη αναμενόμενα αποτελέσματα από τη διατήρηση του C. elegans, ενός μικρού εργαστηριακού σκουληκιού. Ο Emil Kendziorra μίλησε για νέους τρόπους επικοινωνίας της ιατρικής βιοστάσης.
Η εκδήλωση ήταν μια γιορτή. Ήταν επίσης ένα σημείο συνάντησης για δύσκολα ερωτήματα. Τι προστατεύει η διατήρηση; Ποιος τύπος ζημιάς συμβαίνει πριν και κατά την ψύξη; Τι θα απαιτούσε η επισκευή; Και πώς μπορεί μια σοβαρή συζήτηση να αποφύγει να μετατρέψει τη δυνατότητα σε υπόσχεση;
Η κεντρική ιδέα πίσω από την επαναπροσαρμογή
Ένα μεγάλο μέρος του υλικού των 50ων γενεθλίων επικεντρώθηκε στον Robert A. Freitas Jr. και στην εργασία του για τα ιατρικά νανορομπότ. Η βασική ιδέα είναι απλή να διατυπωθεί. Τα μελλοντικά μηχανήματα, κατασκευασμένα με ακραίο έλεγχο της ύλης, θα μπορούσαν να εξετάσουν το διατηρημένο ιστό και να τον επισκευάσουν σε πολύ μικρή κλίμακα.
Αυτό δεν είναι μια μέθοδος διαθέσιμη σήμερα. Ένας κρυοσυντηρημένος ασθενής μπορεί να διατηρείται σε κρυογονικές θερμοκρασίες χωρίς αναμενόμενη συνεχούσα φθορά από συνηθισμένη βιολογική δραστηριότητα. Ωστόσο, η τρέχουσα ιατρική δεν μπορεί να επαναπροσαρθεί αυτόν τον ασθενή. Κανείς ανθρώπινος ασθενής κρυονικής δεν έχει ξαναζωντανέψει.
Ο Freitas περιέγραψε την επαναπροσαρμογή ως μια διαδικασία με τρεις ευρείες φάσεις. Πρώτον, ένα μελλοντικό σύστημα θα συλλέγει πληροφορίες από τη διατηρημένη δομή. Θα πρέπει να μάθει τι έχει υποστεί ζημιά και τι έχει παραμείνει. Δεύτερον, θα υπολογίζει ένα σχέδιο επισκευής. Τρίτον, θα εκτελεί αυτό το σχέδιο με ιατρικά νανορομπότ κατασκευασμένα μέσω ατομικά ακριβούς κατασκευής.
Η ατομικά ακριβής κατασκευή σημαίνει την κατασκευή αντικειμένων με έλεγχο πάνω σε μεμονωμένα άτομα ή μικρές ομάδες ατόμων. Είναι μια μελλοντική τεχνολογία, όχι μια λειτουργική κλινική υπηρεσία. Η ιδέα έχει σημασία επειδή η συνηθισμένη χειρουργική δεν μπορεί να φτάσει στις λεπτές δομές που αποθηκεύουν τη λειτουργία του εγκεφάλου.
Ένα μικρό παράδειγμα βοηθά. Φανταστείτε μια παγωμένη βιβλιοθήκη μετά από πλημμύρα. Τα ράφια, οι σελίδες και το μελάνι μπορεί να έχουν όλα διαφορετικούς τύπους ζημιάς. Μια ομάδα επισκευής θα χαρτογραφήσει πρώτα τη ζημιά. Στη συνέχεια θα αποφασίσει ποιες σελίδες μπορούν να αποκατασταθούν και ποια ράφια χρειάζονται υποστήριξη. Μόνο μετά από αυτό θα μπορούσε να ξεκινήσει την προσεκτική επισκευή.
Ο εγκέφαλος είναι πολύ πιο σύνθετος από μια βιβλιοθήκη. Το παράδειγμα δείχνει μόνο τη σειρά της εργασίας. Η εξέταση έρχεται πριν από τον σχεδιασμό. Ο σχεδιασμός έρχεται πριν από την επισκευή.
Γιατί έχει σημασία η ποιότητα της διατήρησης
Η κρυονική ξεκινά μετά από μια νομική δήλωση θανάτου. Δεν είναι μια θεραπεία για ένα ζωντανό άτομο. Ο στόχος είναι να επιβραδυνθεί η φυσική αλλαγή όσο το δυνατόν γρηγορότερα, στη συνέχεια να ψυχθεί και να διατηρηθεί το σώμα ή ο εγκέφαλος σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες.
