Cryonics Questions and Choices
Οι Peng, Jinping και Freitas Jr. έγραψαν βιβλία για τη κρυονική
Τι μας λένε πραγματικά τα βιβλία των Robert A. Freitas Jr., Ralph C. Merkle και Peng Jinping για την κρυονική και τι δεν μας λένε;
Αυτή είναι η σωστή ερώτηση για να ξεκινήσει κανείς. Ο τίτλος μπορεί να ακούγεται θρασύς. Ένα βιβλίο μπορεί να ακούγεται σίγουρο. Αλλά η κρυονική παραμένει ένας τομέας χτισμένος πάνω στην ελπίδα, τις τεχνικές επιχειρήματα και πολλά ανοιχτά ερωτήματα.
Ο πιο χρήσιμος τρόπος να διαβάσει κανείς αυτό το υλικό είναι να χωρίσει τρία πράγματα. Πρώτον, η ίδια η ιδέα της κρυονικής. Δεύτερον, το μηχανικό μονοπάτι που ίσως κάποια μέρα κάνει την επισκευή εφικτή. Τρίτον, το χάσμα μεταξύ μιας θεωρίας στο χαρτί και ενός αποτελέσματος στον πραγματικό κόσμο.
Η κρυονική ξεκινά από ένα απλό πρόβλημα. Αν ένα άτομο έχει κηρυχθεί νεκρό σύμφωνα με τον νόμο, και αν το σώμα ή ο εγκέφαλος ψυχθούν και συντηρηθούν στη συνέχεια, θα μπορούσε η μελλοντική ιατρική να κάνει κάτι με αυτή τη δομή αργότερα; Αυτή είναι η ερώτηση πίσω από τον τομέα. Η απάντηση δεν είναι γνωστή. Κανένα ανθρώπινο ασθενές της κρυονικής δεν έχει αναζωογονηθεί.
Τα έργα που συνδέονται με τους Freitas και Merkle βρίσκονται κοντά στην πλευρά του μηχανικού αυτού του ερωτήματος. Εξερευνούν πώς τα μελλοντικά εργαλεία θα μπορούσαν να επισκευάσουν ζημιές σε πολύ μικρές κλίμακες. Με απλά λόγια, ρωτούν αν οι μικροσκοπικοί μηχανισμοί ή οι μοριακές μέθοδοι θα μπορούσαν κάποια μέρα να βοηθήσουν στην αποκατάσταση ιστών που έχουν συντηρηθεί. Η γραφή τους είναι τεχνική, αλλά η βασική ιδέα είναι εύκολο να φανεί. Αν η βλάβη συμβαίνει σε επίπεδο κυττάρων και μορίων, τότε μια μελλοντική μέθοδος επισκευής θα έπρεπε να λειτουργεί σε αυτό το ίδιο επίπεδο.
Ο Peng Jinping εμφανίζεται σε αυτόν τον ίδιο κόσμο ιδεών μέσω της έρευνας στη μηχανοποιημένη μηχανοσύνθεση διαμαντιών με τους Freitas, Merkle και άλλους. Αυτό το θέμα ακούγεται σοβαρό, αλλά η έννοια είναι αρκετά απλή. Πρόκειται για την τοποθέτηση ατόμων με ελεγχόμενο τρόπο για να κατασκευαστούν σκληρά υλικά. Το διαμάντι είναι ένα δυνατό υλικό. Μια προσέγγιση μηχανοσύνθεσης προσπαθεί να χρησιμοποιήσει μηχανικά εργαλεία για να βοηθήσει στην κατασκευή του ατόμου προς άτομο, ή σχεδόν έτσι. Αυτό δεν είναι η ίδια η κρυονική. Είναι μέρος του ευρύτερου ονείρου της μοριακής κατασκευής που κάποιοι σκεπτικιστές της κρυονικής πιστεύουν ότι θα μπορούσε κάποια μέρα να έχει σημασία για την επισκευή.
Αυτή η σύνδεση έχει σημασία, αλλά πρέπει να παραμείνει ειλικρινής. Ένα άρθρο σχετικά με την ανάπτυξη διαμαντιών δεν είναι απόδειξη ότι οι κατεψυγμένοι ανθρώπινοι εγκέφαλοι μπορούν να επισκευαστούν. Ένα δίπλωμα ευρεσιτεχνίας σχετικά με σταθμούς κατασκευής αυτοαναπαραγωγής δεν είναι μια μέθοδος αναζωογόνησης. Ένα βιβλίο για την αναζωογόνηση της κρυονικής δεν είναι υπόσχεση ότι η αναζωογόνηση θα συμβεί. Αυτά τα έργα ανήκουν στην ίδια συζήτηση, αλλά βρίσκονται σε διαφορετικά σημεία κατά μήκος της διαδρομής.
