Cryonics Questions and Choices
Πώς μοιάζει η ελπίδα όταν κανείς δεν μπορεί να υποσχεθεί ένα τέλος;
Σε μια διάσκεψη για την κρυονική, μπορεί να μοιάζει με σταθερή εργασία. Μπορεί επίσης να μοιάζει με παλιούς φίλους που συναντιούνται ξανά, νέα συσκευές πάνω σε ένα τραπέζι και ένα δωμάτιο που νιώθει επιφυλακτικό αντί για ονειρικό. Οι άνθρωποι εκεί δεν έκαναν επίδειξη βεβαιότητας. Δοκίμαζαν μεθόδους, συγκρίνανε σημειώσεις και προσπαθούσαν να κάνουν τη μελλοντική φροντίδα λιγότερο ασαφή και πιο ακριβή.
Αυτό έχει σημασία. Η κρυονική ζει στον χώρο ανάμεσα σε μια σκληρή πραγματικότητα και μια πιθανή μελλοντική κατάσταση. Η σκληρή πραγματικότητα είναι ο θάνατος. Η πιθανή μελλοντική κατάσταση είναι ότι καλύτερη συντήρηση, καλύτερες μεταφορές και καλύτερα εργαλεία αποκατάστασης μπορεί κάποια μέρα να δώσουν στους σημερινούς ασθενείς μια ευκαιρία που δεν υπάρχει τώρα.
Η διάθεση στη συνάντηση ήταν ασυνήθιστα δυνατή. Οι άνθρωποι ένιωθαν αλληλεγγύη. Ένιωσαν πρόοδο. Ένιωθαν σαν να βρίσκονται κοντά σε κάτι μεγάλο, αν και ακόμη άονομα. Αυτό το είδος της αίσθησης μπορεί να παραπλανήσει αν γίνει υπόσχεση. Αλλά μπορεί επίσης να σταθεροποιήσει ανθρώπους που κάνουν δύσκολη δουλειά για έναν μακρινό στόχο.
Τι προσπαθούσε να λύσει η εργασία
Η κρυονική ξεκινά μετά από τον νομικό θάνατο. Δεν είναι θεραπεία για ένα ζωντανό άτομο. Από εκείνη τη στιγμή, το πρόβλημα είναι απλό να διατυπωθεί και δύσκολο να λυθεί. Το σώμα πρέπει να ψυχθεί, να προστατευτεί και να μετακινηθεί αρκετά γρήγορα ώστε να περιοριστεί περισσότερη ζημιά.
Εκεί έχουν σημασία οι πρακτικοί όροι. Η προετοιμασία (standby) σημαίνει να είσαι έτοιμος πριν κηρυχθεί ο θάνατος. Η σταθεροποίηση σημαίνει επιβράδυνση της βλάβης μετά τον νομικό θάνατο. Η μεταφορά σημαίνει μετακίνηση του ασθενούς στο μέρος όπου μπορούν να συνεχιστούν τα βήματα συντήρησης. Η συντήρηση σημαίνει χρήση ψύξης και προστατευτικών χημικών με την ελπίδα ότι η μελλοντική αποκατάσταση μπορεί ακόμη να είναι δυνατή.
Ένας αρχάριος μπορεί να το σκεφτεί έτσι. Αν ένα σπίτι έχει υποστεί ζημιά από καπνό, οι πρώτες ώρες έχουν σημασία. Δεν περιμένεις και ελπίζεις ότι η οροφή θα κρατήσει από μόνη της. Ασφαλίζεις τον χώρο, μειώνεις περισσότερη βλάβη και το φέρνεις στους ανθρώπους που είναι καλύτερα ικανοί να βοηθήσουν. Η κρυονική χρησιμοποιεί μια παρόμοια λογική, αν και οι κίνδυνοι είναι πολύ μεγαλύτεροι και το αποτέλεσμα πολύ λιγότερο σίγουρο.
Ένα αποτέλεσμα έρευνας εκείνη την ώρα έδωσε στους ανθρώπους λόγο να προσέξουν. Σε μια μελέτη στον αμφιβληστροειδή ενός γάτας, ο ιστός ανακτήθηκε μετά από δύο ώρες σε θερμοκρασία σώματος και μετά από 45 λεπτά στους μείον 20 Κελσίου όταν χρησιμοποιήθηκε ένα μείγμα DMSO 40%. Το DMSO είναι σουλφοξείδιο του διμεθυλίου, ένα κρυοπροστατευτικό. Είναι μια ουσία που σκοπό έχει να μειώσει τη ζημιά από πάγο κατά την ψύξη. Χρησιμοποιούνταν ακόμη, αν και οι ακριβείς συγκεντρώσεις και μέθοδοι είχαν αλλάξει από την προηγούμενη διάσκεψη.
