Standby, Stabilization and Transport
Πρωτόκολλα σταθεροποίησης και μεταφοράς παρατείνουν την προσδόκιμη επιβίωση επιβραδύνοντας τη φθορά μετά τον νομικό θάνατο. Δεν παρατείνουν τη ζωή ενός ζωντανού ανθρώπου σήμερα. Παρατείνουν τον χρόνο κατά τον οποίο ένα σώμα μπορεί να φτάσει σε μια ομάδα συντήρησης.
Αυτή η διαφορά έχει σημασία.
Μετά τον θάνατο, η καρδιά σταματά να κινεί το αίμα. Ο εγκέφαλος και άλλα όργανα χάνουν οξυγόνο. Τα κύτταρα αρχίζουν να αποτυγχάνουν. Στην κρυονική, οι ομάδες εκτός υπηρεσίας εργάζονται μετά από εξουσιοδοτημένη δήλωση θανάτου. Το καθήκον τους είναι να επιβραδύνουν αυτή τη φθορά. Μπορούν να χρησιμοποιήσουν ψύξη, θωρακικές συμπιέσεις, φάρμακα και μηχανές που κινούν αίμα και οξυγόνο.
Ο στόχος είναι ο χρόνος.
Η μεταφορά προσθέτει ένα ακόμη μέρος στο ίδιο πρόβλημα. Ένας ασθενής μπορεί να μην βρίσκεται κοντά σε εγκατάσταση συντήρησης. Οι δρόμοι, τα σύνορα, ο καιρός, οι γραφειοκρατικές διαδικασίες και η απόσταση μπορούν όλα να καθυστερήσουν τη φροντίδα. Ένα σαφές πλάνο μεταφοράς βοηθά την ομάδα να κρατήσει το σώμα κρύο και υποστηριζόμενο μέχρι το επόμενο στάδιο.
Για αυτόν τον λόγο, η επικεφαλίδα αναφέρεται στην προσδόκιμη επιβίωση. Χρησιμοποιεί τη φράση με μια ειδική έννοια. Τα πρωτόκολλα δεν αποδεικνύουν ότι ένα άτομο θα ζήσει ξανά. Βελτιώνουν τις πιθανότητες το σώμα, ιδιαίτερα ο εγκέφαλος, να φτάσει στη μακροπρόθεσμη αποθήκευση με λιγότερη πρόσθετη φθορά.
Πρέπει να είμαι προσεκτικός με τη λέξη «βελτιώνουν». Δεν σημαίνει ότι το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Σημαίνει ότι λιγότερη καθυστέρηση και λιγότερος χρόνος θερμότητας είναι γενικά καλύτεροι για τους ιστούς. Η επιστήμη εξακολουθεί να μην μπορεί να δείξει ότι ένας συντηρημένος ανθρώπινος ασθενής μπορεί να αναβιώσει.
Το ρολόι ξεκινά πριν τη μεταφορά
Τις πρώτες ώρες είναι συχνά το πιο δύσκολο μέρος. Η ψύξη επιβραδύνει τη χημική δραστηριότητα. Δεν σταματά όλη τη φθορά. Η κυκλοφορία του αίματος επίσης έχει σημασία γιατί μόνο η κρύα θερμοκρασία δεν μπορεί να φέρει οξυγόνο στους ιστούς.
Μια ομάδα μεταφοράς μπορεί να χρησιμοποιήσει αντλία για να κινήσει ένα κρύο διάλυμα μέσα από τα αιμοφόρα αγγεία. Αυτό μπορεί να ψύξει το σώμα και να μεταφέρει προστατευτικά χημικά μέσα από τα όργανα. Τέτοια χημικά προορίζονται να μειώσουν τον σχηματισμό πάγου κατά την επακόλουθη ψύξη.
Η τεχνική ονομασία για αυτή τη διαδικασία είναι περφόραση. Με απλά λόγια, σημαίνει κίνηση υγρού μέσα από τα αιμοφόρα αγγεία. Καλή περφόραση εξαρτάται από την κατάσταση των αγγείων, τον χρόνο από τον θάνατο και τη φροντίδα που παρέχεται πριν φτάσει η ομάδα.