Γιατί αυτά τα βιβλία έχουν σημασία για τους αναγνώστες της κρυονικής
Οι άνθρωποι συχνά σκέφτονται ότι η κρυονική αφορά μόνο το κρύο και την αποθήκευση. Αυτό είναι πολύ στενό. Η κρυονική επίσης θέτει μια δύσκολη δεύτερη ερώτηση: τι θα απαιτούσε ακόμη και η μελλοντική επισκευή;
Εκεί είναι όπου τα βιβλία των Freitas και Merkle είναι σημαντικά. Δεν λένε απλά, «Συντήρησε το σώμα και εμπιστέψου το μέλλον». Προσπαθούν να φανταστούν τα είδη των εργαλείων που θα χρειάζονταν η μελλοντική ιατρική. Αυτό περιλαμβάνει την επισκευή σε νανοκλίμακα, την ιδέα του σαρωτή ζημιών και τη δυνατότητα ανακατασκευής της δομής του εγκεφάλου αρκετά καλά ώστε να έχει σημασία για την ταυτότητα και τη μνήμη.
Ο Ralph Merkle έχει γράψει για τη μοριακή επισκευή του εγκεφάλου και για την κρυονική ως τεχνικό πρόβλημα. Ο Robert A. Freitas Jr. έχει γράψει εκτενώς για τη νανοϊατρική και αργότερα για την αναζωογόνηση της κρυονικής μέσω της νανοϊατρικής. Αυτά τα έργα είναι σοβαρές προσπάθειες χαρτογράφησης μιας πιθανής διαδρομής. Δεν είναι απόδειξη ότι η διαδρομή υπάρχει. Αλλά κάνουν κάτι πολύτιμο. Κάνουν την ερώτηση συγκεκριμένη.
Αυτή η συγκεκριμενότητα βοηθά να κρατηθεί η ελπίδα μακριά από το θολούρι. Πολλοί άνθρωποι τραβιούνται προς την κρυονική επειδή θέλουν μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή. Καταλαβαίνω αυτή την έλξη. Αλλά η σοβαρή σκέψη για την κρυονική δεν ξεκινά με την επιθυμία. Ξεκινά με το γεγονός ότι η συντήρηση, η βλάβη και η επισκευή είναι ξεχωριστά προβλήματα.
Η προετοιμασία και η σταθεροποίηση είναι επίσης μέρος αυτής της αλυσίδας. Η προετοιμασία σημαίνει να είσαι έτοιμος τη στιγμή του νομικού θανάτου. Η σταθεροποίηση σημαίνει την επιβράδυνση της σήψης μετά από αυτή τη στιγμή. Η μεταφορά σημαίνει την μεταφορά του ατόμου σε μακροπρόθεσμη συντήρηση. Αυτά τα βήματα είναι πρακτικά. Δεν είναι η μελλοντική θεραπεία. Είναι μόνο ο τρόπος για να κρατηθεί η κατάσταση όσο πιο άθικτη γίνεται πριν από οποιαδήποτε μελλοντική προσπάθεια επισκευής.
Εκεί είναι όπου τα τεχνικά βιβλία βοηθούν. Ρωτούν τι θα έπρεπε να υπερπηδήσει η μελλοντική επισκευή. Η ζημιά από τον πάγο, η ισχαιμική βλάβη, οι χημικές αλλαγές και η απώλεια της λεπτής δομής όλα έχουν σημασία. Αν οι μελλοντικές μέθοδοι δεν μπορούν να διαβάσουν την υπάρχουσα δομή, τότε το συντηρημένο άτομο μπορεί να μην είναι ανακτήσιμο με οποιοδήποτε σημαντικό νόημα. Αν μπορούν, τότε η ιδέα τουλάχιστον παραμένει ανοιχτή.
Ένα μικρό παράδειγμα
Φαντάσου μια σφραγίδα κεριού σε ένα γράμμα. Αν η σφραγίδα λιώσει, το σχήμα χάνεται. Αν αρκετά από το αποτύπωμα παραμείνει, ένας προσεκτικός αποκαταστάτης μπορεί να συμπεράνει τι ήταν κάποτε. Αν η βλάβη είναι πολύ βαριά, το μήνυμα έχει χαθεί.
Αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα. Ο ανθρώπινος ιστός είναι πολύ πιο περίπλοκος. Παρόλα αυτά, δείχνει τη βασική ερώτηση της κρυονικής. Η συντήρηση προσπαθεί να κρατήσει αρκετή δομή άθικτη ώστε μια μελλοντική μέθοδος να μπορεί να διαβάσει και να επισκευάσει. Όσο πιο δύσκολη είναι η βλάβη, τόσο πιο αβέβαιο είναι το αποτέλεσμα.
