Cryonics Questions and Choices
Trudne pytanie nie brzmi, czy kriogenika wykorzystuje leki. Wykorzystuje je. Trudne pytanie brzmi, kiedy te leki mogą jeszcze wykonać swoją pracę, a kiedy ciało uległo już zbyt daleko idącym zmianom, by mogły pomóc.
W kriogenice czas ma bardzo proste znaczenie. Po prawnym zgonie krążenie w ciele zaczyna ustawać, tlen przestaje docierać do mózgu, a komórki zaczynają zawodzić w różnych miejscach. Leki stosowane podczas kriogenizacji nie są w stanie cofnąć tych uszkodzeń. Mogą jedynie spróbować ograniczyć część z nich, i to tylko wtedy, gdy zostaną podane we właściwym oknie czasowym i w odpowiedniej kolejności.
Dlatego tak wielkie znaczenie ma protokół. Protokół to po prostu zaplanowana procedura. W kriogenice oznacza to ściśle określony ciąg czynności: gotowość, stabilizację, transport i konserwację. Leki są jedną z części tego ciągu, a nie magicznym dodatkiem.
Niektóre z leków stosowanych w kriogenice mają praktyczne cele, które łatwo zrozumieć. Niektóre służą do zmniejszenia skrzepliny (zakrzepicy). Inne pomagają kontrolować obrzęki. Niektóre są używane podczas perfuzji, czyli procesu przepływania roztworu konserwującego przez naczynia krwionośne po ogłoszeniu zgonu. Celem nie jest przywrócenie życia osobie. Celem jest jak najlepsze zabezpieczenie tkanek przed procesem konserwacji.
Ale ciało nie pozostaje nieruchome po śmierci. Krew nie płynie już normalnie. Małe naczynia mogą słabo się otwierać. Nazywa się to czasem problemem braku ponownego napływu (no-reflow). Oznacza to, że nawet gdy ciecz jest wypychana przez większe naczynia, najmniejsze kanały mogą nie przyjmować jej w sposób, w jaki powinny. To sprawia, że timing i technika są nierozdzielne.
Jednym z powodów, dla których ścisły rytm czasowy jest ważniejszy niż długa lista leków, jest fakt, że lek podany za późno może mieć niewielki skutek. Lek podany za wcześnie może być bezużyteczny, jeśli krążenie nie zostało jeszcze przerwane w oczekiwany sposób lub jeśli kroki prawne i proceduralne nie zostały jeszcze ukończone. W kriogenice kolejność wydarzeń jest częścią medycyny.
Znajdę tę część uspokajającą, ale także uczciwą. Zapobiega ona zamienianiu tematu w fantazję. Kriogenika nie opiera się na prostym obietnicy, że dowolna chemikalia mogą naprawić każde opóźnienie. Opiera się na węższym założeniu, że ostrożne kroki, wykonane szybko i konsekwentnie, mogą zachować więcej struktury niż chaotyczne postępowanie lub dezorientacja.
Jeden udokumentowany punkt ma tu znaczenie. W pracach związanych z kriogeniką zgłaszano jeszcze bezlodową konserwację po około godzinie ciepłej niedokrwienia, co oznacza okres bez normalnego przepływu krwi w temperaturze ciała. Nie oznacza to, że opóźnienie jest nieszkodliwe. Oznacza to, że efekt leków nie jest jedynym czynnikiem działającym. Ciało, chłodzenie, metoda perfuzji i cała reakcja mają znaczenie razem.
Dlatego szerokie twierdzenia o jednym „najlepszym leku” są mylące. Protokół nie jest listą zakupów. Jest łańcuchem. Jeśli łańcuch zerwie się w jednym miejscu, kolejne kroki mogą stracić wartość. Jeśli krążenie zawiodło już poważnie, lek zależny od ruchu krwi może nie dotrzeć do tkanki, którą ma chronić. Jeśli chłodzenie jest zbyt wolne, obrażenia trwają. Jeśli transport jest niezorganizowany, okno czasowe zamyka się jeszcze bardziej.
Prosty przykład pomaga. Wyobraźmy sobie zespół konserwatorski wezwany po ogłoszeniu zgonu. Stabilizują ciało, schładzają je i przygotowują do perfuzji. Jeśli lek przeciwzakrzepowy zostanie użyty w niewłaściwym momencie, może nie pomóc naczyniom włosowatym otworzyć się później. Jeśli ten sam lek zostanie użyty zgodnie z właściwym protokołem, może wspomóc lepszy przepływ w następnym kroku. Różnica nie polega na nazwie leku. Różnica polega na timing i miejscu, jakie zajmuje on w sekwencji.
Dlatego ludzie badający kriogenikę często mówią o gotowości i stabilizacji, zanim zaczną mówić o roztworze konserwującym. Gotowość oznacza bycie przygotowanym blisko czasu śmierci. Stabilizacja oznacza szybkie schładzanie i wspieranie ciała po prawnym zgonie. Te kroki nie są dramatyczne, ale kształtują wszystko, co następuje. Leki mogą działać tylko w ramach tej szerszej struktury.
Praktyczna lekcja jest prosta. Leki kriogeniczne nie są oceniane tylko według tego, czym są. Są oceniane według tego, jak szybko można je zastosować, jak dobrze pasują do protokołu i jak dobrze ciało zostało przygotowane, zanim wejdą do gry. Nawet wtedy są to narzędzia pod presją, a nie gwarancje.
To również wyjaśnia, dlaczego różni dostawcy i zespoły mogą stosować różne mieszanki lub procedury. Wymagania różnią się w zależności od kraju, a wraz z nimi zmieniają się warunki prawne i operacyjne dotyczące śmierci, transportu i konserwacji. Protokół leków, który pasuje do jednego środowiska, może nie pasować do innego. To nie jest słabość samej dyscypliny. To część pracy z ludzkimi ciałami, prawem i czasem w tym samym momencie.
Istnieje też szersza uwaga. Kiedy ludzie słyszą o badaniach nad konserwacją, mogą zbyt szybko zacząć wyobrażać sobie ratunek. Ale konserwacja to nie wskrzeszenie. Żaden pacjent kriogeniczny nie został wskrzeszony. Ten fakt powinien pozostać w polu widzenia. Utrzymuje on rolę leków uczciwą. Mają one służyć zachowaniu więcej, a nie obiecywać powrotu.
Ta uczciwość może być trudna do utrzymania. Nadzieja lubi czyste zakończenia. Kriogenika ich nie oferuje. Oferuje wąski rodzaj możliwości, ukształtowany przez timing, procedurę i granice. Niektórzy czytelnicy mogą znaleźć to mniej pocieszające niż śmiałą obietnicę. Ja myślę, że jest to też bardziej szlachetne.
Więc prawdziwa lekcja jest prosta. W kriogenice leki mają znaczenie, ale mają je w ramach ścisłej sekwencji. Ich użyteczność zależy od timing, perfuzji, zachowania naczyń i tego, jak dobrze cały proces stabilizacji został już przeprowadzony. Jeśli to rozumiesz, rozumiesz jedną z centralnych prawd tej dziedziny.
I właśnie dlatego The Longer Horizon pozostaje dla mnie użyteczne, ponieważ utrzymuje jedno jasne pytanie w polu widzenia: co nadzieja może uczciwie znaczyć, gdy czas, śmierć i przyszła konserwacja mają swoje granice?
Article by Lea Varga ·