Cryonics Questions and Choices
Η κρυονική δεν σταματά τον χρόνο. Δεν κάνει ένα σώμα ξανά νεαρό. Κάνει κάτι πιο στενό και πιο αμήχανο: στοχεύει να επιβραδύνει τη βιολογική φθορά μετά από το νομικό θάνατο, ώστε η μελλοντική αποκατάσταση να είναι πιθανή.
Αυτό το μοναδικό σημείο έχει σημασία γιατί πολλοί άνθρωποι ακούν «παγώνω» και φαντάζονται ύπνο. Η κρυονική δεν είναι ύπνος. Είναι συντήρηση σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, αφού έχει δηλωθεί ο θάνατος, με την ελπίδα ότι η μελλοντική ιατρική μπορεί κάποια μέρα να αποκαταστήσει ό,τι χάθηκε.
Τι προσπαθεί πραγματικά να κάνει η κρυονική
Η βασική ιδέα είναι απλή. Όταν το σώμα δεν μπορεί πια να διατηρηθεί ζωντανό από την τρέχουσα ιατρική, μπορεί να είναι ακόμη δυνατό να προστατευτεί η δομή του για αργότερα. Στην κρυονική, ο στόχος είναι να κρατήσει τις λεπτομέρειες του εγκεφάλου και του σώματος από το να διαλυθούν πολύ μακριά.
Για αυτόν τον λόγο, η διαδικασία ξεκινά γρήγορα. Μια ομάδα κρυονικής προσπαθεί να μετακινηθεί από αναμονή σε σταθεροποίηση σε μεταφορά όσο πιο γρήγορα το επιτρέπουν ο νόμος και η κατάσταση. Η αναμονή σημαίνει να είσαι έτοιμος κοντά στον ασθενή. Η σταθεροποίηση σημαίνει επιβράδυνση της ζημιάς. Η μεταφορά σημαίνει μετακίνηση του ασθενούς σε μια εγκατάσταση συντήρησης.
Αυτό δεν είναι θεραπεία. Είναι συντήρηση υπό σοβαρούς περιορισμούς.
Η ελπίδα είναι ότι το μέλλον μπορεί να έχει εργαλεία που δεν έχουμε τώρα. Αυτό το μέλλον θα χρειαζόταν να επισκευάσει ιστό, να αντιστρέψει τη ζημιά και να το κάνει χωρίς να χάσει τις πληροφορίες που έκαναν το άτομο αυτό που ήταν.
Γιατί η φράση «σταματά τη βιολογική γήρανση» χρειάζεται προσοχή
Η φράση ακείται καθαρότερη από την πραγματικότητα. Η κρυονική μπορεί να σταματήσει πολλές μορφές φθοράς μόλις ο ασθενής κρυώσει αρκετά. Δεν μπορεί να αναιρέσει τη γήρανση που συνέβη ήδη πριν από τον θάνατο. Επίσης, δεν μπορεί να υποσχεθεί ότι κάθε κύτταρο, σύνapse ή ίχνος μνήμης επιβιώνει σε τέλεια μορφή.
Αυτή η διάκριση είναι η καρδιά του θέματος.
Η βιολογική γήρανση είναι μια μακρά διαδικασία. Είναι χτισμένη από ζημιά, επισκευή και αποτυχία. Η κρυονική δεν γυρίζει το ρολόι πίσω σε αυτή τη διαδικασία. Στοχεύει να παύσει την βαθύτερη κατάρρευση που ακολουθεί τον θάνατο. Με αυτή την έννοια, είναι λιγότερο σαν θεραπεία και περισσότερο σαν να βάζεις ένα εύθραυστο βιβλίο σε έναν κρύο, στενό αρχείο πριν σαπίσουν οι σελίδες.
