Cryonics Questions and Choices
Η ερώτηση είναι απλή, αλλά η απάντηση όχι: πώς μετακινήθηκε η κρυονική από μια ιδέα στο χαρτί σε μια πραγματική πράξη που εφαρμόστηκε σε ανθρώπινο σώμα;
Αυτή η ερώτηση έχει σημασία επειδή οι πρώτες περιπτώσεις κρυονικής δεν ξεκίνησαν με ομαλά συστήματα ή τεκμηριωμένα δεδομένα. Ξεκίνησαν σε ένα κενό μεταξύ ελπίδας και μεθόδου. Οι άνθρωποι είχαν την επιθυμία για μελλοντική αποκατάσταση, αλλά έπρεπε επίσης να αντιμετωπίσουν το τι μπορούσε να γίνει δίπλα στο κρεβάτι του ασθενούς, σε νεκροτομείο ή σε θάλαμο νοσοκομείου, με σχεδόν καθόλου χρόνο και πολύ λίγη βοήθεια.
Αυτό το κενό είναι το πραγματικό θέμα εδώ. Η προϊστορία, στους όρους της κρυονικής, είναι η μακριά περίοδος πριν από την πρώτη ανθρώπινη περίπτωση. Είναι η περίοδος κατά την οποία υπήρχε η ιδέα, αλλά η πρακτική δεν είχε ακόμη σταθερά εργαλεία, πρότυπα ή θεσμούς.
Πριν υπάρξει περίπτωση, υπήρχε ένα πρόβλημα
Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1960, η βασική ιδέα της κρυονικής ήταν ήδη σαφής. Ο στόχος ήταν να διατηρηθεί ένα άτομο μετά τον νομικό θάνατο, με την ελπίδα για μελλοντική αποκατάσταση σε υγιή και λειτουργική κατάσταση. Αυτό σήμαινε περισσότερο από το να παγώσεις ένα σώμα και να ελπίζεις στο καλύτερο. Σήμαινε να προσπαθήσεις να μειώσεις τη βλάβη σε κάθε στάδιο.
Οι πρώτοι σκεπτικιστές είδαν ότι η σειρά των ενεργειών ήταν σημαντική. Πριν από το βαθύ κρύο, έπρεπε να υπάρξει αναμονή (standby), σταθεροποίηση, κρυοπροστασία, ψύξη και μεταφορά. Αυτές οι λέξεις ακούγονται τεχνικές, αλλά οι ιδέες είναι απλές.
Η αναμονή σημαίνει παρακολούθηση του ασθενούς στενά πριν κηρυχθεί ο θάνατος, ώστε η δράση να μπορεί να ξεκινήσει αμέσως. Η σταθεροποίηση σημαίνει προσπάθεια διατήρησης του σώματος και του εγκεφάλου όσο πιο άθικτα γίνεται, συχνά με οξυγόνο, υποστήριξη της καρδιάς, φάρμακα και υγρά που βοηθούν στη μείωση της βλάβης από τον παγετό. Η κρυοπροστασία σημαίνει αντικατάσταση των σωματικών υγρών με ένα προστατευτικό υγρό όπως η γλυκερόλη ή το διμεθυλοθειλικό οξύ, συχνά αναφερόμενο ως DMSO. Η ψύξη σημαίνει μείωση της θερμοκρασίας του σώματος, μερικές φορές αρχικά με έναν εναλλάκτη θερμότητας. Η μεταφορά σημαίνει μετακίνηση του ασθενούς σε μακροπρόθεσμη φροντίδα υπό τις καλύτερες διαθέσιμες συνθήκες.
Αυτή η ακολουθία συζητούνταν ήδη πριν συμβεί οποιαδήποτε ανθρώπινη κρυονική διατήρηση. Ο Robert Ettinger έγραψε για την ιδέα το 1964. Ο Evan Cooper επίσης τόνισε την ανάγκη για έγκαιρη προετοιμασία και ίδρυσε την Life Extension Society το ίδιο έτος. Δεν προσποιούνταν ότι η εργασία ήταν εύκολη. Ονόμαζαν τα πρακτικά βήματα που θα έπρεπε να υπάρχουν πριν η κρυονική μπορεί να σημαίνει κάτι.
