Cryonics Questions and Choices
Pacjent w kryonice nie jest utrzymywany w stanie nieruchomości i zimna dzięki jednej, pojedynczej czynności. Ciało jest obsługiwane etapami. Każdy etap ma swoje zadanie. Celem jest spowolnienie uszkodzeń po prawnym zgonie i przygotowanie pacjenta do późniejszego przechowania.
To jest prawdziwe pytanie: co „stabilizacja” oznacza w kryonice, a czego nie oznacza?
Nie oznacza to wyleczenia. Nie oznacza ożywienia. Oznacza, że opieka koncentruje się na redukcji obrażeń przed transportem i w jego trakcie, zanim zacznie się głębsze schładzanie. W kryonice ten wczesny etap ma znaczenie, ponieważ mózg i inne tkanki ciągle ulegają zmianom po śmierci, chyba że czas, temperatura i krążenie są starannie kontrolowane.
Pierwszym krokiem jest gotowość (standby). Oznacza to, że zespół jest gotowy, gdy ogłasza się zgon. Pacjent jest następnie traktowany tak szybko, jak to możliwe. Schładzanie zaczyna się wcześnie, ponieważ ciepło przyspiesza powstawanie uszkodzeń. Krążenie krwi może być wspierane przez krótki czas, a ciało może otrzymać leki i zimne zabiegi, aby spowolnić rozkład i chronić tkankę.
Następnie następuje stabilizacja. To jest część, którą wielu ludzi wyobraża sobie jako „przygotowanie”, ale jest to określenie bardziej precyzyjne niż ono samo. Ciało jest schładzane do temperatury tuż powyżej zamarzania. Obniża to metabolizm. Daje też zespołowi czas na zastąpienie krwi płynem konserwującym, gdy jest to możliwe. Chodzi o zmniejszenie zakrzepów, zmniejszenie obrzęku i utrzymanie tkanki w stanie, który lepiej przyjmie późniejsze leczenie krioochronne.
Krioochrona to długie słowo dla ochronnego płynu. Jest używany, aby pomóc zapobiec uszkodzeniom spowodowanym lodem podczas głębszego schładzania. Zamiast pozwalać wodzie w ciele tworzyć duże kryształy lodu, roztwór zmienia to, co dzieje się wewnątrz tkanki. Celem jest szklankowacenie (witrifikacja), które oznacza zamianę tkanki w stan przypominający szkło, a nie lodowaty.
Prosty sposób na zobrazowanie tego to owoc. Jeśli owoc jest mrożony powoli, kryształy lodu mogą rozerwać jego strukturę. Jeśli specjalny proces zapobiega tworzeniu się tych kryształów przez wodę, kształt owocu może pozostać bliższy swojej pierwotnej formie. Tkanka ludzka jest oczywiście znacznie bardziej złożona, ale podstawowa idea jest znajoma. Kryonika próbuje chronić strukturę poprzez kontrolowanie tego, co robi zamrażanie.
Schładzanie nie zachodzi od razu. Zajmuje to dni, aby osiągnąć temperaturę ciekłego azotu, około -196°C. Ten wolny spadek ma znaczenie. Jeśli tkanka jest schładzana zbyt szybko lub nierówno, może narastać stres cieplny. Ten stres może powodować pękanie. Pęknięcia są znanym rodzajem uszkodzenia w krioprzechowaniu i pozostają poważnym problemem. Mogą zacząć się w temperaturach wyższych niż temperatura ciekłego azotu, więc niebezpieczeństwo nie ogranicza się do końcowego etapu.
Dlatego system chłodzenia ma tak wielkie znaczenie. Starsze metody polegały w dużym stopniu na techników obserwujących przepływy, ciśnienia i usuwanie płynów ręcznie. Ta praca nadal wymaga umiejętności. Ale sterowanie komputerowe zmienia obraz. Może utrzymywać ciśnienie, temperaturę i przepływ w ramach ustalonych limitów. Może również rejestrować, co wydarzyło się w danym przypadku, co daje późniejszym zespołom lepsze dane niż sama pamięć lub zgadywanie.