Μια μεγάλη καθυστέρηση μπορεί να προκαλέσει περισσότερο κακό. Επίσης μπορεί η κακή κυκλοφορία κατά τη σταθεροποίηση. Αυτά τα προβλήματα μπορεί να επηρεάσουν τον εγκέφαλο με τρόπους που η μελλοντική τεχνολογία δεν μπορεί να επισκευάσει. Για αυτόν τον λόγο, η ετοιμότητα δεν είναι μια μικρή υπηρεσία που προστίθεται στο τέλος. Είναι μέρος της ίδιας της προσπάθειας συντήρησης.
Η μεταφορά έχει επίσης μια πρακτική πλευρά. Το σώμα πρέπει να παραμείνει κρύο, προστατευμένο και σωστά υποστηριζόμενο. Η ομάδα πρέπει να κρατά αρχεία και να διαχειρίζεται τις παραδόσεις. Μια λεπτομέρεια που χάνεται μπορεί να προσθέσει καθυστέρηση. Η διασυνοριακή μεταφορά μπορεί να φέρει διαφορετικούς κανόνες και έγγραφα στη διαδικασία.
Οι απαιτήσεις διαφέρουν ανά χώρα και προσωπικές περιστάσεις. Παρείχοντες, νοσοκομείες, αρχές και οικογένειες μπορεί επίσης να έχουν διαφορετικούς ρόλους. Αυτά τα ζητήματα είναι συχνά λιγότερο ορατά από την επιστήμη, ωστόσο μπορούν να διαμορφώσουν τον χρόνο.
Τι μπορεί και τι δεν μπορεί να δείξει η τρέχουσα έρευνα
Η έρευνα στη συντήρηση οργάνων δίνει έναν λόγο για προσεκτική ελπίδα. Οι επιστήμονες έχουν παρατείνει τον χρόνο αποθήκευσης ορισμένων οργάνων. Νέες μέθοδοι περιλαμβάνουν μηχανική περφόραση, βαθιά ψύξη και vitrification (υαλοποίηση). Η υαλοποίηση στοχεύει να ψύξει τους ιστούς σε μια γυαλώδη κατάσταση χωρίς μεγάλους κρυστάλλους πάγου.
Σε μία πρόσφατη γραμμή έρευνας, νεφρά αρουραίων ψύχθηκαν σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, αποθηκεύτηκαν για μεγάλο χρονικό διάστημα, θερμάνθηκαν και μεταφυτεύτηκαν. Τα νεφρά στη συνέχεια υποστήριξαν τα ζώα. Αυτό ήταν ένα σημαντικό αποτέλεσμα για τη συντήρηση οργάνων.
Ήταν επίσης μελέτη σε αρουραίους.
Αυτό το σημείο πρέπει να παραμένει ξεκάθαρο. Ένα όργανο που λειτουργεί μετά τη συντήρηση δεν είναι το ίδιο με ένα ολόκληρο ανθρώπινο σώμα που αναβιώνει μετά την κρυονική. Η κλίμακα είναι διαφορετική. Η φθορά είναι διαφορετική. Ο εγκέφαλος είναι επίσης πολύ πιο σύνθετος από ένα νεφρό.
Η ανθρώπινη φροντίδα μεταμόσχευσης εξακολουθεί να αντιμετωπίζει αυστηρούς χρονικούς περιορισμούς. Οι καρδιές μπορεί να είναι χρήσιμες μόνο για λίγες ώρες υπό συνηθισμένη κρύα αποθήκευση. Τα νεφρά μπορούν να αντέξουν περισσότερο, συχνά περίπου μια ημέρα ή περισσότερα. Νέα εργαλεία μπορεί να παρατείνουν αυτά τα παράθυρα, αλλά η συνηθισμένη τραπεζική οργάνων δεν είναι ακόμα διαθέσιμη με τον ευρύ τρόπο που φαντάζονται πολλοί άνθρωποι.
Αυτά τα αποτελέσματα υποστηρίζουν ένα στενό αξίωμα. Καλύτερη ψύξη και μεταφορά μπορούν να διατηρήσουν ζωντανούς ιστούς για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Δεν αποδεικνύουν ότι η κρυονική μπορεί να αποκαταστήσει ένα άτομο.
Αυτός ο περιορισμός δεν κάνει τη δουλειά άσκοπη. Μας λέει τι είδους πρόοδος έχει γίνει. Η ισχυρότερη απόδειξη σήμερα αφορά κύτταρα, ιστούς, όργανα και ζώα. Η αναβίωση ανθρώπων μέσω κρυονικής δεν έχει επιδειχθεί.