Οι σύγχρονες μέθοδοι διατήρησης συχνά χρησιμοποιούν vitrification (βιτριοποίηση). Αυτό σημαίνει τη χρήση προστατευτικών χημικών ουσιών για να μειωθεί ο σχηματισμός συνηθισμένων κρυστάλλων πάγου. Ο πάγος μπορεί να βλάψει τα κύτταρα και τις λεπτές δομές. Η βιτριοποίηση δεν αφαιρεί κάθε πρόβλημα. Τα ίδια τα χημικά μπορούν να στresάρουν τον ιστό, και η ψύξη, η θέρμανση, η ασθένεια, η έλλειψη οξυγόνου και οι θραύσεις μπορεί όλες να επηρεάσουν την τελική κατάσταση.
Η έρευνα σε ζώα, ιστούς και όργανα προσφέρει χρήσιμες ενδείξεις. Ένα νεφρό λαγού έχει υποστηρίξει τη ζωή μετά από ψύξη στους περίπου μείον 130 βαθμούς Κελσίου και επαναθέρμανση. Χάμστερ έχουν ανακάμψει μετά από.freeze σε θερμότερες θερμοκρασίες, με τη μνήμη να διατηρείται. Άλλες μελέτες έχουν βρει ότι διατηρημένες φέτες εγκεφάλου μπορούν να διατηρήσουν τη δομή των κυττάρων, τις ηλεκτρικές αποκρίσεις και μορφές δραστηριότητας σχετικής με τη μάθηση μετά την επαναθέρμανση.
Αυτά τα ευρήματα δεν δείχνουν ότι ένας διατηρημένος άνθρωπος μπορεί να επαναπροσαρθεί. Δείχνουν ότι οι βιολογικές δομές μπορούν μερικές φορές να ανεχτούν την έντονη ψύξη υπό ελεγχόμενες συνθήκες. Αυτό είναι ένα μικρότερο claim, αλλά είναι ακόμα σχετικό.
Υπάρχουν επίσης μεγάλα κενά. Οι δημοσιευμένες ενδείξεις δεν δείχνουν ακόμη πλήρη βιωσιμότητα εγκεφάλου μετά από βιτριοποίηση και μακροχρόνια αποθήκευση. Οι μελέτες μερικής freeze του εγκεφάλου δεν ισούνται με τη διατήρηση ολόκληρου του ανθρώπου. Τα εργαστηριακά αποτελέσματα δεν μπορούν να απαντήσουν σε κάθε ερώτηση για ένα άτομο, την ταυτότητα ή τη συνείδηση.
Τι θα μπορούσε να περιλαμβάνει μια μελλοντική διαδικασία επισκευής
Η προτεινόμενη ακολουθία επισκευής ξεκινά με μια έρευνα. Τα μελλοντικά συστήματα θα πρέπει να χαρτογραφήσουν ζημιά σε πολλές κλίμακες. Στη συνέχεια θα μπορούσαν να φτάσουν σε σημαντικές δομές μέσω δρόμων όπως το αγγειακό σύστημα, το δίκτυο αγγείων που μεταφέρει αίμα.
Στη συνέχεια θα έρχόταν η σταθεροποίηση. Κάποιες περιοχές με ζημιά μπορεί να χρειάζονται υποστήριξη πριν ξεκινήσει η λεπτομερής εργασία. Οι θραύσεις θα μπορούσαν να απαιτήσουν ειδική θεραπεία. Στην πρόταση, η θέρμανση θα μπορούσε να βοηθήσει να φέρει μαζί τις σπασμένες επιφάνειες πριν συνεχιστεί η επισκευή.
Το σχέδιο επισκευής θα εξαρτιόταν από πληροφορίες που συλλέχθηκαν από τον διατηρημένο ασθενή. Θα εξαρτιόταν επίσης από γνώσεις από πειράματα που περιλαμβάνουν θερμή τραυματισμό, κρύα αποθήκευση, βιτριοποίηση και ανάκτηση ιστού. Η διαδικασία δεν θα ήταν μια απλή απόψυξη ακολουθούμενη από αυθόρμητη ανάκαμψη.
Αυτό το σημείο είναι εύκολο να παραλειφθεί. Οι τρέχουσες μέθοδοι κρυονικής δεν δημιουργούν έναν παγωμένο ασθενή που μπορεί να ξυπνήσει όταν θερμανθεί. Ένα μελλοντικό σύστημα επαναπροσαρμογής θα πρέπει να εξετάσει, να υπολογίσει, να ξαναχτίσει και να επανεκκινήσει πολλές συνδεδεμένες λειτουργίες. Θα μπορούσε να χρειαστεί να επισκευάσει μεμβράνες κυττάρων, αιμοφόρα αγγεία, νευρώνες και τις συνδέσεις που μεταφέρουν πληροφορίες μέσω του εγκεφάλου.
