Preservation Science and Its Limits
Τα ανθρώπινα σώματα δεν παγώνουν πραγματικά για συντήρηση.
Ένας «καταψυγμένος» άνθρωπος είναι μια απλή φράση για ένα σκληρό γεγονός. Τα ανθρώπινα σώματα δεν παγώνουν πραγματικά για συντήρηση. Στην κρυονική, ο στόχος δεν είναι να μετατραπεί ένα νεκρό σώμα σε ένα κανονικό παγωμένο σώμα. Ο στόχος είναι να το ψύχουμε γρήγορα, να περιορίσουμε τις βλάβες και να το αποθηκεύσουμε σε πολύ χαμηλή θερμοκρασία με την ελπίδα ότι η μελλοντική επιστήμη μπορεί να κάνει περισσότερα.
Αυτή είναι η απλή απάντηση, και έχει σημασία. Η λέξη «πάγωμα» είναι κακή εδώ γιατί ο πάγος μπορεί να διασπάσει τα κύτταρα. Αυτό που προσπαθούν να κάνουν οι ομάδες κρυονικής αντίθετα είναι να χρησιμοποιήσουν ρευστά προστασίας από κατάψυξη. Αυτά είναι ειδικά υγρά που βοηθούν στη μείωση του σχηματισμού πάγου. Στη συνέχεια, το σώμα ψύχεται μέχρι ο ιστός να γίνει πιο σαν γυαλί παρά σαν μπλοκ πάγου. Αυτό ονομάζεται βιτριοποίηση. Είναι μια καλύτερη λέξη από το πάγωμα, αλλά εξακολουθεί να μην είναι ίδια με την αληθινή συντήρηση ενός ζωντανού σώματος.
Νομίζω ότι εδώ χάνονται πολλοί άνθρωποι. Η εικόνα στο μυαλό είναι αυτή ενός ανθρώπου που κοιμάται στον πάγο, περιμένοντας ήρεμα το μέλλον. Η πραγματική διαδικασία είναι λιγότερο καθαρή. Η κρυονική ξεκινά μόνο μετά από μια νόμιμη δήλωση θανάτου. Δεν είναι θεραπεία για ένα ζωντανό άτομο. Μετά από αυτό, ο χρόνος έχει μεγάλη σημασία. Το σώμα πρέπει να ψυχθεί, να χειριστεί και να μεταφερθεί με προσοχή. Αν αυτό καθυστερήσει, η βλάβη αυξάνεται γρήγορα.
Ακόμα και τότε, ο στόχος δεν είναι ένα σώμα που είναι έτοιμο να ξυπνήσει. Ο στόχος είναι να κρατηθεί κάποια βιολογική δομή από το να καταρρεύσει πολύ. Αυτό είναι πολύ μικρότερο αξίωμα. Είναι επίσης ο λόγος που η κρυονική παραμένει αμφιλεγόμενη. Οι άνθρωποι μπορούν να δείξουν κύτταρα, ιστούς, έμβρυα ή μικρά όργανα που έχουν συντηρηθεί σε ερευνητικά πλαίσια. Αλλά αυτό δεν είναι ίδιο με την επαναφορά ενός ολόκληρου ανθρώπου. Κανένας ασθενής κρυονικής δεν έχει αναβιώσει.
Αυτό το γεγονός είναι η αιχμηρή άκρη του θέματος. Είναι εύκολο να ακούσεις λέξεις όπως συντήρηση, αποθήκευση ή βιτριοποίηση και να νομίζεις ότι το μέλλον είναι ήδη εν μέρει λυμένο. Δεν είναι. Αυτό που έχει λυθεί, τουλάχιστον εν μέρει, είναι πώς να επιβραδύνουμε τη βλάβη μετά τον θάνατο. Αυτό που δεν έχει λυθεί είναι η ανάκτηση ενός ατόμου. Δεν ξέρουμε πώς να αποκαταστήσουμε έναν ανθρώπινο εγκέφαλο, σώμα, μνήμη και νου μετά την κρυονική αποθήκευση. Δεν έχουμε απόδειξη ότι αυτό μπορεί να γίνει.
Βρίσκω αυτή τη διάκριση σημαντικό επειδή η ελπίδα μπορεί να γίνει πρόχειρη πολύ γρήγορα. Ένα συντηρημένο σώμα δεν είναι ίδιο με ένα συντηρημένη ζωή. Ένα συντηρημένο σχήμα εγκεφάλου δεν είναι απόδειξη επιστροφής μνήμης ή εαυτού. Μια ψηφιακή αντιγραφή, ένα αρχείο ή ένα μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης δεν εγγυάται επίσης επιβίωση. Αυτές οι ιδέες μπορεί να είναι ενδιαφέρουσες από μόνες τους, αλλά δεν κλείνουν το χάσμα μεταξύ αποθήκευσης και προσωπικότητας.