Η ειλικρινής σημασία του «περισσότερος χρόνος»
Για την κρυονική, περισσότερος χρόνος σημαίνει λιγότερη επιπλέον φθορά πριν τη μακροπρόθεσμη αποθήκευση. Αυτό θα μπορούσε να έχει σημασία αν τα μελλοντικά εργαλεία επισκευής γίνουν αρκετά ισχυρά. Θα μπορούσε επίσης να έχει λιγότερη σημασία από ό,τι ελπίζεται αν η αρχική βλάβη είναι πολύ σοβαρή.
Η κατάσταση του εγκεφάλου είναι κεντρική. Η μνήμη, η προσωπικότητα και άλλα νοητικά χαρακτηριστικά εξαρτώνται από λεπτές δομές μέσα σε αυτόν. Οι τρέχουσες μέθοδοι προσπαθούν να προστατεύσουν αυτές τις δομές. Δεν δείχνουν ότι η διατήρηση της δοχής εγγυάται επιβίωση, ταυτότητα ή συνείδηση.
Εδώ η ελπίδα χρειάζεται ένα όριο. Είναι δίκαιο να πούμε ότι η σταθεροποίηση και η μεταφορά μπορεί να προστατεύσουν μελλοντικές επιλογές. Δεν είναι δίκαιο να τις αποκαλούμε μια αποδεδειγμένη διαδρομή προς την ανανεωμένη ζωή.
Νομίζω επίσης ότι η φράση «προσδόκιμη επιβίωση» μπορεί να παραπλανήσει. Στη συνηθισμένη ιατρική, η προσδόκιμη επιβίωση σημαίνει το πιθανό μήκος ζωής ενός ζωντανού ανθρώπου. Στην κρυονική, η φράση μπορεί να περιγράψει ένα μεγαλύτερο παράθυρο συντήρησης μετά τον θάνατο. Αυτά δεν είναι τα ίδια πράγματα.
Μια προσεκτική αφήγηση θα έπρεπε να λέει τι έχει βελτιωθεί. Ο χρόνος, η ψύξη, η κυκλοφορία, ο σχεδιασμός μεταφοράς και η συντήρηση οργάνων έχουν κερδίσει 모두 από την έρευνα. Τα όρια είναι εξίσου πραγματικά. Κανείς ασθενής κρυονικής δεν έχει αναβιώσει, και καμία παρούσα μέθοδος δεν μπορεί να υποσχεθεί αυτό το αποτέλεσμα.
Αυτό αφήνει μια σοβαρή ερώτηση. Ποια αξία θα έπρεπε να δώσει ένα άτομο σε μια μικρή πιθανότητα που εξαρτάται από μελλοντική επιστήμη; Η απάντηση είναι προσωπική. Εξαρτάται επίσης από το κόστος, το νόμο, τις ανάγκες της οικογένειας, τη πρακτική των παρειχόντων και τις λεπτομέρειες του πλάνου. Αυτά τα γεγονότα διαφέρουν σε όλη την Ευρώπη και σε μεμονωμένες περιπτώσεις.
Για εμένα, το ισχυρότερο μέρος αυτής της έρευνας είναι το скромное αξίωμά της. Καλύτερα πρωτόκολλα μπορεί να μειώσουν τη φθορά. Μπορούν να διατηρήσουν περισσότερες πληροφορίες για μελλοντική επισκευή. Αυτό είναι ένας χρήσιμος στόχος ακόμη και όταν το τελικό αποτέλεσμα είναι άγνωστο.
Ο μακρύτερος ορίζοντας ξεκινά με ειλικρινή καταγραφή χρόνου. Κάθε ώρα μετά τον θάνατο μπορεί να επηρεάσει την κατάσταση του ιστού. Κάθε βελτίωση στη ψύξη και τη μεταφορά μπορεί να προστατεύσει κάποιο από αυτόν τον ιστό. Ωστόσο, η απόσταση μεταξύ συντήρησης και αναβίωσης εξακολουθεί να είναι μεγάλη.
Ο Μακρύτερος Ορίζοντας παραμένει με μια ξεκάθαρη ερώτηση: τι μπορούν να προσφέρουν η κρυονική και η μελλοντική συντήρηση, και τι μπορεί να σημαίνει ειλικρινά η ελπίδα όταν κανείς ανθρώπινος ασθενής δεν έχει επιστρέψει ακόμη;
Article by Lea Varga ·