Cryonics Questions and Choices
Η δύσκολη ερώτηση είναι απλή. Μπορεί η κρυονική να επιβιώσει αρκετά ώστε να έχει σημασία, αν πολύ λίγοι άνθρωποι ενταχθούν;
Αυτή η ερώτηση βρίσκεται πίσω από σχεδόν κάθε σοβαρή συζήτηση για την κρυονική. Ο παγώνει ή η διατήρηση ενός ατόμου είναι μια τεχνική πράξη. Το να κρατήσεις ζωντανή μια προσπάθεια διατήρησης για δεκαετίες είναι μια κοινωνική και οικονομική πράξη. Χρειάζεται ασθενείς, κεφάλαια, εξοπλισμό, χώρο αποθήκευσης, εκπαιδευμένο προσωπικό και αρκετή εμπιστοσύνη για να συνεχιστούν όλα αυτά.
Η κρυονική περιγράφεται συχνά με όρους του ατόμου. Ένα άτομο πεθαίνει. Μια ομάδα αντιδρά. Το σώμα ψύχεται, σταθεροποιείται και μεταφέρεται. Στη συνέχεια αρχίζει η μακροπρόθεσμη διατήρηση. Αλλά αυτή η εικόνα κρύβει το βαθύτερο πρόβλημα. Κανένα πρόγραμμα διατήρησης δεν μπορεί να στηριχθεί μόνο στην ελπίδα. Χρειάζεται μια κοινότητα αρκετά μεγάλη για να μοιραστεί το κόστος και να κρατήσει το σύστημα πραγματικό.
Γιατί έχουν σημασία οι αριθμοί
Μια οργανωμένη κρυονικής δεν μπορεί να λειτουργεί με μία ή δύο περιπτώσεις για πάντα. Χρειάζεται σταθερή συμμετοχή. Χρειάζονται αρκετά μέλη ώστε τα σταθερά κόστη να μην συνθλίψουν ολόκληρη την προσπάθεια. Οι δεξαμενές, οι εγκαταστάσεις, η ετοιμότητα έκτακτης ανάγκης, τα σχέδια μεταφοράς, η νομική εργασία και η αποθήκευση κοστίζουν χρήματα. Αν πληρώνουν μόνο πολύ λίγα άτομα, κάθε άτομο πρέπει να αναλάβει ένα βαρύ βάρος.
Αυτό είναι ένας λόγος για τον οποίο η κλίμακα έχει σημασία. Περισσότεροι συμμετέχοντες μπορούν να κατανείμουν τον κίνδυνο. Μπορούν να βοηθήσουν στην πληρωμή προσωπικού, εξοπλισμού, επισκευών και μακροπρόθεσμης φροντίδας. Μπορούν επίσης να κάνουν τον προγραμματισμό πιο σταθερό. Μια μικρή ομάδα μπορεί να επιβιώσει για κάποιο διάστημα, αλλά είναι ευάλωτη. Μια μεγαλύτερη ομάδα έχει καλύτερες πιθανότητες να διατηρήσει τη δομή της μέσα από χρόνια αλλαγών.
Το σημείο δεν είναι ότι το μεγαλύτερο σημαίνει πάντα ασφαλές. Δεν σημαίνει. Σημαίνει μόνο ότι η κρυονική γίνεται πιο δύσκολο να διατηρηθεί ειλικρινής και συνεχής όταν είναι μικρή. Μια υπηρεσία που χειρίζεται θανάτους, μεταφορές και διατήρηση δεν μπορεί να βασίζεται στις ευχές. Χρειάζεται αρκετά άτομα για να κάνει το σύστημα να σηκώνει το ίδιο το βάρος του.
Τι υποστηρίζει πραγματικά η συμμετοχή
Ένας νέος αναγνώστης μπορεί να σκεφτεί ότι το βασικό ζήτημα είναι το ψυγείο. Δεν είναι. Το ψυγείο είναι μόνο το τελευταίο ορατό κομμάτι.
