Cryonics Questions and Choices
Η αναμονή είναι η περίοδος κατά την οποία μια ομάδα κρυονικής περιμένει κοντά σε ένα άτομο που πεθαίνει και ετοιμάζεται για τη στιγμή που θα κηρυχθεί νομικά ο θάνατος. Φαίνεται απλό. Στην πράξη, όμως, αποτελεί ένα από τα πιο απαιτητικά κομμάτια της κρυονικής.
Ο λόγος είναι αρκετά σαφής. Η ομάδα πρέπει να βρίσκεται στον σωστό χώρο τη σωστή στιγμή, με τον εξοπλισμό που χρειάζεται και με επαρκή χώρο για να δράσει γρήγορα μόλις διατυπωθεί η νομική διάγνωση θανάτου. Αν φτάσουν νωρίς, αυξάνονται το κόστος και η πίεση. Αν φτάσουν αργά, χάνονται τα πρώτα λεπτά μετά τον θάνατο.
Αυτή είναι η δύσκολη ισορροπία μέσα στην αναμονή. Είναι αναμονή, αλλά δεν είναι παθητική αναμονή. Οι άνθρωποι μπορεί να φαντάζονται ένα μικρό ρολόι φυλασσόμενο στο πλευρό του κρεβατιού. Στην πραγματικότητα, μπορεί να σημαίνει συσκευασία φορητών μπανιέρων με πάγο, προετοιμασία φαρμάκων, έλεγχε προμηθειών, διευθέτηση μεταφορών και παραμονή σε ετοιμότητα για ώρες ή ημέρες. Σημαίνει επίσης λήψη αποφάσεων πριν υπάρξει βεβαιότητα.
Αυτή η αβεβαιότητα είναι αυτό που κάνει την αναμονή τόσο δύσκολη. Μια τελικού σταδίου νόσος μπορεί να διαρκέσει πολύ. Το τελικό στάδιο μπορεί να αλλάξει γρήγορα. Ένα άτομο μπορεί να φαίνεται σταθερό το πρωί και κοντά στον θάνατο το βράδυ. Μια ομάδα πρέπει να κρίνει πότε να μεταβεί από την παρακολούθηση στην ενεργό επέμβαση, και δεν υπάρχει καθαρή γραμμή που να τους λέει ακριβώς πότε να ξεκινήσουν.
Αυτό έχει σημασία επειδή τα λεπτά πριν και μετά τον νομικό θάνατο είναι κεντρικά στην κρυονική. Η εργασία στην κρυονική δεν ξεκινά πριν τον θάνατο. Ξεκινά μετά από μια επίσημη διάγνωση θανάτου. Ωστόσο, τα καλύτερα αποτελέσματα, σε πρακτικούς όρους, εξαρτώνται από το πόσο καλά έχει προετοιμαστεί η ομάδα πριν φτάσει εκείνη η στιγμή.
Αυτή η προετοιμασία ξεκινά με πληροφορίες. Όσο πιο πλήρη είναι τα δεδομένα του ασθενούς, τόσο καλύτερα μπορεί η ομάδα να μαντέψει τι μπορεί να χρειαστεί το σώμα. Ένας ασθενής που suffers από σοβαρή αφυδάτωση δεν είναι ίδιος με έναν που είναι πρησμένος από υγρά. Αυτές οι καταστάσεις απαιτούν διαφορετική αντιμετώπιση στην αρχή της σταθεροποίησης. Μια καλή ομάδα αναμονής προσπαθεί να γνωρίζει ποια κατάσταση αντιμετωπίζει πριν το σώμα μην μπορεί πλέον να τους το πει.
Εδώ είναι όπου η αναμονή γίνεται ταυτόχρονα ιατρική και λογιστική. Η ομάδα μπορεί να χρειαστεί να κατανοήσει τις σημειώσεις της παρηγορητικής φροντίδας, τα πρόσφατα συμπτώματα και την πιθανή πορεία της επιδείνωσης. Μπορεί να χρειαστεί να ξέρει αν το άτομο γίνεται ανήσυχο, σύγχυτο, υπνηλιακό ή δύσκολο να ξυπνήσει. Μπορεί να χρειαστεί να σχεδιάσει αλλαγές στον εξοπλισμό. Μπορεί να χρειαστεί να συντονιστεί με την οικογένεια, το προσωπικό της παρηγορητικής φροντίδας και τους ανθρώπους των μεταφορών ταυτόχρονα.
