Preservation Science and Its Limits
Η κρυογονική παγίδευση αποτυγχάνει να διατηρήσει την ανθρώπινη ζωή. Αυτή είναι η απλή απάντηση και αυτή σκέφτομαι ότι είναι η πιο σημαντική όταν οι άνθρωποι ρωτούν τι σημαίνει να κάποιος έχει υποστεί κρυογονική συντήρηση.
Η λέξη ακούγεται σταθερή. Ακούγεται οριστική, έστω και τεχνική. Αλλά το γεγονός είναι πιο απλό και λιγότερο καθησυχαστικό. Η κρυονική μπορεί να ψύξει ένα νομικά νεκρό άτομο και να επιβραδύνει τη σήψη. Δεν μπορεί, σήμερα, να κρατήσει μια ανθρώπινη ζωή σε λειτουργία με οποιοδήποτε αποδεδειγμένο τρόπο.
Ότι συχνά εννοούν οι άνθρωποι με την ερώτηση δεν είναι απλώς η ψυχρή αποθήκευση. Θέλουν να γνωρίζουν αν ένα άτομο μπορεί να διατηρηθεί αρκετά άθικτο ώστε να επιστρέψει αργότερα. Εκεί ανοίγει το χάσμα. Στην κρυονική, το σώμα ψύχεται μετά τον νομικό θάνατο. Ο στόχος είναι η διατήρηση, όχι η υποστήριξη της τρέχουσας ζωής. Είναι μια ελπίδα για μελλοντική αποκατάσταση. Δεν είναι απόδειξη ότι η ίδια η ζωή έχει διατηρηθεί.
Νομίζω ότι αυτό είναι το δύσκολο μέρος να ειπωθεί καθαρά. Το κρύο μπορεί να επιβραδύνει τη βλάβη. Το κρύο δεν σταματά όλες τις βλάβες σε έναν ανθρώπινο οργανισμό. Μπορεί να σχηματιστεί πάγος. Τα κύτταρα μπορεί να υποστούν ζημιά. Η απώλεια οξυγόνου πριν την ψύξη μπορεί επίσης να προκαλέσει βλάβη. Η μέθοδος μπορεί να μειώσει τη σήψη, αλλά αυτό δεν είναι το ίδιο με το να κρατάς ζωντανό ένα ζωντανό άτομο.
Αυτό είναι ο λόγος που το κεφάλαιο πρέπει να παραμένει αιχμηρό. Η κρυογονική παγίδευση αποτυγχάνει να διατηρήσει την ανθρώπινη ζωή επειδή κανένας ασθενής κρυονικής δεν έχει αναβιώσει ποτέ. Αυτό το μοναδικό γεγονός κόβει μέσα από πολλούς θορύβους. Αν μια διαδικασία δεν μπορεί να επαναφέρει έναν άνθρωπο, τότε δεν έχει δείξει ότι διατηρεί την ανθρώπινη ζωή στην πλήρη έννοια που εννοούν οι περισσότεροι αναγνώστες.
Τι κάνει στην πραγματικότητα η κρυονική
Η κρυονική ξεκινά μετά από μια νομική δήλωση θανάτου. Δεν χρησιμοποιείται για τη θεραπεία ενός ζωντανού ατόμου. Αυτή η διάκριση έχει σημασία. Ένα άτομο ψύχεται, σταθεροποιείται και μεταφέρεται με στόχο την επιβράδυνση της βλάβης όσο το δυνατόν περισσότερο. Στη συνέχεια, το σώμα ή, μερικές φορές, μόνο ο εγκέφαλος, διατηρείται σε πολύ χαμηλή θερμοκρασία.
Αυτό ακούγεται κοντά στη διάσωση, αλλά δεν είναι διάσωση. Είναι διατήρηση υπό σοβαρούς περιορισμούς. Η ιδέα είναι ότι η μελλοντική ιατρική μπορεί κάποια μέρα να επισκευάσει ό,τι η τρέχουσα ιατρική δεν μπορεί. Αυτή η ιδέα είναι αρκετά σοβαρή για συζήτηση. Δεν είναι αρκετά σοβαρή για να χαρακτηριστεί ως επιτυχία.
Οι άνθρωποι μερικές φορές σημειώνουν κύτταρα, ιστούς, όργανα, έμβρυα ή ακόμη και ζώα που έχουν διατηρηθεί και αργότερα χρησιμοποιηθεί σε έρευνα ή ιατρική. Αυτά τα αποτελέσματα έχουν σημασία στους δικούς τους τομείς. Δεν δείχνουν ότι ένας άνθρωπος μπορεί να παγιδευτεί και να αναβιώσει. Η ανθρώπινη ζωή δεν είναι το ίδιο πρόβλημα. Το σώμα είναι μεγαλύτερο, πιο ευαίσθητο και πιο σύνθετο.