Πριν από τη διατήρηση, πρέπει να υπάρχει ετοιμότητα και σταθεροποίηση. Η ετοιμότητα σημαίνει ότι υπάρχουν άτομα και εργαλεία έτοιμα όταν κηρυχθεί ο νόμιμος θάνατος. Η σταθεροποίηση σημαίνει ότι το σώμα ψύχεται και η βασική ζημιά περιορίζεται όσο το δυνατόν περισσότερο. Η μεταφορά σημαίνει ότι ο ασθενής μετακινείται στον χώρο διατήρησης χωρίς να χάσει περισσότερο χρόνο από όσο χρειάζεται. Στη συνέχεια αρχίζει η μακροπρόθεσμη αποθήκευση.
Κάθε βήμα χρειάζεται σχεδιασμό. Κάθε βήμα χρειάζεται άτομα που γνωρίζουν τον ρόλο τους. Μια μεγαλύτερη βάση μελών διευκολύνει τη διατήρηση αυτού. Μπορεί να υποστηρίξει εκπαίδευση, συστήματα ασφαλείας, διατάξεις μεταφοράς και τήρηση αρχείων. Μπορεί επίσης να υποστηρίξει την αδιάκοπη αλλά απαραίτητη εργασία που εμποδίζει μια οργάνωση να παρασυρθεί στη φαντασία.
Εκεί αποτυγχάνουν πολλές αισιόδοξες ιδέες. Φαίνονται ισχυρές στο επίπεδο ενός δραματικού γεγονότος. Φαίνονται αδύναμες όταν καλούνται να αντέξουν χρόνο με το χρόνο. Η κρυονική είναι ένα από αυτά τα πεδία όπου η αντοχή είναι το πραγματικό τεστ.
Ένα μικρό παράδειγμα
Φανταστείτε μια ομάδα διατήρησης με μόνο είκοσι μέλη. Έχει έναν χώρο αποθήκευσης, μια μικρή ομάδα και λίπα διαθέσιμα χρήματα. Αν φύγει ένα ключικό άτομο, το σχέδιο λυγίζει. Αν εμφανιστεί ένα απρόσμενο λογαριασμό, το budget σοκάρεται. Αν πεθάνουν αρκετά μέλη σε σύντομο χρονικό διάστημα, η ομάδα μπορεί να αντιμετωπίσει περισσότερη εργασία από όση μπορεί να χειριστεί με ασφάλεια.
Τώρα φανταστείτε την ίδια ομάδα με διακόσια μέλη. Η εργασία εξακολουθεί να είναι δύσκολη. Η αβεβαιότητα εξακολουθεί να υπάρχει. Αλλά τα κόστη μοιράζονται πιο ευρέως. Υπάρχει περισσότερος χώρος για εκπαίδευση, σχεδιασμό ασφαλείας και αντικατάσταση όταν κάποιος αποχωρεί. Η ομάδα δεν έχει ακόμη εγγυημένη επιτυχία, αλλά είναι λιγότερο εύθραυστη.
Αυτή είναι η απλή λογική πίσω από την ιδέα της επαρκούς συμμετοχής. Η κρυονική δεν αφορά μόνο το αν η επιστήμη μπορεί να βελτιωθεί αργότερα. Αφορά επίσης το αν η σημερινή οργάνωση μπορεί να παραμείνει ζωντανή αρκετά ώστε να παραδώσει σε οποιοδήποτε μέλλον έναν πραγματικό ασθενή με τον οποίο να εργαστεί.
Γιατί η εμπιστοσύνη και η κλίμακα ανεβαίνουν μαζί
Οι άνθρωποι δεν εντάσσονται σε ένα πρόγραμμα διατήρησης μόνο για τα κρύα γεγονότα. Εντάσσονται επίσης επειδή εμπιστεύονται ότι η ομάδα θα υπάρχει ακόμα όταν θα μετράει. Αυτή η εμπιστοσύνη χτίζεται δύσκολα αν η προσπάθεια φαίνεται λεπτή, ασταθής ή προσωρινή.
