Cryonics Questions and Choices
Czy schłodzenie osoby po śmierci może zachować wystarczająco dużo materiału, aby w przyszłości doszło do jej wskrzeszenia? Kryonika opiera się na tym pytaniu. Oferuje możliwość, a nie obietnicę. Żaden pacjent poddany kryonice nie został jeszcze wskrzeszony, a żadna znana metoda nie potrafi tego zrobić obecnie.
To ograniczenie powinno znaleźć się na początku każdej uczciwej relacji. Nadzieja leżąca u podstaw kryoniki polega na tym, że przyszłe narzędzia mogą naprawić uszkodzenia, których współczesna nauka nie jest w stanie zniwelować. Przepaść między tą nadzieją a tym, co można zrobić dziś, jest ogromna.
Co próbuje ochronić proces konserwacji
Po zatrzymaniu się serca organizm przestaje dostarczać tlen do tkanek. Uszkodzenia zaczynają się pojawiać, a czas ma znaczenie. Procedury kryoniczne rozpoczynają się dopiero po ogłoszeniu prawnego zgonu. Nie są one formą leczenia osoby żyjącej.
Gdy umowa kryoniczna jest zawarta, zespół rezerwowy może być gotowy do działania w pobliżu, jeśli zgon jest przewidywany. Po prawnym stwierdzeniu zgonu zespół może rozpocząć chłodzenie i inne czynności mające na celu spowolnienie uszkodzeń. Stabilizacja może obejmować wsparcie krążenia i oddychania, a także działania zmniejszające skrzeplinowość krwi. Osoba zostaje następnie przeniesiona do placówki w celu dalszej opieki.
W placówce personel może zastosować proces zwany perfuzją. Oznacza on pompowanie roztworu przez naczynia krwionośne. Roztwór ten zawiera środki przeciwko krzepnięciu, czyli CPAs (cryoprotective agents). Chemikalia te pomagają ograniczyć tworzenie się lodu podczas chłodzenia ciała.
Lód może szkodzić komórkom i ich drobnym strukturom wewnątrzkomórkowym. W niektórych protokołach celem jest szklanka (witrifikacja). Słowo to oznacza zamianę tkanki w stały materiał przypominający szkło, zamiast pozwalania jej na tworzenie zwykłego lodu. Osiągnięcie tego stanu wymaga obecności odpowiedniej ilości CPA w tkance, ale wysokie stężenie może również spowodować szkody.
Jest to trudny balans. Roztwór musi dotrzeć do tkanek, jednak jego stężenie i przepływ muszą być starannie zarządzane. Zbyt duże obciążenie podczas perfuzji może spowodować obrzęk lub inne obrażenia. Słaby przepływ krwi może utrudnić również dotarcie roztworu do miejsc, do których powinien trafić.
Po zakończeniu kroków konserwacyjnych długoterminowe przechowywanie odbywa się w bardzo niskich temperaturach. W tak niskich temperaturach wiele reakcji chemicznych znacznie zwalnia. Może to pomóc w zachowaniu struktur z upływem czasu. Nie dowodzi to jednak, że te struktury będą mogły zostać później naprawione, ani że osoba zostanie przywrócona do życia.
Dlaczego przyszłe wskrzeszenie jest niepewne
Nadzieja opiera się na kilku powiązanych pytaniach. Czy struktura mózgu może być wystarczająco dobrze zachowana? Czy przyszła technologia będzie w stanie naprawić uszkodzenia wynikające ze śmierci, chłodzenia, chemikaliów i długiego przechowywania? Czy będzie w stanie przywrócić funkcje wspierające pamięć i osobowość?
Nie istnieją ustalone odpowiedzi. Niektóre prace laboratoryjne mogą informować o badaniach komórek, tkanek lub narządów. Sukces w tych obszarach nie dowodzi jednak, że cały człowiek może zostać wskrzeszony po zachowaniu kryonicznym. Skok od częściowego zachowania do przywrócenia człowieka pozostaje poza możliwościami obecnej nauki.
Słowo „szansa” może brzmieć mocniej niż zezwala na to wiedza. W tym kontekście oznacza ono zaproponowaną drogę, która zależy od przyszłych przełomów. Nie oznacza to znanej prawdopodobieństwa, działającego procesu wskrzeszenia ani obiecanych rezultatów.
Mały przykład pomaga pokazać zarówno atrakcyjność, jak i ograniczenie wyobraźmy sobie osobę, której tkanki zostały schłodzone i przechowane po śmierci. Proces ma na celu spowolnienie dalszych zmian i zachowanie ważnych struktur. Ten cel może mieć znaczenie, jeśli naprawa stanie się możliwa w przyszłości. Jednak samo zachowanie nie mówi nam, czy te struktury pozostają kompletne, czy naprawa będzie mogła do nich dotrzeć, ani czy osoba ta może wrócić.
Nawet sama idea długotrwałego przechowywania ma swoje granice. Bardzo zimne warunki mogą spowolnić wiele reakcji, ale długie przechowywanie to tylko jeden aspekt problemu. Uszkodzenia przed schłodzeniem, efekty perfuzji oraz proces przyszłego ogrzewania i naprawy mają również znaczenie. Twierdzenie o wolnych reakcjach nie jest równoznaczne z dowodem na przyszłe wskrzeszenie.
Dlatego kryonika wymaga pewnego rodzaju nadziei. Prosi ludzi o zaakceptowanie możliwego przyszłego scenariusza, bez traktowania go jako prawdopodobnego. Może to być emocjonalnie trudne. Pomysł ten dotyka kwestii czasu, straty i pragnienia kontynuowania życia, które wydaje się niedokończone. Te uczucia zasługują na szacunek, ale nie mogą rozstrzygać kwestii naukowych.
Pytania praktyczne kształtują również tę ścieżkę. Rezerwa, stabilizacja, transport i konserwacja muszą nastąpić w określonej sekwencji, a opóźnienia lub lokalne warunki mogą wpłynąć na to, co jest możliwe. Przepisy prawne, dostawcy, finansowanie oraz układy transgraniczne różnią się w zależności od kraju i okoliczności osobistych. Szczegóły te nie odpowiadają na pytanie, czy wskrzeszenie kiedykolwiek zadziała, ale są częścią tego, czym kryonika zajmuje się obecnie.
Dla mnie najbardziej uczciwym sposobem mówienia o kryonice jest utrzymanie dwóch myśli w polu widzenia. Przyszłej metody naprawy nie można wykluczyć wyłącznie dlatego, że nie istnieje ona dzisiaj. Ale nikt nie może twierdzić, że ona nadejdzie, albo że przywróci zachowaną osobę.
Kryonika oferuje więc szansę w wąskim sensie otwartego pytania. Próbuje utrzymać pewną strukturę fizyczną dla przyszłości, która może dysponować lepszymi narzędziami. Nie może obiecać, że osoba ta wróci. Różnica między tymi stwierdzeniami ma znaczenie.
Zrozumienie tej różnicy klaruje temat. Czytelnik może teraz zobaczyć, jak rezerwa, stabilizacja, transport, perfuzja i przechowywanie w niskiej temperaturze łączą się ze sobą, oraz dlaczego każdy z tych kroków pozostawia nieodpowiedziane pytania. Nadzieja może pozostać, o ile nie zostanie pomylona z dowodem.
The Longer Horizon zaczyna się od jednego jasnego pytania dotyczącego kryoniki, przyszłej konserwacji i tego, co nadzieja może uczciwie oznaczać.
Article by Lea Varga ·