Επιστρέφω συνεχώς σε αυτή τη διαφορά. Ένα εργαστηριακό αποτέλεσμα μπορεί να είναι πραγματικό και να μην απαντά nonetheless στο ανθρώπινο ερώτημα. Ένα διατηρημένο δείγμα δεν είναι ένα επιστραφέν άτομο. Μια λειτουργική μέθοδος για έναν τύπο βιολογικού υλικού δεν είναι απόδειξη για μια ολόκληρη ανθρώπινη ζωή.
Η ελπίδα και το όριο
Υπάρχει ένας ειλικρινής λόγος που οι άνθρωποι λαμβάνουν ακόμα σοβαρά την κρυονική. Κανείς δεν μπορεί να αποδείξει ότι η μελλοντική ιατρική δεν θα βελτιωθεί ποτέ αρκετά για να επισκευάσει τη βλάβη που προκλήθηκε από την κρυοσυντήρηση. Αυτή η αβεβαιότητα είναι πραγματική. Η επιστήμη δεν κλείνει κάθε πόρτα για πάντα.
Αλλά η αβεβαιότητα δεν είναι το ίδιο με την απόδειξη. Επί του παρόντος, δεν υπάρχει απόδειξη ότι η κρυογονική παγίδευση διατηρεί την ανθρώπινη ζωή με τρόπο που επιτρέπει την αναβίωση. Δεν υπάρχει επίσης περίπτωση ανθρώπου προς επίδειξη. Αυτό είναι το όριο που έχει τη μεγαλύτερη σημασία και πρέπει να παραμένει ορατό.
Δεν νομίζω ότι οι αναγνώστες χρειάζονται δραματική γλώσσα εδώ. Τα γεγονότα είναι ήδη μεγάλα. Η κρυονική μπορεί να διατηρήσει κάποια δομή. Μπορεί να διατηρήσει κάποια πληροφορία σχετικά με το σώμα. Μπορεί να κρατήσει ανοιχτή μια μελλοντική ερώτηση. Κανένα από αυτά δεν είναι το ίδιο με το να κρατάς ένα άτομο ζωντανό. Η ταυτότητα, η μνήμη και η συνείδηση δεν είναι εγγυημένες από διατηρημένους ιστούς ή από μια ψηφιακή αντιγραφή ενός μυαλού. Αυτές είναι ξεχωριστές αξιώσεις και παραμένουν μη αποδεδειγμένες.
Υπάρχουν επίσης πρακτικά ζητήματα γύρω από τους παρόχους, το δίκαιο και τη χρηματοδότηση. Αυτά διαφέρουν ανά χώρα και ανά προσωπική κατάσταση. Η διασυνοριακή μεταφορά μπορεί να προσθέσει περισσότερη πολυπλοκότητα. Αυτές οι λεπτομέρειες έχουν σημασία, αλλά δεν αλλάζουν το βασικό σημείο. Διαμορφώνουν την πρόσβαση. Δεν μετατρέπουν την ελπίδα σε απόδειξη.
Τι σημαίνει ο τίτλος
Έτσι, όταν λέω ότι η κρυογονική παγίδευση αποτυγχάνει να διατηρήσει την ανθρώπινη ζωή, εννοώ κάτι ακριβές. Αποτυγχάνει επειδή η διαδικασία δεν μπορεί ακόμη να σταματήσει τον τύπο της βλάβης που καθιστά την αναβίωση αδύνατη. Αποτυγχάνει επειδή κανένας άνθρωπος δεν έχει αναβιώσει. Αποτυγχάνει επειδή τα τρέχοντα αποτελέσματα δεν δείχνουν ότι ένα κρυοσυντηρημένο άτομο παραμένει ένα ζωντανό άτομο με οποιοδήποτε δοκιμασμένο τρόπο.
Αυτό δεν σημαίνει ότι το ερώτημα είναι ηλίθιο. Δεν είναι. Οι άνθρωποι το ρωτούν επειδή ενδιαφέρονται για τον χρόνο, το τέλος, τη μνήμη και τα ατελή μέρη μιας ζωής. Σε εκτιμώ αυτό. Αλλά η εκτίμηση σημαίνει επίσης να μην υπόσχεται περισσότερο από ό,τι επιτρέπει η απόδειξη.
Η ειλικρινής μέση θέση δεν είναι το κρύο βεβαιότητα. Είναι προσεκτικός σκεπτικισμός. Η κρυονική μπορεί να είναι ένα σοβαρό προσωπικό ερώτημα για μερικούς ανθρώπους. Η μελλοντική επιστήμη μπορεί ακόμη να αλλάξει μέρη της ιστορίας. Σήμερα, ωστόσο, το αποτέλεσμα είναι ακόμα το ίδιο. Η κρυογονική παγίδευση δεν διατηρεί την ανθρώπινη ζωή.
Αυτός είναι ο λόγος που προτιμώ απλά λόγια εδώ. Η ελπίδα δεν είναι το πρόβλημα. Η ψευδής βεβαιότητα είναι. Το Longer Horizon υπάρχει για τον ίδιο λόγο, με μια ξεκάθαρη ερώτηση σχετικά με την κρυονική, τη μελλοντική διατήρηση και τι μπορεί να σημαίνει ειλικρινά η ελπίδα.
Article by Lea Varga ·