Μια μεγαλύτερη βάση συμμετεχόντων μπορεί να βοηθήσει εδώ. Μπορεί να δείξει ότι το έργο είναι περισσότερο από μια ιδιωτική ελπίδα που κρατούν μερικοί ενθουσιώδεις. Μπορεί να κάνει τις διαδικασίες πιο εύκολες να τυποποιηθούν. Μπορεί να κάνει τις δημόσιες υποσχέσεις λιγότερο προσβλητικές, γιατί υπάρχει περισσότερη στήριξη πίσω από αυτές. Μπορεί επίσης να κάνει πιο εύκολο να εξηγηθεί ότι η διατήρηση είναι μια μακροπρόθεσμη ευθύνη, όχι ένα μεμονωμένο γεγονός.
Παρ’ όλα αυτά, η εμπιστοσύνη δεν πρέπει να συγχέεται με την απόδειξη. Μια μεγαλύτερη οργάνωση δεν είναι απόδειξη ότι η επαναφορά στη ζωή θα συμβεί. Είναι μόνο απόδειξη ότι η οργάνωση μπορεί να έχει καλύτερες πιθανότητες να παραμείνει σε ύπαρξη. Αυτή η διαφορά έχει σημασία. Η ειλικρινής κρυονική πρέπει να ζήσει μέσα σε αυτή τη διαφορά.
Τα όρια που παραμένουν υπόψη
Κανένας ανθρώπινος ασθενής κρυονικής δεν έχει επανέλθει στη ζωή. Αυτό το γεγονός δεν τελειώνει τη συζήτηση, αλλά θέτει το πλαίσιο. Η διατήρηση είναι μια στοχευμένη εικασία για μελλοντικές γνώσεις, όχι μια αποδεδειγμένη διαδρομή πίσω στη ζωή.
Έτσι, όταν οι άνθρωποι ρωτούν αν η κρυονική είναι βιώσιμη, η απάντηση δεν μπορεί να βασίζεται μόνο στην τεχνολογία. Πρέπει επίσης να βασίζεται στη συνέχεια. Μπορεί η ομάδα να συνεχίσει να λειτουργεί; Μπορεί να διατηρήσει τα πρότυπά της; Μπορεί να διατηρήσει αρκετούς συμμετέχοντες για να χρηματοδοτήσει φροντίδα, αποθήκευση και ετοιμότητα για πολλά χρόνια;
Αυτές είναι απλές ερωτήσεις, και είναι δυσάρεστες. Θα έπρεπε να είναι. Ένα σοβαρό πεδίο πρέπει να νιώθει το βάρος των δικών του ορίων. Αν δεν το κάνει, γίνεται μηχανή υποσχέσεων αντί για προσπάθεια διατήρησης.
Το μέλλον μπορεί ακόμα να περιλαμβάνει μεθόδους που δεν έχουμε τώρα. Αυτή η δυνατότητα είναι μέρος του λόγου για τον οποίο η κρυονική τραβάει την προσοχή. Αλλά η δυνατότητα μόνη της δεν συντηρεί δεξαμενές, δεν εκπαιδεύει προσωπικό και δεν πληρώνει για μακροπρόθεσμη φροντίδα. Οι άνθρωποι το κάνουν αυτό.
Ένα βιώσιμο σύστημα κρυονικής, λοιπόν, δεν χτίζεται πάνω σε ένα παγωμένο άτομο και μια μεγάλη ελπίδα. Χτίζεται πάνω σε πολλούς ανθρώπους που αποφασίζουν ότι η προσπάθεια αξίζει να επιβιώσει από οποιαδήποτε μεμονωμένη περίπτωση. Αυτό είναι ένα κοινωνικό γεγονός πριν γίνει τεχνικό.
Βρίσκω αυτή την απλή αλήθεια πιο συγκινητική από οποιοδήποτε σύνθημα. Λέει ότι η κρυονική, αν πρέπει να σημαίνει κάτι καθόλου, πρέπει να γίνει ένα κοινό καθήκον μέσω του χρόνου, όχι ένα ιδιωτικό στοίχημα κρυμμένο σε ένα κρύο δωμάτιο.
Το Longer Horizon επιστρέφει συνεχώς σε αυτόν τον τύπο ερώτησης: ποιος τύπος ελπίδας είναι ειλικρινής όταν το μέλλον είναι αβέβαιο, και ποιος τύπος φροντίδας χρειάζεται για να κρατήσουμε αυτή την ελπίδα πραγματική;
Article by Lea Varga ·