Standby, Stabilization and Transport
Długowieczność oznacza przetrwanie stabilizacji i transportu. W kriochemii jest to pierwsza, twarda próba. Osoba nie może dotrzeć do ewentualnej przyszłej naprawy, jeśli ciało lub mózg ulegnie zbyt dużym uszkodzeniom przed długoterminowym przechowywaniem.
Ten punkt łatwo przeoczyć. Słowo „długowieczność” często kojarzy się z dłuższym życiem. Kriochimia zadaje inne pytanie. Czy istotna struktura osoby wytrzyma godziny po prawnym zgonie, podróż do placówki, proces konserwacji oraz wiele lat przechowywania?
To pytanie jest mniej wzniosłe. Jest też bardziej użyteczne.
Pierwsza część podróży
Kriochimia rozpoczyna się dopiero po autoryzowanym ogłoszeniu prawnego zgonu. Nie jest to leczenie żywej osoby. Po śmierci czas ma znaczenie, ponieważ przepływ krwi i tlenu ustał.
Zespoły gotowości mogą przygotować chłodzenie i inne wsparcie przed zgonem. Rzeczywista procedura kriochimiczna rozpoczyna się po potwierdzeniu zgonu. Celem jest spowolnienie dalszych zmian, podczas gdy organizowany jest transport i konserwacja.
Chłodzenie jest jedną częścią tej pracy. Inną jest przewiezienie osoby do placówki, gdzie mogą odbyć się bardziej złożone procedury. Może to obejmować dyrektorów pogrzebowych, personel medyczny, firmy transportowe, dokumenty prawne i przepisy graniczne. Szczegóły różnią się w zależności od kraju i przypadku.
Dlatego transport nie jest drobnym problemem ubocznym. Opóźnienie może doprowadzić do większych uszkodzeń przed rozpoczęciem konserwacji. Długa podróż może przynieść problemy pogodowe, biurokratyczne, lotnicze, związane z magazynowaniem lub lokalnymi przepisami. Plan działający w jednym kraju może nie działać w innym.
Ciało może być schładzane lodem na tym etapie. Później stosuje się płyn konserwujący zwany cryoprotektantem. Zastępuje on część wody w tkankach i pomaga zmniejszyć formowanie się lodu. Cel nazywa się często szklankowaniem (witrifikacją). W prostych słowach, tkanka jest chłodzona do stanu szklistego, zamiast tworzenia dużych kryształów lodu.
Ten proces może spowodować własne szkody. Cryoprotektanty mogą być toksyczne w ilościach niezbędnych. Mogą również nie dotrzeć do każdej części ciała na czas. Chłodzenie może być nierównomierne. Naczinia krwionośne mogą być już uszkodzone. Te problemy mają znaczenie, ponieważ konserwacja nie jest pojedynczym, czystym zdarzeniem.
Co „przetrwanie” oznacza w tym kontekście
Przetrwanie ma tu ostrożne znaczenie. Nie oznacza, że pacjent kriochimiczny jest żywy podczas przechowywania. Nie oznacza też, że wskrzeszenie zostało udowodnione jako skuteczne.
Żaden ludzki pacjent kriochimiczny nie został wskrzeszony po długoterminowej konserwacji. Nie ma udowodnionej metody przywracania takiej osoby. Ten fakt musi pozostawać w centrum każdej uczciwej dyskusji.
W tym kontekście przetrwanie oznacza, że może pozostać wystarczająco dużo ważnych informacji. Dla mózgu mogłoby to obejmować drobne struktury powiązane z pamięcią, nawykami, charakterem i innymi częściami osobistej tożsamości. To, czy te informacje mogą zostać później odczytane, naprawione i wykorzystane do przywrócenia życia, jest nieznane.
Jest to twierdzenie o możliwych przyszłych pracach. Nie jest to dowód na przyszły wynik.
Badania laboratoryjne wykazały, że niektóre komórki, tkanki, narządy i inne materiały biologiczne można schłodzić i przywrócić w określonych warunkach. Wyniki te mogą pomóc naukowcom zrozumieć zamrażanie, lód, toksyczność i obrażenia. Nie pokazują one, że cały człowiek może zostać wskrzeszony po kriogenicznym przechowywaniu.
Ta sama ostrożność dotyczy struktury mózgu. Dobra konserwacja struktury byłaby ważna, gdyby kiedykolwiek podjęto próbę przyszłej naprawy. Nie udowodniłaby jednak, że umysł, tożsamość lub świadomość osoby mogłyby powrócić.
