Cryonics Questions and Choices
Η πολιτεία της Ουάσινγκτον απαγορεύει την κρυονική για ζωντανούς ασθενείς
Ένα άτομο που επιθυμεί κρυονική συχνά θέτει μια δύσκολη, απλή ερώτηση. Τι συμβαίνει αν η ιατρική σταματήσει να προσφέρει ελπίδα, αλλά το μέλλον μπορεί ακόμη να τη φέρει;
Η πολιτεία της Ουάσινγκτον δεν επιτρέπει την έναρξη κρυονικών διαδικασιών σε έναν ζωντανό ασθενή. Οι κρυονικές διαδικασίες ξεκινούν μόνο μετά από μια εξουσιοδοτημένη νομική δήλωση θανάτου. Αυτό το όριο αποτελεί μέρος του νόμου και μέρος του ίδιου του πεδίου. Έχει σημασία επειδή η κρυονική δεν είναι θεραπεία για ένα ζωντανό άτομο.
Αυτό μπορεί να ακούγεται ψυχρό. Σκοπός του είναι να είναι προσεκτικό.
Η κρυονική είναι η συντήρηση ενός ατόμου, ή συνήθως του εγκεφάλου και του σώματος, σε πολύ χαμηλή θερμοκρασία μετά τον νομικό θάνατο. Στόχος είναι η μείωση περαιτέρω βλάβης ενώ η μελλοντική ιατρική, αν γίνει ποτέ δυνατή, μπορεί να κάνει αυτό που η τρέχουσα ιατρική δεν μπορεί. Αυτή είναι η υπόσχεση που πολλοί άνθρωποι βρίσκουν σημαντική. Αλλά η υπόσχεση είναι μόνο μια δυνατότητα. Δεν είναι ένα αποτέλεσμα.
Το πρώτο βήμα δεν είναι ο παγετός. Το πρώτο βήμα είναι ο νομικός θάνατος.
Αυτή η λεπτομέρεια είναι ο μεντεσές γύρω από τον οποίο περιστρέφεται τα πάντα. Στην κρυονική, η ομάδα δεν μπορεί να ξεκινήσει ενώ ένα άτομο είναι ακόμα ζωντανό. Ένας γιατρός ή άλλη εξουσιοδοτημένη αρχή πρέπει να δηλώσει πρώτα τον θάνατο. Μόνο τότε μπορούν να ξεκινήσουν τα επόμενα στάδια. Για αυτόν τον λόγο ο κανόνας της Ουάσινγκτον δεν είναι μια παράξενη παρενθετική σημείωση. Πηγαίνει στο κέντρο της πρακτικής.
Μετά τον νομικό θάνατο, η αρχική εργασία είναι γρήγορη. Το σώμα ψύχεται. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί υποστήριξη της κυκλοφορίας. Μπορούν να χορηγηθούν φάρμακα για να επιβραδυνθεί η πήξη και να προστατευτεί ο εγκέφαλος. Αυτό το στάδιο ονομάζεται συχνά σταθεροποίηση. Είναι η γέφυρα μεταξύ της στιγμής δήλωσης θανάτου και της μακράς μεταφοράς προς την αποθήκευση.
Η μεταφορά έχει σημασία επειδή ο χρόνος έχει σημασία. Όσο μεγαλύτερη η καθυστέρηση, τόσο περισσότερο μπορεί να συσσωρευτεί η βλάβη. Για αυτόν τον λόγο οι ομάδες κρυονικής αφιερώνουν τόση προσπάθεια στον σχεδιασμό αναμονής και μεταφοράς. Η αναμονή σημαίνει να είσαι έτοιμος στη σωστή θέση και ώρα. Η μεταφορά σημαίνει να μετακινήσεις τον ασθενή στην περιοχή συντήρησης όσο πιο γρήγορα και προσεκτικά γίνεται. Αυτά είναι πρακτικά βήματα, όχι αισιόδοξα σύνθημα.
Ένα μικρό παράδειγμα διευκολύνει την οπτικοποίηση αυτού.
Φανταστείτε ένα άτομο σε ένα νοσοκομείο που έχει μια νομική διευθέτηση κρυονικής. Όταν δηλωθεί ο θάνατος, η ομάδα κρυονικής μπορεί να ξεκινήσει την ψύξη και τη σταθεροποίηση. Αν το άτομο βρίσκεται στην Ουάσινγκτον, ο νόμος εξακολουθεί να απαιτεί να διασχιστεί η ίδια νομική γραμμή. Το άτομο δεν μπορεί να συντηρηθεί πριν τον θάνατο, ακόμα κι αν όλοι οι εμπλεκόμενοι θέλουν αυτό το αποτέλεσμα. Η διαδικασία ξεκινά μετά την επίσημη δήλωση, όχι πριν αυτή.