Αυτό είναι επίσης γιατί οι ψηφιακές ιδέες συχνά εισέρχονται στη συζήτηση. Κάποιοι άνθρωποι ρωτούν αν ένα ψηφιακό αρχείο, ένα μοντέλο προσωπικότητας ή ένα αντίγραφο AI θα μπορούσε να αντικαταστήσει το άτομο. Αυτό είναι μια διαφορετική ερώτηση. Ένα μοντέλο μπορεί να διατηρήσει λέξεις, συνήθειες και μοτίβα. Δεν εγγυάται τη συνείδηση ή την προσωπική επιβίωση. Μπορεί να είναι χρήσιμο ως αρχείο. Δεν είναι το ίδιο με την αναζωογόνηση.
Τα έργα των Freitas και Merkle ανήκουν σε μια πιο φυσική διαδρομή. Υποθέτουν ότι αν η προσωπική συνέχεια πρέπει να σημαίνει κάτι μετά την κρυονική, τότε θα χρειαζόταν κάποια μορφή πραγματικής επισκευής. Αυτή η επισκευή μπορεί κάποια μέρα να είναι βιολογική, μοριακή ή υπολογιστική. Κανείς δεν μπορεί ειλικρινά να πει ποια διαδρομή θα λειτουργήσει, ή αν θα λειτουργήσει κάποια.
Τι μπορεί να πάρει ένας προσεκτικός αναγνώστης από αυτούς τους συγγραφείς
Η αξία αυτών των βιβλίων δεν είναι ότι λύνουν την κρυονική. Δεν το κάνουν. Η αξία τους είναι ότι sharpen (διατυπώνουν/καθαρίζουν) την ερώτηση.
Βοηθούν έναν αναγνώστη να δει ότι η κρυονική δεν είναι μία ενιαία δήλωση. Είναι μια αλυσίδα δηλώσεων. Μπορεί ο ασθενής να σταθεροποιηθεί μετά τον θάνατο; Μπορεί αρκετή δομή να επιβιώσει της συντήρησης; Μπορούν τα μελλοντικά εργαλεία να ανιχνεύσουν και να επισκευάσουν αυτή τη δομή; Μπορεί η ταυτότητα να επιβιώσει της διαδικασίας; Κάθε βήμα είναι ξεχωριστό. Κάθε βήμα έχει το δικό του βάρος απόδειξης.
Αυτός ο τρόπος σκέψης είναι χρήσιμος γιατί προστατεύει τους αναγνώστες από δύο λάθη. Ένα λάθος είναι να απορρίψουν την κρυονική ως φαντασίωση χωρίς να κοιτάξουν τις τεχνικές επιχειρήματα. Το άλλο είναι να αντιμετωπίσουν την τεχνική φιλοδοξία ως εγγύηση. Το ειλικρινές μέσο έδαφος είναι πιο δύσκολο. Ρωτάει τι είναι γνωστό, τι είναι υποθετικό και τι είναι ακόμα μακριά.
Η παρουσία του Peng, Jinping σε αυτό το σώμα εργασίας δείχνει επίσης κάτι σημαντικό. Η κρυονική δεν ζει μόνο μέσα σε ένα στενό ιατρικό διάλογο. Αγγίζει την επιστήμη υλικών, τη νανοτεχνολογία, την κατασκευή και τις έννοιες επισκευής εγκεφάλου. Αυτή η ευρεία εμβέλεια είναι μέρος του γιατί ο τομέας τραβάει τόσο περιέργεια όσο και αμφιβολία.
Βρίσκω αυτό το μείγμα λογικό. Είναι ένα σημάδι μιας σοβαρής ερώτησης. Οι σοβαρές ερωτήσεις είναι συχνά δυσάρεστες. Δεν προσφέρουν καθαρή άνεση. Ρωτάνε αν ένα άτομο μπορεί να κρατηθεί στον στενό χώρο μεταξύ της παρούσας απώλειας και της μελλοντικής δυνατότητας.
Τι μπορεί να κατανοήσει τώρα ένας αναγνώστης είναι αυτό: αυτοί οι συγγραφείς δεν προσφέρουν μια ολοκληρωμένη απάντηση. Κατασκευάζουν μέρη ενός τεχνικού επιχειρήματος για το γιατί η κρυονική μπορεί, κάποια μέρα, να γίνει περισσότερο από αποθήκευση. Αυτό είναι μια διαφορετική πράξη από το να λες ότι θα λειτουργήσει. Η διαφορά έχει σημασία.
Αυτή είναι η soort ερώτησης που το The Longer Horizon προσπαθεί να κρατήσει υπόψη, με μία καθαρή ερώτηση για την κρυονική, τη μελλοντική συντήρηση και τι μπορεί ειλικρινά να σημαίνει η ελπίδα.
Article by Lea Varga ·