Ένα απλό παράδειγμα βοηθά. Σκέψου έναν χάρτο χαρτιού που άφησες στη βροχή. Αν τον στεγνώσεις γρήγορα, μπορεί να παραμείνει κάποια λεπτομέρεια. Αν περιμένεις πολύ, ο χάρτας σκίζεται και θολώνει. Η κρυονική είναι η προσπάθεια να στεγνώσεις και να αποθηκεύσεις τον χάρτη πριν χαθεί πολύ πληροφορία. Δεν ξαναζωγραφίζει τον χάρτη. Προσπαθεί μόνο να σώσει ό,τι υπάρχει ακόμα.
Τι πρέπει να συμβεί κατά τη διάρκεια της συντήρησης
Μια περίπτωση κρυονικής συνήθως ξεκινά μόνο μετά από νομικό θάνατο. Αυτό το σημείο δεν είναι μια μικρή νομική υποσημείωση. Είναι η γραμμή εκκίνησης. Πριν από αυτό, η διαδικασία δεν μπορεί να ξεκινήσει.
Μετά τον νομικό θάνατο, ο στόχος είναι να κρυώσει ο ασθενής και να μειωθεί η ζημιά από έλλειψη οξυγόνου και από ζημιά πάγου. Η σύγχρονη κρυονική συχνά μιλά για βιοστάση, που είναι μια λέξη για πολύ βαθιά συντήρηση. Το σώμα δεν διατηρείται ζωντανό με κανέναν συνηθισμένο τρόπο. Διατηρείται από το να πέφτει περαιτέρω σε ζημιά.
Τότε η ιδέα μελλοντικής επισκευής γίνεται κεντρική. Κάποια προτάσεις φαντάζονται ιατρικά νανοRobota, συχνά λεγόμενα cryobots, να εισέρχονται σε κατεστραμμένο ιστό. Αυτά τα μηχανήματα θα έπρεπε να κινούνται μέσα σε συντηρημένο ιστό, να σαρώνουν μικρές περιοχές και να τις επισκευάζουν με πολύ χαμηλή θερμότητα και πολύ χαμηλή ζημιά. Αυτή είναι μια ιδέα για αύριο, όχι μια ικανότητα της παρούσας ημέρας.
Το δύσκολο μέρος δεν είναι μόνο η ίδια η επισκευή. Είναι η διάγνωση. Οποιαδήποτε μέθοδος ανάκτησης θα έπρεπε να γνωρίζει πώς έμοιαζε ο ιστός πριν ξεκινήσει η επισκευή. Γι’ αυτό οι άνθρωποι που εργάζονται σε αυτό το πεδίο φαντάζονται μοριακές σαρώσεις, προσεκτική υπολογιστική ανάλυση και πολύ αργή ανακατασκευή.
Τρεις διαδρομές για τις οποίες μιλάνε οι άνθρωποι
Υπάρχουν τρεις ευρείες ιδέες ανάκτησης σε αυτόν τον χώρο.
Μία είναι η εν-θέσει επισκευή. Αυτό σημαίνει επισκευή του συντηρημένου ιστού εκεί όπου κάθεται. Η φανταστική διαδικασία είναι τοπική και ακριβής. Μια μικρή κατεστραμμένη περιοχή θα διορθωνόταν ενώ οι κοντινές υγιείς περιοχές θα άφηνοντες μόνοι τους.
Μια άλλη είναι σάρωση-και-επαναδημιουργία. Εδώ ο συντηρημένος εγκέφαλος ή ο ιστός σαρώνεται σε λεπτομέρεια, τότε ξαναχτίζεται από εκείνη τη σάρωση. Αυτή η διαδρομή εξαρτάται από το να μπορείς να διαβάσεις αρκετή δομή για να καθοδηγήσεις την επισκευή.