Αυτός ο κανόνας προστατεύει τη γραμμή μεταξύ της φροντίδας των ζωντανών και της συντήρησης μετά τον θάνατο. Επίσης δείχνει γιατί η κρυονική βρίσκεται σε μια δύσκολη θέση. Δεν είναι τυπική ιατρική. Δεν είναι μια διάσωση από την άκρη του θανάτου ενώ ένα άτομο είναι ακόμα ζωντανό. Είναι φροντίδα μετά τον θάνατο με στόχο ένα μέλλον που δεν υπάρχει ακόμη.
Ορισμένοι άνθρωποι ακούνε αυτό και σκέφτονται ότι όλο το πεδίο φαίνεται ευάλωτο. Αυτή είναι μια δίκαιη αντίδραση. Το πεδίο είναι ευάλωτο. Εξαρτάται από τον χρόνο, τον νόμο, τη λογιστική και τα χρήματα. Εξαρτάται από εκπαιδευμένα άτομα που φτάνουν γρήγορα. Εξαρτάται από το να κηρυχθεί νεκρός ο ασθενής τη σωστή στιγμή. Εξαρτάται από αποθήκευση που μπορεί να διαρκέσει πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα.
Εξαρτάται επίσης από μια ειλικρινή άποψη για τα στοιχεία. Κανένα ανθρώπινο ασθενές κρυονικής δεν έχει ανανεωθεί. Αυτό το γεγονός πρέπει να παραμένει στο προσκήνιο. Δεν κάνει την κρυονική άχρηστη. Κάνει την κρυονική αβέβαιη. Η διαφορά έχει σημασία.
Εδώ είναι επίσης όπου οι ψηφιακές ιδέες εισέρχονται κάποιες φορές στην εικόνα. Ορισμένοι άνθρωποι αναρωτιούνται αν μια σάρωση εγκεφάλου, ένα μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης ή ένας ψηφιακός χάρτης θα μπορούσε να διατηρήσει το μυαλό ενός ατόμου σε μια άλλη μορφή. Αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα ερώτηση, αλλά πρέπει να παραμείνει στη θέση της. Ένας ψηφιακός αντίγραφος δεν είναι το ίδιο με την επιβίωση. Μπορεί να κρατήσει μνήμη, στυλ ή μοτίβο. Δεν αποδεικνύει ότι η συνείδηση ή η ταυτότητα θα συνεχιστούν.
Άρα τι μας λέει πραγματικά η απαγόρευση της Ουάσινγκτον για ζωντανούς ασθενείς;
Μας λέει ότι η κρυονική παραμένει δεσμευμένη από τον νόμο καθώς και από την ελπίδα. Μας λέει ότι η συντήρηση ξεκινά μόνο μετά τη δήλωση θανάτου. Μας λέει ότι το πεδίο δεν μπορεί να εξαλείψει τη θνητότητα στον ενεστώτα χρόνο. Μπορεί μόνο να προσφέρει ένα στοίχημα για μελλοντική επισκευή, που γίνεται υπό αυστηρούς περιορισμούς.
Για ορισμένους αναγνώστες, αυτό θα είναι απογοητευτικό. Για άλλους, θα αρκεί να γνωρίζουν τους όρους καθαρά. Βρίσκω αυτή τη σαφήνεια πιο σεβαστή από την υπερβολή. Η ελπίδα μπορεί να στέκεται σε ένα σοβαρό δωμάτιο. Δεν χρειάζεται ένα κοστούμι.
Η πραγματική ερώτηση δεν είναι αν η κρυονική μπορεί να υποσχεθεί μια επιστροφή. Δεν μπορεί. Η πραγματική ερώτηση είναι αν ένα άτομο βρίσκει αξία στο να δώσει μια ευκαιρία στην μελλοντική ιατρική, όσο αβέβαιη κι αν είναι, μετά που η τρέχουσα ιατρική έχει φτάσει στο τέλος της. Αυτή είναι μια ανθρώπινη επιλογή, όχι ένα τεχνικό σύνθημα.
Και αυτή η επιλογή ξεκινά με απλά γεγονότα. Η κρυονική ξεκινά μετά τον νομικό θάνατο. Χρησιμοποιεί αναμονή, σταθεροποίηση και μεταφορά για να μειώσει τη βλάβη. Τελειώνει σε μακροχρόνια συντήρηση, όχι σε ένα γνωστό μονοπάτι επιστροφής. Όλα πέρα από αυτό ανήκουν στο μέλλον.
Το Μακρύτερο Ορίζοντα επιστρέφει ξανά και ξανά σε αυτή την ίδια καθαρή ερώτηση: τι μπορεί ειλικρινά να σημαίνει η ελπίδα όταν το δρόμος μπροστά είναι άγνωστος;
Article by Lea Varga ·