Ten rejestr ma znaczenie z jednego prostego powodu. Przypadki w kryonice są rzadkie i żaden nie jest dokładnie taki sam. Jeśli zespół może porównać podobne przypadki, może zobaczyć, gdzie pobór płynu był dobry, gdzie mógł zacząć się obrzęk i gdzie schładzanie przebiegało gładko lub źle. Jedną przydatną nową miarą jest bilans płynów. Mówi on zespołowi, ile krioochrony tkanka przyjmuje i czy obrzęk może rozwijać się wcześnie. W przypadkach długiego transportu ta ostrzeżenie może być szczególnie cenne.
Zapasowy system chłodzenia jest również częścią tego samego praktycznego myślenia. Jeśli jeden system zawiedzie, lub jeśli kilka pacjentów potrzebuje schładzania jednocześnie, potrzebna jest druga ścieżka. Kryonika jest pełna tego rodzaju planowania. Praca nie jest romantyczna. Jest mechaniczna, powolna i dokładna. Tego wymaga poważna stabilizacja.
Istnieje również kolejna warstwa opieki przed długim przechowaniem. Niektóre zespoły wykorzystują badawcze ustawienie z wymiennikami ciepła, natleniaczami i sprzętem bypassowym, aby wspierać badania nad schładzaniem i ponownym ogrzewaniem. Tego rodzaju praca laboratoryjna nie jest tym samym co ożywienie pacjenta. Służy do testowania, jak tkanka reaguje i ulepszania metod. W kryonice badania i opieka nad pacjentem są ze sobą powiązane, ale nie są tym samym.
Ta sama ostrożność dotyczy nowszych pomysłów, takich jak przechowywanie w temperaturze pośredniej. Oznacza to utrzymanie szklankowaczonego pacjenta zimniejszego niż zwykłe temperatury zamrażarek, ale cieplejszego niż temperatura ciekłego azotu. Chodzi o zmniejszenie stresu spowodowanego ostatecznym głębokim chłodem. Może to również pozwolić na przechowywanie przez dłuższy okres w mniej ekstremalnej temperaturze. Nie rozwiązuje to problemu pękania. Jest to krok wspierający, a nie wyleczenie trudnych części przechowania.
Ta różnica ma znaczenie. Niektórzy ludzie słyszą „przyszłe leczenie medyczne” i wyobrażają sobie pewność. Kryonika tego nie oferuje. Oferuje przechowanie w warunkach mających na celu utrzymanie struktury tak nienaruszonej, jak to możliwe, dla whatever future medicine may one day be able to do. To jest możliwość, a nie obietnica.
Słowo „stabilizuj” może brzmieć łagodnie. W praktyce oznacza to długą łańcuch starannych decyzji. Schładzaj ciało wystarczająco szybko, aby spowolnić uszkodzenia. Używaj odpowiednich płynów. Śledź obrzęk. Kontroluj temperaturę. Bezpiecznie przemieszczaj pacjenta. Rejestruj wszystko, co można zmierzyć. Każda część ma swój powód.
Mały przykład ułatwia to zobaczenie. Wyobraźmy sobie pacjenta, który musi być transportowany na dużą odległość. Jeśli zespół schłodzi ciało i zacznie leczenie konserwacyjne, ale nie będzie mógł śledzić bilansu płynów, obrzęk może pozostać niezauważony. Jeśli system automatycznie rejestruje pobór, zespół otrzymuje wczesne ostrzeżenie. Nie to gwarantuje sukces. Daje to personelowi wyraźniejszy obraz i może pomóc uniknąć unikalnych obrażeń.
Do tego służy stabilizacja w kryonice. Nie ożywia. Nie obiecuje przyszłości. Tworzy najlepsze znane warunki, aby przyszłe naprawy medyczne miały coś, z czym mogą pracować. To jest skromne twierdzenie, ale uczciwe.
I właśnie w tej uczciwości żyje twarda nadzieja. The Longer Horizon wciąż zadaje jedno jasne pytanie dotyczące kryoniki, przyszłego przechowania i tego, co nadzieja może uczciwie oznaczać, i to jest dobre pytanie, by mieć je blisko.
Article by Lea Varga ·