Αυτό δεν είναι απόδειξη ότι ένας άνθρωπος μπορεί να αναζωογονηθεί. Ακόμη δεν είναι κοντά σε αυτό. Αλλά έδειξε γιατί κάποιοι άνθρωποι συνέχιζαν να παίρνουν σοβαρά το πεδίο.
Μια μηχανή που έδειξε την κατεύθυνση του πεδίου
Ένα από τα πιο ζωντανά σημάδια προόδου ήταν ένα πρωτότυπο σύστημα αιμόαρδεσης (perfusion) που εκτέθηκε από τον Fred Chamberlain. Η αιμόαρδεση σημαίνει ώθηση ενός υγρού μέσα στο σώμα. Στην κρυονική, αυτό το υγρό χρησιμοποιείται για να αντικαταστήσει το αίμα και να μεταφέρει κρυοπροστατευτικά χημικά στους ιστούς.
Η μηχανή χρησιμοποιούσε σχεδιασμό με δύο κύκλους. Ένας κύκλος χειριζόταν την αιμόαρδεση. Ο άλλος χειριζόταν την ανταλλαγή θερμότητας. Μια κοινή αντλία οδηγούσε και τα δύο. Με απλά λόγια, κατασκευάστηκε για να μετακινεί υγρό και να ελέγχει τη θερμοκρασία με το ίδιο βασικό σύστημα.
Το κύκλωμα αιμόαρδεσης περιλάμβανε ροόμετρο, βαλβίδα για έλεγχο της ροής, μετρητές πίεσης και φίλτρο επιστροφής. Η πλευρά του εναλλάκτη θερμότητας περιλάμβανε μια κύρια δεξαμενή και παράκαμψη. Το πλάνο ήταν να προστεθούν περισσότερα όργανα αργότερα. Αυτά περιλάμβαναν ένα δίκτυο θερμοστοιχείου, μια συσκευή pH, ένα μέτρο ειδικού βάρους, μια συσκευή δείκτη διάθλασης, μια θαλάμη στάγδην και μια απομονωμένη δεξαμενή.
Αυτή η λίστα μπορεί να ακούγεται ξερή. Δεν είναι. Είναι η γλώσσα της φροντίδας που γίνεται πιο ακριβής. Κάθε πρόσθετη ένδειξη είναι ένας τρόπος να δεις τι συμβαίνει μέσα σε ένα σώμα που δεν μπορεί να μιλήσει για το ίδιο του.
Βρίσκω αυτό το είδος της προσπάθειας να触动ει με έναν ήσυχο τρόπο. Δεν κομπλιάζει τη φαντασία. Ζητά υπομονή.
Τι έδωσε η συγκέντρωση στους ανθρώπους
Η διάσκεψη δεν ήταν μόνο για μηχανές. Ήταν επίσης για ανθρώπους. Μέλη ήρθαν από διάφορες ομάδες κρυονικής σε διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ. Κάποιοι είχαν χάσει την επαφή μεταξύ τους για πολύ καιρό. Το να τους ξαναδείχαν είχε σημασία.
Υπήρχε επίσης επαίνος για τη χρονική στιγμή και την παρουσίαση. Η παραγωγή περιγράφηκε ως λεία και καλά χειρισμένη. Αυτό μπορεί να ακούγεται μικρό, αλλά σε ένα νέο πεδίο, η φροντίδα στην παρουσίαση συχνά αντανακλά φροντίδα στη μέθοδο.
Το δωμάτιο κρατούσε ένα μείγμα ανανέωσης και πειθαρχίας. Υπήρχε ενθουσιασμός, αλλά δεν ήταν χαλαρός ενθουσιασμός. Ήταν αυτός που έρχεται από ανθρώπους που γνωρίζουν ότι η δουλειά δεν έχει ολοκληρωθεί και παρόλα αυτά επιλέγουν να συνεχίζουν να χτίζουν.
Μια περίπτωση που έδωσε στην ελπίδα ένα ανθρώπινο πρόσωπο
Η πιο επείγουσα ιστορία κρυονικής από εκείνη την περίοδο αφορούσε ένα οχτώχρονο Γαλλοκαναδέζικο κορίτσι στο Μόντρεαλ, τη Genevieve de la Poterie. Είχε καρκίνο του νεφρού και ο καρκίνος είχε εξαπλωθεί πολύ μακριά για θεραπεία. Ο πατέρας της είδε ένα καναδικό τηλεοπτικό πρόγραμμα που ανέφερε την κρυονική, βρήκε έναν αριθμό επικοινωνίας και ζήτησε βοήθεια.
