Cryonics Questions and Choices
Ο De Wolf θεωρεί το πρωτόκολλο salmensuu αποτελεσματικό στην ιατρική βιοστάση
Τι σημαίνει «αποτελεσματικό» όταν οι άνθρωποι μιλούν για την ιατρική βιοστάση; Είναι μια εύλογη ερώτηση, καθώς η λέξη μπορεί να ακούγεται πιο σθεναρή από ό quanto πραγματικά είναι τα στοιχεία.
Στον κρυονικό, η ιατρική βιοστάση σημαίνει την επιβράδυνση του σώματος τόσο βαθιά ώστε η ζημιά να σταματά να χειροτερεύει. Δεν είναι θεραπεία. Δεν είναι ανάσταση. Είναι μια μέθοδος συντήρησης που ξεκινά μόνο μετά τη δήλωση της νομικής θανάτωσης. Αυτό το όριο έχει σημασία. Κρατάει υπόσχεση του πεδίου ειλικρινή.
Το πρωτόκολλο υπό συζήτηση χτίζεται γύρω από μια απλή ακολουθία. Πρώτα έρχεται η αναμονή και η διάθεση. Μια ομάδα είναι έτοιμη όταν ένα περιστατικό αναμένεται ή είναι επείγον. Στη συνέχεια έρχεται η σταθεροποίηση. Στόχος είναι να ψυχθεί ο ασθενής γρήγορα, να υποστηριχτεί η κυκλοφορία και η αναπνοή όσο επιτρέπει η κατάσταση, και να περιοριστεί η βλάβη από την έλλειψη οξυγόνου. Μετά από αυτό, αρχίζει η αιμάτωση (perfusion). Το αίμα αντικαθίσταται με μια προστατευτική λύση. Στη συνέχεια, το σώμα ψύχεται στη θερμοκρασία κρυογενικής αποθήκευσης.
Αυτή η ακολουθία είναι εύκολο να πεις και δύσκολο να κάνεις. Ο χρόνος είναι ο εχθρός. Ακόμη και μικρές καθυστερήσεις μπορούν να έχουν σημασία. Η πρακτική εργασία ξεκινά πριν ο ασθενής φύγει ποτέ από το δωμάτιο, με μεταφορά, επικοινωνία, νομικά βήματα και μια ομάδα που ξέρει ποιος κάνει τι. Στην πραγματική ζωή, η ανθρώπινη πλευρά του πρωτοκόλλου είναι συχνά το πιο δύσκολο μέρος.
Ένας χρήσιμος τρόπος να το σκεφτεί κανείς είναι αυτός: η βιοστάση δεν είναι μία δράση, αλλά μια αλυσίδα. Αν ένα κρίκο αποτύχει, το αποτέλεσμα μπορεί να υποφέρει. Η ψύξη βοηθά στην επιβράδυνση της βλάβης. Η αιμάτωση βοηθά στη μείωση του σχηματισμού πάγου. Η μακροπρόθεσμη αποθήκευση βοηθά στην πρόληψη περαιτέρω φθοράς. Κάθε βήμα εξυπηρετεί το επόμενο.
Ένα μικρό παράδειγμα το κάνει πιο ξεκάθαρο. Φανταστείτε έναν ασθενή που μόλις έχει δηλωθεί νεκρός σε ένα νοσοκομείο μακριά από την εγκατάσταση αποθήκευσης. Η τοπική ομάδα αρχίζει να ψύχει αμέσως. Σταθεροποιούν το σώμα, κρατούν το αίμα από το πήξιμο και το προετοιμάζουν για μεταφορά. Κατά τη μεταφορά, ο στόχος δεν είναι η άνεση στην συνηθισμένη ιατρική έννοια. Ο στόχος είναι να προστατευτεί η δομή. Αυτή η δομή είναι αυτό με το οποίο θα έπρεπε να δουλέψει η μελλοντική επισκευή, αν γίνει ποτέ δυνατή.