Υπάρχει ένας άλλος λόγος για τον οποίο η αναμονή είναι ακριβή. Ο χρόνος είναι απρόβλεπτος. Οι άνθρωποι μπορούν να περάσουν ώρες σε ένα δωμάτιο και ποτέ να μην κληθούν να δράσουν. Μπορούν επίσης να κληθούν να δράσουν σε παράξενη ώρα, σε μια διαφορετική πόλη, με λίγη προειδοποίηση. Αυτό σημαίνει ότι τα ταξίδια, η στέγαση, η εργασία και ο εξοπλισμός μένουν σε εφεδρεία ενώ η ομάδα περιμένει.
Η σύγχυση συχνά ξεκινά με τη λέξη «αναμονή» αυτή καθαυτή. Πολλοί άνθρωποι την ακούν και σκέφτονται μια απλή τηλεφωνική κλήση. Αλλά στην κρυονική, η αναμονή σημαίνει ότι ο οργανισμός έχει αναλάβει την ευθύνη για την στενή παρακολούθηση της κατάστασης μόλις ο ασθενής είναι ξεκάθαρα τελικού σταδίου ή υπό παρηγορητική φροντίδα. Είναι μια επίσημη κατάσταση ετοιμότητας, όχι τυχαία διαθεσιμότητα.
Βοθά επίσης να δει κανείς γιατί αυτή η φάση υπάρχει καθόλου. Η περίοδος λίγο πριν τον θάνατο, συχνά αποκαλούμενη αγονική φάση, είναι μια περίοδος βαθιάς καταπόνησης για το σώμα. Η αναπνοή μπορεί να γίνει ανώμαλη. Ο παλμός μπορεί να εξασθενίσει. Η ροή του αίματος μπορεί να αποτύχει να φτάσει καλά στους εξωτερικούς ιστούς. Το σώμα δεν συντηρεί πλέον τον εαυτό του με τον συνηθισμένο τρόπο, και η ομάδα κρυονικής προσπαθεί να μειώσει τη ζημιά που ακολουθεί.
Αυτή η ζημιά δεν είναι αφηρημένη. Όταν η κυκλοφορία πέφτει, το σώμα ωθεί το αίμα προς τον κορμό. Τα χέρια, τα πόδια, το έντερο και άλλες εξωτερικές περιοχές λαμβάνουν λιγότερο. Τα κύτταρα σε αυτούς τους ιστούs λιμοκτονούν από οξυγόνο. Αυτό προκαλεί φλεγμονή και κάνει τα τοιχώματα των αιμοφόρων αγγείων πιο διαπερατά. Τα υγρά μετακινούνται. Μπορεί να ακολουθήσει πρήξιμο. Το αίμα γίνεται αργό στα τριχοειδή αγγεία. Μόλις συμβεί αυτό, η δυσκολία εξαπλώνεται.
Το έντερο είναι ιδιαίτερα σημαντικό εδώ. Όταν η ροή του αίματος στο εντερικό σύστημα πέφτει, η επένδυση του εντέρου γίνεται πιο αδύναμη. Τα βακτήρια και οι τοξίνες μπορούν να διασχίσουν πιο εύκολα προς την κυκλοφορία του αίματος. Αυτό μπορεί να προσθέσει στη συνολική κάquierση του σώματος. Σε μια περίπτωση τελικού σταδίου, αυτό έχει σημασία επειδή κάθε ώρα κακής κυκλοφορίας προσθέτει στο βάρος που η ομάδα αναμονής κληρονομεί μετά την κήρυξη του θανάτου.
Η οξύτητα είναι άλλο ένα κρυφό πρόβλημα. Καθώς το σώμα κλείνει, τείνει να γίνεται πιο όξινο. Με απλά λόγια, το οξύ χτίζεται όταν το οξυγόνο δεν φτάνει πλέον αρκετά καλά στους ιστούς. Αυτή η κατάσταση χαμηλού pH μπορεί να βλάψει τα κύτταρα, να επιδεινώσει τα προβλήματα πήξης και να κάνει κάποια φάρμακα να λειτουργούν λιγότερο καλά. Επίσης αντικατοπτρίζει για πόσο χρόνο το σώμα πέρασε στη διαδικασία του θανάτου πριν σταματήσει πλήρως η κυκλοφορία.
Αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι της κρυονικής ενδιαφέρονται τόσο πολύ για τον χρόνο. Δεν προσπαθούν μόνο να διατηρήσουν τη δομή μετά τον θάνατο. Προσπαθούν επίσης να περιορίσουν την αλυσίδα τραυματισμού που ξεκινά πριν ο θάνατος είναι ακόμη επίσημος. Όσο μεγαλύτερη είναι η αγονική φάση, τόσο περισσότερο το σώμα μετατοπίζεται σε μια κατάσταση που είναι πιο δύσκολο να σταθεροποιηθεί αργότερα.
Αυτός είναι επίσης ο λόγος για τον οποίο η αναμονή μπορεί να φαίνεται συναισθηματικά έντονη για όλους όσους εμπλέκονται. Οι οικογένειες μπορεί να είναι φοβισμένες, αβέβαιες ή απειθοί. Οι εργαζόμενοι στην παρηγορητική φροντίδα έχουν τον δικό τους στόχο, που είναι η άνεση και η ανακούφιση από την suffering. Η ομάδα κρυονικής έχει έναν διαφορετικό στόχο, που είναι να αποτρέψει όσο το δυνατόν περισσότερο θάνατο κυττάρων μετά τον νομικό θάνατο. Αυτοί οι στόχοι μπορούν να επικαλύπτονται στην πράξη, αλλά δεν είναι ίδιοι.
Αυτή η διαφορά μπορεί να δημιουργήσει τάση. Κάποιοι συγγενείς θέλουν ησυχία και ιδιωτικότητα. Κάποιοι θέλουν περισσότερο χρόνο. Κάποιοι μπορεί να αντισταθούν σε όλη τη διάταξη. Η ομάδα αναμονής πρέπει να σέβεται την ανθρώπινη ρύθμιση ενώ ταυτόχρονα προετοιμάζεται για μια εξαιρετικά τεχνική εργασία. Αυτή είναι μια βαριά συνδυασμός. Απαιτεί υπομονή, πειθαρχία και ήρεμη ομιλία υπό πίεση.
Είναι εύκολο να υποτιμήσουμε πόση προσπάθεια πηγαίνει στο να είσαι έτοιμος. Η αναμονή δεν είναι δραματική. Είναι χαρτιά, κρίση, έλεγχος θερμοκρασίας, προμήθειες και ώρες προσοχής. Είναι επίσης η προθυμία να καθίσεις κοντά σε ένα τέλος χωρίς να pretending να ξέρεις περισσότερα από όσα επιτρέπουν τα στοιχεία.
Αυτό ίσως είναι ο πιο ειλικρινής τρόπος να το περιγράψεις. Η αναμονή είναι όπου η κρυονική σταματά να είναι μια ιδέα και γίνεται ένας αγώνας εναντίον των τελευταίων αλλαγών του σώματος. Είναι χρονοβόρα επειδή ο χρόνος είναι αυτό που προσπαθεί να κρατήσει. Είναι απαιτητική επειδή το σώμα δεν περιμένει την ευκολία. Και είναι ακριβή επειδή η ετοιμότητα έχει κόστος, ακόμα και όταν τίποτα ορατό δεν φαίνεται να συμβαίνει.
Νομίζω ότι αυτό είναι που κάνει την αναμονή ένα τόσο σοβαρό κομμάτι της κρυονικής. Αποκαλύπτει το πραγματικό ερώτημα στο κέντρο του πεδίου: πόση προετοιμασία δικαιολογείται όταν το αποτέλεσμα είναι ακόμη άγνωστο;
The Longer Horizon επιστρέφει σε ερωτήσεις όπως αυτή με προσοχή. Μια ξεκάθαρη ερώτηση σχετικά με την κρυονική, τη μελλοντική διατήρηση και τι μπορεί να σημαίνει ειλικρινά η ελπίδα.
Article by Lea Varga ·