Η πρώτη πραγματική μάθηση came από ζώα
Πριν από οποιαδήποτε ανθρώπινη περίπτωση, υπήρχε ενθαρρυντική εργασία με ζωικούς ιστούς. Στη δεκαετία του 1940, Βρετανοί ερευνητές έδειξαν ότι η γλυκερόλη μπορούσε να προστατεύσει τα σπερματοζωάρια κατά την πάγωση. Στη δεκαετία του 1960, η ιδέα διαδόθηκε σε ιστούς. Στη συνέχεια ήρθε ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα από την Ιαπωνία το 1965: ένας εγκέφαλος γάτας περιχυμένος με γλυκερόλη, αποθηκεύτηκε για μήνες περίπου σε θερμοκρασία δωματίου, ξαναζεστάθηκε και αργότερα έδειξε ένα σχεδόν φυσιολογικό μοτίβο ηλεκτρικής δραστηριότητας εγκεφάλου υπό αναισθησία.
Αυτό δεν ήταν ανθρώπινη ανάσταση. Ακόμα και δεν ήταν κοντά. Αλλά είχε σημασία επειδή έδειξε ότι ορισμένες δομές του εγκεφάλου μπορούσαν να επιβιώσουν από μια διαδικασία κρύου και προστασίας καλύτερα από ό,τι πολλοί άνθρωποι περίμεναν. Για τους υποστηρικτές της κρυονικής, έδωσε έναν λόγο να μετακινηθούν από τη θεωρία στην πράξη.
Ωστόσο, το δύσκολο μέρος ήταν ήδη ορατό. Η κρυονική δεν είχε εξοπλισμένους χώρους στην αρχή. Δεν είχε μια καθαρή νοσοκομειακή διαδρομή. Δεν είχε ένα τυποποιημένο πρωτόκολλο πεδίου. Είχε ανθρώπους, επείγοντα περιστατικά και οποιοδήποτε εξοπλισμό μπορούσαν να συγκεντρώσουν.
Η πρώτη ανθρώπινη περίπτωση έγινε βιαστικά
Η πρώτη πραγματική ανθρώπινη κρυοδιατήρηση ήταν ο James Bedford, στην Καλιφόρνια το 1967. Ήταν καθηγητής ψυχολογίας με καρκίνο. Πέθανε στις 12 Ιανουαρίου εκείνης της χρονιάς, και η περίπτωση ξεκίνησε σύντομα μετά την κήρυξη του νομικού θανάτου.
Τι συνέβη στη συνέχεια δείχνει τι ήταν πραγματικά η αρχική κρυονική. Ένας γιατρός ήταν παρών και ικανός να υπογράψει το πιστοποιητικό θανάτου. Ένα νεκροτομείο δεν συνεργάστηκε. Η ομάδα έπρεπε να improvise (να προσαρμοστεί/δημιουργήσει λύση).
Η εργασία περιλάμβανε αναμονή και παρακολούθηση, στη συνέχεια σταθεροποίηση με καρδιακό μασάζ, οξυγόνο και ηπαρίνη για τη μείωση της πήξης. Μετά ήρθε η κρυοπροστασία με μια διάλυμα 15% DMSO σε διάλυμα Ringer’s, αντλούμενο στις καρωτίδες αρτηρίες. Το σώμα στη συνέχεια ψύχθηκε με πάγο ή στερεό διοξείδιο του άνθρακα και μεταφέρθηκε στα γραφεία της ομάδας κρυονικής. Αυτή ήταν ανοιχτή κυκλοφορία (open-circuit perfusion), που σημαίνει ότι το υγρό μπήκε μία φορά και το χρησιμοποιημένο υγρό απορρίφθηκε αντί να επαναχρησιμοποιηθεί.
Σημαντικό δεν ήταν η κομψότητα. Σημαντικό ήταν να προστατευτεί ο εγκέφαλος, να μειωθεί η βλάβη από τον πάγο, να κρατηθούν τα χημικά από το να ξεπλένονται πολύ γρήγορα και να περιοριστεί η μελλοντική βλάβη από άλατα, ένζυμα και μικρόβια. Κάποιοι άνθρωποι αποκάλεσαν τη μέθοδο μη επιστημονική. Οι υποστηρικτές απάντησαν με τα εργαλεία που είχαν και τα αποτελέσματα από ζώα που γνώριζαν.
Ένα μικρό συγκεκριμένο παράδειγμα βοηθά εδώ. Φανταστείτε ένα ψάρι που βγαίνει από το νερό και αφήνεται στον ήλιο. Το σώμα αλλάζει γρήγορα, και η βλάβη spread (διαδίδεται) γρήγορα επίσης. Τα άτομα της αρχικής κρυονικής προσπαθούσαν, με τον δικό τους τραχύ τρόπο, να επιβραδύνουν αυτή την απώλεια πριν το κρύο τελειώσει τη δουλειά. Γνωρίζαν ότι έτρεχαν against τον χρόνο, όχι ότι τον κυριαρχούσαν.
