Cryonics Questions and Choices
Η κρυοσυντήρηση μπορεί να επιβραδύνει τη φθορά. Δεν μπορεί να αναιρέσει τη βλάβη που υπήρχε ήδη.
Αυτό είναι το δύσκολο σημείο που πολλοί χάνουν όταν συναντούν για πρώτη φορά την κρυονική. Το κρύο κάνει ένα πράγμα πολύ καλά. Επιβραδύνει τις χημικές αντιδράσεις. Δεν ταξιδεύει πίσω στον χρόνο και δεν επισκευάζει κύτταρα που ήταν ήδη γηρασμένα, υπό πίεση, στριμωγμένα από έλλειψη οξυγόνου ή τραυματισμένα πριν ξεκινήσει η ψύξη.
Τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει η κατάψυξη
Ένα ζωντανό σώμα αλλάζει συνεχώς. Τα κύτταρα χρησιμοποιούν ενέργεια. Οι πρωτεΐνες αλλάζουν σχήμα. Οι μεμβράνες διαρρέουν λίγο. Τα απόβλητα συσσωρεύονται. Εμφανίζονται μικροτραυματίσματα και επισκευάζονται, ξανά και ξανά. Κατά τη διάρκεια μιας ζωής, κάποια από αυτά τα τραυματίσματα συσσωρεύονται.
Η κρυοσυντήρηση ξεκινά μετά τον νομικό θάνατο, όταν ο στόχος δεν είναι πλέον η διατήρηση ενός ενεργού μεταβολισμού. Είναι η διατήρηση της δομής όσο το δυνατόν καλύτερα. Στην κρυονική, αυτό σημαίνει ψύξη του σώματος και προσπάθεια περιορισμού της ζημιάς που προκαλείται από την ίδια τη διαδικασία. Σημαίνει επίσης προσπάθεια διατήρησης της διαθέσιμης κυτταρικής και ιστολογικής δομής για μια μελλοντική μέθοδο επισκευής, εάν ποτέ υπάρξει.
Αλλά η συντήρηση δεν είναι αποκατάσταση. Αν μια κυτταρική μεμβράνη είχε υποστεί βλάβη πριν από την ψύξη, το κρύο δεν την επισκευάζει. Αν μια πρωτεΐνη είχε ξεδιπλωθεί, το κρύο δεν την ξαναδιπλώνει. Αν ένας ιστός ήταν ήδη σε έλλειψη οξυγόνου και αρχίζει να καταρρέει, το κρύο απλώς επιβραδύνει την κατάρρευση.
Αυτός είναι ο λόγος που η λέξη «αναστροφή» έχει σημασία. Η κρυοσυντήρηση δεν αναστρέφει τη συσσωρευμένη κυτταρική βλάβη. Προσπαθεί μόνο να κρατήσει τη βλάβη ακίνητη.
Γιατί η βλάβη συνεχίζει να αυξάνεται πριν από την ψύξη
Το σώμα είναι καλό στην επισκευή, αλλά όχι τέλειο. Η γήρανση δεν είναι ένα ενιαίο γεγονός. Είναι μια μακριά αλυσίδα μικρών απωλειών. Κάποιες είναι ακίνδυνες αρχικά. Κάποιες γίνονται σοβαρές μόνο όταν σωρεύονται μαζί.
Η κυτταρική βλάβη μπορεί να προέρχεται από πολλές πηγές. Η έλλειψη οξυγόνου είναι μία. Ο μηχανικός στρες είναι άλλη. Η θερμότητα, η φλεγμονή και η δραστηριότητα των ενζύμων παίζουν επίσης ρόλο. Μετά τον θάνατο, η ισορροπία αλλάζει γρήγορα. Η ενέργεια τελειώνει. Η ενεργή επισκευή σταματά. Κάποια κύτταρα αποτυγχάνουν νωρίτερα από άλλα.
Αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο η κρυονική δίνει τόση βαρύτητα στην αναμονή, την σταθεροποίηση και τη μεταφορά. Αυτά τα βήματα σκοπεύουν να επιβραδύνουν την έναρξη περισσότερων τραυματισμών πριν ξεκινήσει η βαθιά ψύξη. Δεν είναι τα ίδια με την επισκευή. Είναι ένας αγώνας δρόμου against την περαιτέρω απώλεια.
Ένας χρήσιμος τρόπος σκέψης για αυτό είναι ένα ραγισμένο ποτήρι. Αν το ψύξετε προσεκτικά, ίσως κρατήσετε τη ρωγμή από το να εξαπλώνεται. Αλλά δεν έχετε κάνει το ποτήρι ξανά άθικτο.
Πάγος, γυαλί και το πρόβλημα της δομής
Η κατάψυξη φαίνεται απλή. Σε έναν οργανισμό, δεν είναι. Η συνηθισμένη κατάψυξη σχηματίζει κρυστάλλους πάγου. Αυτοί οι κρύσταλλοι μπορούν να σκίσουν μεμβράνες, να απομακρύνουν δομές και να διαταράξουν μικροσκοπικά κομμάτια ιστού που έχουν μεγάλη σημασία.
Η κρυοβιολογία έχει αφιερώσει δεκαετίες μελετώντας αυτό το πρόβλημα. Η εργασία των Peter Mazur και άλλων έδειξε ότι η αργή κατάψυξη μπορεί να είναι ιδιαίτερα επιβλαβής επειδή ο πάγος σχηματίζεται μέσα ή γύρω από κύτταρα και μπορεί να τα διαταράξει. Μεταγενέστερη εργασία στη βιτριοποίηση στοχεύσε να αποφύγει την ανάπτυξη κρυστάλλων μετατρέποντας τον ιστό σε μια κατάσταση σαν γυαλί αντί για κρυσταλλική.
Αυτό είναι μια σοβαρή πρόοδος. Βοηθά στη διατήρηση περισσότερης δομής. Δεν δημιουργεί ένα θεραπευμένο σώμα. Δημιουργεί ένα σώμα που είναι λιγότερο σπασμένο από πάγο από ό,τι θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά.
Το σημείο είναι απλό. Καλύτερη συντήρηση μπορεί να μειώσει την πρόσθετη βλάβη. Δεν εξαλείφει τη βλάβη που υπάρχει ήδη, και δεν θεραπεύει τη ζημιά που προκαλείται από τον θάνατο.
Ένα μικρό παράδειγμα
Φανταστείτε ένα φρούτο που αφήνεται σε ένα τραπέζι μετά από μώλωπα.
Αν το τοποθετήσετε σε ένα κρύο δωμάτιο, ο μώλωπας μπορεί να εξαπλώνεται πιο αργά. Το φρούτο μπορεί να διαρκέσει περισσότερο. Αλλά τα μωλωπισμένα κύτταρα δεν γίνονται υγιή ξανά απλώς επειδή έπεσε η θερμοκρασία.
Η κρυοσυντήρηση λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο, αν και η βιολογία είναι πολύ πιο περίπλοκη. Η ψύξη μπορεί να κρατήσει την κατάσταση του ιστού. Δεν μπορεί να κάνει τον ιστό νεότερο.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι σοβαρές συζητήσεις για την κρυονική δεν βασίζονται σε μια υπόσχεση σημερινής επισκευής. Βασίζονται σε μια μελλοντική πιθανότητα: ότι η διατηρημένη δομή μπορεί να είναι αρκετά λεπτομερής ώστε οι προηγμένες μέθοδοι επισκευής να λειτουργήσουν αργότερα.