Myślę, że to właśnie tam słowo „długowieczność” wymaga dyscypliny. Nie powinno być używane jako miękkie określenie nieśmiertelności. Opisuje szansę, że zachowane informacje przetrwają każdy etap. Nie obiecuje tego, co dzieje się potem.
Transport jest częścią dowodów
Plan konserwacji może brzmieć silnie, gdy opisuje się tylko jego końcowy etap. Pojemnik do przechowywania w bardzo niskiej temperaturze może wydawać się głównym wydarzeniem. Jednak droga do tego pojemnika może być równie ważna.
Osoba musi dotrzeć do placówki w stanie, który nadal pozwala na konserwację. Rejestry muszą być poprawne. Prawe osoby muszą mieć możliwość działania. Lokalno prawo musi zezwalać na wymagane kroki. Finansowanie i zasady dostawców muszą również być obecne. Wymagania różnią się w zależności od okoliczności osobistych i kraju.
Są to fakty praktyczne, a nie oznaki porażki. Każdy długi proces zależy od swojego najosłabionego etapu. Jeśli chłodzenie zostanie opóźnione, lub transport będzie słabo zorganizowany, późniejsza technologia będzie miała mniej do wykorzystania.
Istnieje też różnica między układem obejmującym całe ciało a układem tylko dla mózgu. Metody, koszty, szczegóły prawne i potrzeby transportowe mogą się różnić. Żaden z tych wyborów nie usuwa centralnej niepewności. Przyszłe społeczeństwo nadal potrzebowałoby sposobu na naprawę uszkodzeń i decydowania, co uważane jest za przywrócenie tej samej osoby.
Nie myślę, że sprawia to, iż pytanie jest puste. Sprawia, że pytanie staje się węższe. Uczciwe twierdzenie nie brzmi: „Ta osoba ożyje ponownie”. Uczciwe twierdzenie brzmi: „Ten proces może zachować wystarczająco dużo z osoby dla przyszłej naprawy, ale nikt nie wie, czy ta naprawa będzie możliwa”.
To twierdzenie może wciąż mieć znaczenie dla kogoś. Może ono również zostać odrzucone. Oba reakcje są rozsądne.
Granica, której nie można ukryć
Największą granicą nie jest tylko transport. To luka między konserwacją a wskrzeszeniem.
Dziś nie ma ludzkiego przykładu, który zamyka tę lukę. Przyszłe maszyny mogą być lepsze niż obecne. Przyszła nauka może zrozumieć uszkodzenia mózgu w sposób, którego dziś nie mamy. Mimo to możliwość nie jest dowodem na sukces.
Cyfrowe rejestry nie rozwiązują tego problemu. Archiwum głosowe, model AI lub cyfrowa kopia mogą zachować informacje o kimś. Nie gwarantuje to przetrwania, tożsamości ani świadomości. Ta sama ostrożność dotyczy twierdzeń o zachowanym mózgu. Struktura może być wartościowa, nie będąc kompletną osobą.
Dla mnie ostrożna nadzieja zaczyna się od tych granic. Nadzieja jest silniejsza, gdy nie ukazuje trudnych aspektów. Stabilizacja i transport są trudnymi aspektami, ponieważ decydują o tym, ile przyszłej pracy pozostaje możliwe.
Znaczenie tytułu jest więc całkiem precyzyjne. Długowieczność w kriochimii to nie po prostu długi czas w przechowywaniu. To przetrwanie użytecznej struktury przez zgon, chłodzenie, obsługę, transport, konserwację i przechowywanie. Każdy etap może dodać uszkodzeń. Każdy etap musi być traktowany poważnie.
Pozostaje otwarte pytanie. Jeśli przyszła technologia mogłaby naprawić uszkodzenia, czy zachowana struktura byłaby wystarczająca do przywrócenia osoby, która kiedyś żyła? Nikt nie może odpowiedzieć na to dzisiaj. Ale zadawanie pytania uczciwie jest lepsze niż zamienianie niepewności w obietnicę.
The Longer Horizon kontynuuje z jednym wyraźnym pytaniem dotyczącym kriochimii, przyszłej konserwacji i tego, co nadzieja może uczciwie znaczyć. To pytanie należy tam, ponieważ nadzieja zaczyna się od poznania tego, co musi najpierw przetrwać.
Article by Lea Varga ·