Γιατί τα πρώτα χρόνια φαίνονταν τόσο τραχιά
Οι πρώτες περιπτώσεις ήταν περιστατικά πεδίου. Αυτό είναι το κύριο γεγονός. Συμβαίνουν σε νοσοκομεία, σπίτια, δωμάτια ξενοδοχείων ή νεκροτομεία, όχι σε έναν ειδικά κατασκευασμένο κέντρο διατήρησης. Συχνά δεν υπήρχε εποπτεύων γιατρός διαθέσιμος. Συχνά δεν υπήρχε ένα πλάνο που όλοι να μπορούν να ακολουθήσουν ήρεμα.
Αυτό είναι γιατί οι εργαζόμενοι σε νεκροτομεία ended up (κατέληξαν) να κάνουν μέρος της εργασίας. Είχαν αντλίες, γνώριζαν πώς να χειρίζονται σώματα, και ήταν μερικές φορές οι μόνοι διαθέσιμοι άνθρωποι. Οι αρχικές ομάδες κρυονικής βασίστηκαν σε εξοπλισμό σήψης, συμπεριλαμβανομένων αντλιών που κατασκευάστηκαν για χρήση σε νεκροτομεία, επειδή αυτό υπήρχε.
Υπήρχαν πρώιμες περιπτώσεις που βελτιώθηκαν πάνω από την πρώτη. Μια γυναίκα, γνωστή ως Miss Sweet, βρέθηκε ώρες μετά τον θάνατο και κρατήθηκε για ημέρες σε ψυγείο νεκροτομείου πριν την περιχυση με μια διάλυμα βασισμένη σε DMSO. Μια άλλη περίπτωση, η Helen Kline, χρησιμοποίησε γλυκερόλη με πιο προσεκτικό τρόπο, με επαναλαμβανόμενες ενέσεις σύριγγας που κυκλοφορούσαν έξω από το σώμα. Η Clara Dostal αργότερα έγινε μια σημειακή περίπτωση επειδή η γλυκερόλη χρησιμοποιήθηκε με έναν τρόπο που απέφυγε το πρήξιμο.
Αυτές οι λεπτομέρειες μπορεί να φαίνονται παλιές και στενές. Δεν είναι. Δείχνουν το πραγματικό σχήμα της αρχικής κρυονικής: όχι ένα καθαρό άλμα στο μέλλον, αλλά μια αργή διαδικασία μάθησης υπό πίεση. Κάθε περίπτωση έμαθε κάτι σχετικά με τον χρόνο, το πρήξιμο, τον πάγο και τον χειρισμό.
Τι μας διδάσκει αυτή η προϊστορία
Η κρυονική δεν ξεκίνησε ως μια ολοκληρωμένη υπηρεσία. Ξεκίνησε ως ένας ισχυρισμός ότι το μέλλον μπορεί να ξέρει περισσότερα από το παρόν. Αλλά ο ισχυρισμός έγινε πιο σοβαρός μόνο όταν οι άνθρωποι ξεκίνησαν να ρωτούν πώς να μειώσουν τη βλάβη στα λεπτά και τις ώρες μετά τον νομικό θάνατο.
Αυτό είναι γιατί οι πρώτες λέξεις εξακολουθούν να έχουν σημασία. Αναμονή. Σταθεροποίηση. Κρυοπροστασία. Ψύξη. Μεταφορά. Περιγράφουν τη διαφορά μεταξύ μιας αόριστης ελπίδας και μιας διαδικαστικής προσπάθειας. Επίσης δείχνουν τα όρια. Κανείς ασθενής κρυονικής δεν έχει αναζωογονηθεί. Οι πρώτες περιπτώσεις ήταν πειράματα διατήρησης, όχι απόδειξη επιστροφής.
Αυτή η ειλικρίνεια είναι σημαντική. Κρατά το θέμα καθαρό. Επίσης κρατά την ελπίδα από το να μετατραπεί σε μια υπόσχεση που δεν μπορεί να κρατήσει.
Βρίσκω αυτή την καθαρότητα πιο χρήσιμη από το δράμα. Επιτρέπει στην κρυονική να συζητηθεί ως μια πραγματική ανθρώπινη ερώτηση, όχι ως μια συντομευμένη διαδρομή γύρω από την θνητότητα. Η προϊστορία της κρυονικής δεν είναι ένας μύθος. Είναι ένα αρχείο ανθρώπων που προσπαθούν να κάνουν τα πρώτα δύσκολα πράγματα πριν υπάρχει το υπόλοιπο του μονοπατιού.
Και αυτό είναι όπου το The Longer Horizon ανήκει σε αυτή τη συζήτηση, ως μια καθαρή ερώτηση σχετικά με την κρυονική, τη μελλοντική διατήρηση και τι μπορεί να σημαίνει ειλικρινά η ελπίδα.
Article by Lea Varga ·