Μια ομάδα από την πλευρά της κρυονικής ανταποκρίθηκε γρήγορα. Ο Robert F. Nelson και ο νεκροθάπτης Joseph Klockgether πέταξαν στο Μόντρεαλ μέσα σε λίγες ημέρες. Ο εξοπλισμός και τα χημικά φέρθηκαν. Επιπλέον DMSO στάλθηκε από αποθέματα σε πλαστικές κανάτες. Το σημείο δεν ήταν να κάνουν μεγαλοπρεπείς ισχυρισμούς. Το σημείο ήταν να είναι έτοιμοι.
Αργότερα, το κορίτσι μεταφέρθηκε στο Λος Άντζελες. Ο στόχος εκεί ήταν πρακτικός και σαφής. Αν απαιτούνταν πήξη, η ομάδα ήθελε να είναι έτοιμη γρήγορα. Αλλά η πρώτη προτεραιότητα ήταν να την φέρουν σε ένα καλό νοσοκομείο. Αυτή η απόδειξη αποδείχτηκε σημαντικότερη από οποιαδήποτε μηχανή.
Μόλις στο Λος Άντζελες, η κατάστασή της βελτιώθηκε. Γιατροί είπαν ότι ίσως σωθεί από αιμοκάθαρση και στη συνέχεια από μεταμόσχευση νεφρού όταν γίνει διαθέσιμος δότης. Η αιμοκάθαρση είχε ήδη ξεκινήσει. Χειρουργοί αφαιρέσαν αργότερα το δεύτερο νεφρό και αυτό που βρήκαν ταιρίαζε με την πρώιμη αισιόδοξη ανάγνωση.
Η τελική αναφορά εκείνη την ώρα δεν ήταν ακόμη πλήρως τετριμμένη. Αλλά η κατεύθυνση ήταν καλύτερη από ό,τι φοβόντουσαν αρχικά οι άνθρωποι. Πιθανότατα θα επέστρεφε στο Μόντρεαλ για ένα νοσοκομείο που είχε φροντίδα αιμοκάθαρσης και μεταμόσχευσης.
Αυτή η περίπτωση κάθεται σε μια δύσκολη θέση. Δεν είναι μια ιστορία επιτυχίας κρυονικής με την απλό sense. Δεν είναι επίσης μια αποτυχία με την απλό sense. Δείχνει πώς η κρυονική μπορεί να συναντήσει την πραγματική ιατρική στην ίδια κρίση και πώς η γρήγορη δράση, η καθαρή σκέψη και η τύχη έχουν όλα σημασία.
Τι αφήνει ανοιχτό αυτή η μάθηση
Μια διάσκεψη κρυονικής μπορεί να εμπνεύσει ελπίδα χωρίς να υπο pretends να εξαλείφει τη δυσπιστία. Αυτή είναι η ειλικρινής μορφή του πεδίου. Ζητά από τους ανθρώπους να σκεφτούν την προετοιμασία, τη σταθεροποίηση, τη μεταφορά και τη συντήρηση ως σοβαρά βήματα, όχι μαγικά.
Ζητά επίσης μια πιο δύσκολη ερώτηση. Τι σημαίνει η ελπίδα όταν το αποτέλεσμα είναι ακόμη άγνωστο; Για μένα, η μόνη ειλικρινής απάντηση είναι ότι η ελπίδα μπορεί να είναι πραγματική χωρίς να είναι σίγουρη. Μπορεί να είναι πειθαρχημένη. Μπορεί να βασίζεται σε εργασία παρά σε επιθυμία.
Ο αναγνώστης μπορεί πλέον να δει πώς μια διάσκεψη κρυονικής, μια μηχανή πρωτότυπου και μια ιατρική κρίση παιδιού ανήκουν όλα στην ίδια μάθηση. Δείχνουν γιατί οι άνθρωποι συνεχίζουν να ρωτούν αν η μελλοντική αποκατάσταση μπορεί κάποια μέρα να φτάσει πιο μακριά από ό,τι μπορεί η παρούσα ιατρική.
Το Longer Horizon κρατά αυτή την ίδια ερώτηση σε θέαση και την ζητά χωρίς να γλυκάνει αυτό που ακόμη δεν γνωρίζουμε.
Article by Lea Varga ·