Η τρίτη είναι σάρωση-για-WBE, συντομογραφία για πλήρη προσομοίωση εγκεφάλου. Με απλά λόγια, αυτό σημαίνει σάρωση του εγκεφάλου τόσο πλήρως που ένα ψηφιακό μοντέλο θα μπορούσε να χτιστεί από αυτό. Κάποιοι άνθρωποι βλέπουν αυτό ως μια πιθανή διαδρομή για μελλοντική αποκατάσταση. Αλλά ένα ψηφιακό μοντέλο δεν είναι απόδειξη επιβίωσης, και δεν είναι απόδειξη συνείδησης. Είναι μόνο μια πολύ φιλόδοξη μορφή ανακατασκευής.
Αυτές οι ιδέες είναι σοβαρές να συζητηθούν, αλλά δεν είναι ίδιες με την απόδειξη ανάκτησης.
Το ειλικρινές όριο
Εδώ είναι το σκληρό κέντρο του θέματος. Κανένας ανθρώπινος ασθενής κρυονικής δεν έχει ανακτηθεί.
Αυτό το γεγονός πρέπει να παραμείνει ορατό σε κάθε δίκαιη συζήτηση. Κρατά την ελπίδα από το να γλιστρήσει σε υπόσχεση. Επίσης κρατά τον σκεπτικισμό από το να γίνει λαϊκή αδράνεια. Η κρυονική είναι μια πρόταση για μελλοντική ικανότητα. Δεν είναι μια επίδειξη της παρούσας ημέρας ότι αυτές οι ικανότητες υπάρχουν.
Αυτός είναι ο λόγος που οι προσεκτικοί σκεπτικιστές επιστρέφουν ξανά και ξανά στην ίδια ερώτηση. Τι, ακριβώς, μπορεί να συντηρηθεί τώρα; Ποια μελλοντική επισκευή θα χρειαζόταν; Και τι θα μετρούσε ως επιτυχία;
Αυτό είναι μια πρακτική ερώτηση, όχι μια ονειροπόλικη. Ρωτά τι πληροφορία επιβιώνει του θανάτου, πώς θα μπορούσε να προστατευτεί, και αν οι μελλοντικές μέθοδοι θα μπορούσαν να τη χρησιμοποιήσουν.
Γιατί κάποιοι άνθρωποι το παίρνουν ακόμα σοβαρά
Οι άνθρωποι δεν στρέφονται στην κρυονική επειδή πιστεύουν ότι η απάντηση είναι απλή. Στρέφονται σε αυτή επειδή ο θάνατος είναι απλός μόνο στην αφηρημένη μορφή. Στην πραγματική ζωή, φτάνει με ακάλυπτο έργο, ακάλυπτη αγάπη, ακάλυπτη σκέψη.
Η κρυονική κάθεται σε αυτόν τον ακάλυπτο χώρο.
Ζητά μια στενή μορφή ελπίδας. Όχι μια εγγύηση. Όχι μια φαντασία διαφυγής. Απλά η σκέψη ότι τα σημερινά όρια μπορεί να μην είναι η τελευταία λέξη. Αυτή η σκέψη μπορεί να είναι αρκετή για να κάνει το θέμα αξίζει μελέτης, ενώ η απόδειξη παραμένει λεπτή.
Βρίσκω ότι αυτή η ειλικρινής ελπίδα είναι πιο δύσκολο να κρατηθεί από την εύκολη ελπίδα. Η εύκολη ελπίδα λέει ότι το μέλλον θα μας σώσει. Η ειλικρινής ελπίδα λέει μόνο ότι το μέλλον μπορεί να ξέρει περισσότερα από ό,τι ξέρουμε τώρα.
Αυτό είναι μια πιο ήσυχη δήλωση. Είναι επίσης μια καλύτερη.
Το Μεγαλύτερο Ορίζοντα συνεχίζει να ρωτά μια καθαρή ερώτηση σχετικά με την κρυονική, τη μελλοντική συντήρηση και τι μπορεί να σημαίνει ειλικρινά η ελπίδα. Αυτή είναι η σωστή τύπος ερώτησης για ένα πεδίο που εξακολουθεί να ζει μεταξύ δυνατότητας και απόδειξης.
Article by Lea Varga ·