Εδώ είναι όπου η προσεκτική γλώσσα έχει σημασία. Κάποιοι άνθρωποι μιλούν σαν η συντήρηση ήδη να σημαίνει επιβίωση. Δεν σημαίνει. Κανένας κρυονικός ασθενής δεν έχει αναζωογονηθεί. Αυτό το γεγονός πρέπει να παραμένει ορατό. Ένας διατηρημένος εγκέφαλος μπορεί να κρατά πολύ δομή, και η δομή είναι μέρος της ιστορίας, αλλά από μόνη της δεν αποδεικνύει ότι ένα άτομο μπορεί να επαναφερθεί. Η απόσταση μεταξύ της διατήρησης πληροφοριών και της αποκατάστασης της ζωής είναι ακόμα μεγάλη.
Παρ’ όλα αυτά, η ιδέα δεν είναι άδεια. Οι έννοιες μελλοντικής επισκευής προσπαθούν να απαντήσουν στη δύσκολη ερώτηση του πώς οποιοσδήποτε κατεστραμμένος ασθενής μπορεί κάποια μέρα να διορθωθεί. Ένα μοντέλο χωρίζει αυτό σε τρία μέρη. Πρώτον, συλλέξτε πληροφορίες από τη διατηρημένη δομή. Δεύτερον, βρείτε πώς να διορθώσετε τη ζημιά. Τρίτον, εκτελέστε την επισκευή με εργαλεία που δεν υπάρχουν ακόμη σε κλινική μορφή. Αυτό μπορεί να ακούγεται αφηρημένο, αλλά είναι μια σοβαρή προσπάθεια να μετατρέψουμε την ελπίδα σε τεχνικό πλάνο αντί για μια επιθυμία.
Η απλή αλήθεια είναι ότι η κρυονική ζει μεταξύ αυτού που γίνεται τώρα και αυτού που μπορεί να γίνει αργότερα. Αναμονή, σταθεροποίηση, μεταφορά και αποθήκευση είναι η τρέχουσα πλευρά της εργασίας. Η επισκευή ανήκει στην μελλοντική πλευρά. Το πεδίο εξαρτάται και από τα δύο, αλλά δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Βρίσκω αυτή τη διάκριση χρήσιμη γιατί κρατά το συναίσθημα καθαρό. Ένα άτομο μπορεί να ενδιαφέρεται για την κρυονική χωρίς να pretending ότι είναι τεθειμένη επιστήμη. Ένα άτομο μπορεί να είναι ανοιχτό προς μελλοντική επισκευή χωρίς να την αποκαλεί εγγύηση. Αυτό είναι το ειλικρινές μεσαίο έδαφος. Δεν είναι κρύο. Είναι απλά προσεκτικό.
Η συζήτηση γύρω από την ιατρική βιοστάση επίσης φτάνει σε ψηφιακές ιδέες. Κάποιοι άνθρωποι ρωτούν εάν αρχεία, μοντέλα ή ένας ψηφιακός αντίγραφος θα μπορούσε κάποια μέρα να βοηθήσει στην αποκατάσταση της ταυτότητας. Αυτό είναι μια σοβαρή ερώτηση, αλλά δεν είναι υποκατάστατο της διατηρημένης δομής. Ένα ψηφιακό ίχνος μπορεί να πει πολλά για ένα άτομο. Δεν αποκαθιστά, από μόνο του, το άτομο.
Έτσι, το μάθημα δεν είναι ότι η κρυονική έχει κερδίσει. Δεν έχει. Το μάθημα είναι ότι τα καλύτερα πρωτόκολλά της προσπαθούν να διατηρήσουν αρκετή δομή για να κρατήσουν ανοιχτή μια μελλοντική δυνατότητα. Αυτό είναι ένα στενότερο claim, αλλά είναι πραγματικό.
Αν αυτό το θέμα παραμείνει μαζί σας, πιθανότατα επειδή αγγίζει μια ανθρώπινη ανάγκη που είναι παλαιότερη από οποιαδήποτε μηχανή. Θέλουμε ο χρόνος να σημαίνει κάτι. Θέλουμε τα ακάλυπτα ζωές να μην τελειώνουν σε καθαρή εξαφάνιση. Το Longer Horizon επιστρέφει σε αυτή την ίδια ερώτηση με έναν ήσυχο τρόπο: τι ελπίδα μπορεί ειλικρινά να σημαίνει όταν το μέλλον είναι ακόμη τόσο μη ολοκληρωμένο;
Article by Lea Varga ·