Γιατί οι ιδέες μελλοντικής επισκευής είναι μόνο ιδέες τώρα
Κάποιοι άνθρωποι φαντάζονται νανορομπότ να εισέρχονται σε κατεψυγμένο ιστό και να διορθώνουν κάθε κατεστραμμένο κομμάτι. Αυτή η εικόνα είναι ζωντανή, αλλά αντιμετωπίζει ένα βασικό πρόβλημα. Σε στερεό ή βιτριποιημένο ιστό σε κρυογονική θερμοκρασία, η κίνηση είναι εξαιρετικά δύσκολη. Σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, ο ιστός δεν είναι ένα μέρος όπου συνηθισμένα μηχανήματα μπορούν εύκολα να ταξιδέψουν και να εργαστούν.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τα σενάρια μελλοντικής επισκευής στην κρυονική βιβλιογραφία συχνά περιλαμβάνουν περίπλοκα βήματα. Μπορεί να φαντάζονται πρώτα σάρωση του ιστού, καταγραφή της δομής, και μόνο τότε θέρμανσή του αρκετά για να επιτρέψει στα εργαλεία επισκευής να κινηθούν. Μπορούν επίσης να φανταστούν ειδικά συστήματα υποστήριξης για να κρατήσουν το σώμα together ενώ γίνεται η επισκευή.
Αυτά είναι σκεπτικά πειράματα, όχι τρέχουσα ιατρική πρακτική. Δείχνουν τι πρέπει να λύσει μια μελλοντική διάσωση. Δεν δείχνουν ότι η διάσωση είναι διαθέσιμη τώρα.
Αυτό έχει σημασία γιατί η ελπίδα γίνεται ασταθής όταν ζητείται να κάνει το έργο της απόδειξης. Η ειλικρινής ελπίδα κρατά τα χέρια της ανοιχτά. Δεν υποpretend να έχει φτάσει.
Τι προσπαθεί πραγματικά να διατηρήσει η κρυονική
Η κρυονική δεν αφορά κυρίως τη διατήρηση ζεστασιάς, άνεσης ή ορατής ζωής. Αφορά τη διατήρηση πληροφορίας στο σώμα. Η διάταξη των κυττάρων, των μεμβρανών, των συνδέσεων και άλλων λεπτών δομών μπορεί να έχει σημασία αν οποιαδήποτε μελλοντική ανάκτηση είναι ποτέ δυνατή.
Αυτός είναι ένας στενός στόχος, αλλά σοβαρός. Εξηγεί γιατί η βλάβη πριν από την ψύξη είναι τόσο κεντρικό θέμα. Όσο μεγαλύτερη είναι η βλάβη που έχει ήδη το σώμα, τόσο λιγότερο καθαρά μπορεί να επιβιώσει αυτή η πληροφορία.
Παρόλα αυτά, το σώμα δεν είναι ένα απλό αντικείμενο. Είναι μια πυκνή καταγραφή διαδικασίας. Κάποια βλάβη είναι ορατή. Κάποια δεν είναι. Κάποια είναι παλιά. Κάποια είναι πρόσφατη. Μια μέθοδος συντήρησης μπορεί να εργαστεί μόνο με αυτό που παραμένει.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η κρυονική θέτει μια δύσκολη ερώτηση αντί να προσφέρει μια απλή παρηγοριά. Τι επιβιώνει όταν ο θάνατος έχει ξεκινήσει, και τι θα μπορούσε να κάνει μια μεταγενέστερη επιστήμη με αυτό;
Νομίζω ότι αυτή είναι η σωστή ερώτηση να κρατηθεί υπόψη. Όχι αν το κρύο μπορεί να θεραπεύσει. Δεν μπορεί. Η πραγματική ερώτηση είναι αν αρκετό από τη δομή του σώματος μπορεί να κρατηθεί ακίνητο ώστε μια μελλοντική επιστήμη επισκευής να έχει καθόλου σημασία.
Αυτή είναι μια μικρότερη υπόσχεση, και πιο ειλικρινής. Αφήνει χώρο για αβεβαιότητα. Αφήνει επίσης χώρο για πιθανότητα.
Το Longer Horizon επιστρέφει συνεχώς σε αυτόν τον τύπο ερωτήσεων επειδή είναι αυτή που έχει τη μεγαλύτερη σημασία: τι μπορεί να σημαίνει ειλικρινά η ελπίδα όταν η συντήρηση μπορεί να προστατεύσει τη δομή, αλλά να μην αναιρέσει τη βλάβη που προήλθε πριν από αυτήν.
Article by Lea Varga ·