Οι πιο σημαντικές πληροφορίες μπορεί να είναι δομικές. Οι μνήμες και η προσωπικότητα δεν αποθηκεύονται σε μία απλή τοποθεσία. Η φυσική τους βάση εξαρτάται από μοτίβα σε πολλά κύτταρα και συνδέσεις. Αν αυτά τα μοτίχα χαθούν, ένα μελλοντικό μηχάνημα δεν θα μπορούσε να τα ανακτήσει με guesswork.
Για αυτόν τον λόγο η διατήρηση συνδέεται με την ταυτότητα. Ο στόχος δεν είναι να κρατήσει ένα σώμα κρύο για δικό του σκοπό. Η ελπίδα είναι ότι αρκετές πληροφορίες για το άτομο παραμένουν διαθέσιμες για ένα μελλοντικό σύστημα επισκευής.
Τι η διάσκεψη μπορούσε και δεν μπορούσε να αποδείξει
Τα 50ά γενέθλια δεν απέδειξαν ότι η επαναπροσαρμογή θα συμβεί. Δεν καθόρισε τις ακριβείς συνθήκες διατήρησης που απαιτούνται για την επιτυχία. Δεν μετατρέπει τα νανορομπότ σε ιατρικό εξοπλισμό της παρούσας ημέρας.
Πρόσφερε όμως έναν πιο λεπτομερή τρόπο για να συζητήσει το πρόβλημα. Αντί να ρωτά μόνο, «Μπορεί αυτό να λειτουργήσει;» οι άνθρωποι μπορούν να ρωτήσουν ποιες πληροφορίες πρέπει να επιβιώσουν, ποια ζημιά πρέπει να επισκευαστεί και ποια μηχανήματα θα μπορούσαν να εκτελέσουν αυτή την εργασία.
Αυτή η αλλαγή στη διατύπωση έχει σημασία. Μια αόριστη υπόσχεση είναι δύσκολο να δοκιμαστεί. Μια λεπτομερής πρόταση μπορεί να αμφισβητηθεί βήμα προς βήμα. Μερικά μέρη μπορεί να αποτύχουν. Άλλα μέρη μπορεί να κατευθύνουν την έρευνα με χρήσιμους τρόπους.
Ο Freitas έγινε ενδιαφερόμενος για την κρυονική ως έφηβος αφού είδε το επεισόδιο του Star Trek «Space Seed». Το Alcor ξεκίνησε περίπου πέντε χρόνια αργότερα. Ακολούθησαν δεκαετίες εργασίας, συμπεριλαμβανομένου ενός μεγάλου όγκου γραφής για τα ιατρικά νανορομποτικά. Η ιστορία δείχνει πώς μια μακρινή ιδέα μπορεί να γίνει μια δομημένη τεχνική ερώτηση. Δεν δείχνει ότι η τελική απάντηση είναι ασφαλής.
Για εμένα, αυτή είναι η πιο χρήσιμη μάθηση από το Alcor 50. Η κρυονική δεν είναι μια υπόσχεση μελλοντικής διάσωσης. Είναι μια επιλογή χτισμένη γύρω από την αβεβαιότητα. Η ισχυρότερη περίπτωση της εξαρτάται από τη διατήρηση πληροφοριών και το άνοιγμα μιας δυνατότητας που η τρέχουσα ιατρική δεν μπορεί να ενεργήσει.
Οι λεπτομέρειες της διάσκεψης είναι αρκετά απλές: ένα βράδυ, 50ά γενέθλια, αρκετές ομιλίες και μια δημόσια γιορτή. Το βαθύτερο πρόγραμμα ήταν πιο δύσκολο να διαβαστεί. Μετακινήθηκε από την παρούσα διατήρηση στη μελλοντική επισκευή, στη συνέχεια από την τεχνική ελπίδα πίσω στα όρια των ενδείξεων.
Ένας αναγνώστης μπορεί τώρα να χωρίσει αυτά τα στρώματα. Η εκδήλωση σήμανε την ιστορία του Alcor. Το πρόγραμμά του κάλυψε μεγάλα ερωτήματα γύρω από την κρυονική και τη μακροζωία. Η νανοϊατρική του όραση περιέγραψε ένα πιθανό μονοπάτι από διατηρημένη δομή στη μελλοντική επισκευή. Κανένα από αυτά δεν αφαιρεί τα αγνώστως.
Εκεί ξεκινά η ειλικρινής ελπίδα. Το Longer Horizon θέτει ένα καθαρό ερώτημα για την κρυονική, τη μελλοντική διατήρηση και τι μπορεί να σημαίνει ειλικρινά η ελπίδα.
Article by Lea Varga ·