Υπάρχει επίσης μια πρακτική πλευρά που οι άνθρωποι μερικές φορές χάνουν. Η κρυονική δεν είναι ένα απλό πράγμα από την αρχή μέχρι το τέλος. Υπάρχει η κατάσταση αναμονής, που σημαίνει παρακολούθηση και προετοιμασία κοντά στο τέλος. Υπάρχει η σταθεροποίηση, που στοχεύει στην επιβράδυνση της βλάβης μετά τη δήλωση νόμιμου θανάτου. Υπάρχει η μεταφορά στο κέντρο. Τότε υπάρχει το ίδιο το βήμα συντήρησης. Κάθε μέρος εξαρτάται από χρόνο, εξοπλισμό και τοπικούς κανόνες. Οι απαιτήσεις μπορεί να διαφέρουν ανά χώρα και ανά προσωπική περίσταση.
Αυτή η ποικιλία έχει μεγαλύτερη σημασία από όσα παραδέχονται πολλά ευμενή φυλλάδια. Οι διασυνοριακές περιπτώσεις μπορεί να είναι σύνθετες. Νομικά έντυπα, χρηματοδότηση και κανόνες παρόχων δεν φαίνονται ίδια παντού. Νομίζω ότι είναι πιο υγιές να ονομάσουμε αυτό το απλό γεγονός παρά να το κρύψουμε πίσω από λεία γλώσσα. Μια σοβαρή ερώτηση σχετικά με την κρυονική έχει επίσης μια σοβαρή νομική και πρακτική μορφή, ακόμα πριν μιλήσει κανείς για επιστήμη.
Η επιστημονική limit είναι ακόμα η κύρια. Το σώμα δεν παγώνει πραγματικά με την απλή, παλιά έννοια της λέξης. Ψύχεται με ελεγχόμενο τρόπο. Το νερό στον ιστό διαχειρίζεται όσο το δυνατόν καλύτερα επιτρέπουν οι τρέχουσες πρακτικές. Παρόλα αυτά, η διαδικασία εξακολουθεί να φέρνει κίνδυνο, στρες και τραυματισμό στους ιστούς. Όσο πιο κρύο γίνεται το σώμα, τόσο λιγότερο μπορεί να βοηθήσει η συνηθισμένη βιολογία. Γι’ αυτό η εργασία εξαρτάται από ιδέες μελλοντικής επισκευής, όχι από παρούσα θεραπεία.
Και εκεί είναι όπου η ειλικρίνεια πρέπει να παραμένει κοντά στην ελπίδα. Η κρυονική δεν είναι ίδια με το να λες, «Αυτός ο άνθρωπος θα επιστρέψει.» Είναι ένα στοίχημα στη μελλοντική γνώση, όχι μια ολοκληρωμένη διάσωση. Μερικοί άνθρωποι μπορούν να δεχτούν αυτό. Μερικοί όχι. Και οι δύο αντιδράσεις μου φαίνονται λογικές. Αυτό που δεν πρέπει να γίνει είναι να θολώσουμε τη γραμμή και να ονομάσουμε αβέβαιη αποθήκευση υπόσχεση.
Οπότε όταν κάποιος ρωτάει για έναν καταψυγμένο άνθρωπο, η καλύτερη απάντηση είναι σύντομη και καθαρή. Τα ανθρώπινα σώματα δεν παγώνουν πραγματικά για συντήρηση. Ψύχονται και προστατεύονται χημικά όσο επιτρέπουν οι τρέχουσες μέθοδοι, αλλά δεν συντηρούνται με τρόπο που κάνει την αναβίωση δυνατή σήμερα. Η βαθύτερη αβεβαιότητα είναι ακόμα η ίδια: αν η μελλοντική επιστήμη μπορεί να επισκευάσει τη βλάβη αρκετά καλά για να αποκαταστήσει μια ανθρώπινη ζωή, και αν ναι, τι είδους επιστροφή θα ήταν πραγματικά.
Το The Longer Horizon κρατάει αυτόν τον τύπο ερώτησης υπόψη. Ρωτάει τι μπορεί να σημαίνει ειλικρινά η ελπίδα όταν το μέλλον είναι πραγματικό, αλλά ποτέ εγγυημένο.
Article by Lea Varga ·