Cryonics Questions and Choices
Pionierzy kriobiologii wprowadzili zaawansowaną witrifikację, aby uniknąć uszkodzeń przez lód
Najważniejsze pytanie jest proste: co ci czterej naukowcy dodali do kriobiologii i dlaczego wciąż mają znaczenie? Odpowiedź nie brzmi tak, że udowodnili skuteczność krioprezerwacji ludzi. Zrobili coś węższego i bardziej przydatnego. Pomogli odesłać krioprezerwację od zwykłego zamrażania na rzecz witrifikacji, metody mającej na celu unikanie powstawania lodu.
Ta różnica ma znaczenie. Lód jest twardy i ostry w skali mikroskopowej. W żywych tkankach lód może rozerwać strukturę. Witrifikacja próbuje schłodzić materiał tak szybko, z odpowiednią pomocą chemiczną, by stał się szklisty, zamiast tworzyć kryształy.
Co oznacza witrifikacja prostymi słowami
Większość ludzi wie, co dzieje się, gdy woda zamarza w formie. Twardnieje, ponieważ rosną kryształy lodu. W biologii jest to często problemem. Komórki i tkanki są wypełnione delikatnymi elementami, a lód może je uszkodzić.
Witrifikacja to inny rodzaj zastygania. Woda i rozpuszczone chemikalia stają się tak gęste i lepkie, że kryształy nie mają szansy powstać. Materiał twardnieje bez lodu. To jest kluczowa idea artykułu z 1984 roku autorstwa Fahya, Macfarlane’a, Angella i Merymana.
Było to ważne, ponieważ kriobiologia zawsze zmagała się z jednym centralnym wyzwaniem. Jeśli chcesz zachować strukturę dla ewentualnej przyszłej naprawy, musisz utrzymać uszkodzenia na możliwie niskim poziomie. Witrifikacja zaproponowała nową drogę. Nie obiecywała idealnej konserwacji. Oferowała lepszą logikę fizyczną niż proste zamrażanie.
Artykuł nie był napisany jako hasło. Był argumentem technicznym. Przejrzał zasady leżące u podstaw witrifikacji, przeanalizował stan wiedzy w dziedzinie i zadał pytanie, jak mogłaby działać praktyczna metoda witrifikacji. Tego rodzaju praca ma znaczenie, ponieważ kriobiologia stoi lub upada dzięki metodom, a nie nadziejom.
Dlaczego te cztery nazwiska należą razem
Fahy to nazwisko, które większość osób w środowisku kriobiologii pamięta. Został ściśle związany z pracami nad witrifikacją i później pomógł wykazać, że ta metoda może zrobić więcej niż tylko istnieć na papierze. Macfarlane i Angell pochodzili z myślenia w zakresie chemii fizycznej i biokryologii. Meryman przyniósł głębokie doświadczenie w biokryologii i praktyczne podejście do kwestii konserwacji biologicznej.
Ich wspólna wartość nie polegała na jednym sztucznym zabiegu. Chodziło o zmianę sposobu myślenia. Zamiast traktować uszkodzenia przez zamrażanie jako drobny niedogodności, potraktowali je jako głównego wroga. To poważna zmiana. Przenosi ona dziedzinę od nadziei wynikającej z przyzwyczajenia do nadziei opartej na mechanizmach.
Jest tu też prosta ludzka lekcja. Dobra nauka o konserwacji nie zaczyna się od fantazji. Zaczyna się od pytania: „Jaka jest ścieżka uszkodzeń i jak możemy ją zredukować?” To lepsze pytanie niż proszenie o cud.
Mały przykład: embriony myszy
Rok po publikacji z 1984 roku, Fahy i Rall opublikowali pracę dotyczącą embrionów myszy schłodzonych do -196 stopni Celsjusza metodą witrifikacji. Ten artykuł miał znaczenie, ponieważ pokazał, że krioprezerwacja bez lodu może działać w systemie żywym pod kontrolowanymi warunkami.
Embriony myszy to nie ludzie. Nie są dowodem na wskrzeszenie człowieka. Są jednak prawdziwym przykładem tego, jak metoda laboratoryjna może przejść od teorii do sukcesu biologicznego. To typ kroku, na którym zależy kriobiologia. Potrzebuje dowodów, że metody konserwacji mogą lepiej zachować strukturę i funkcję niż starsze podejścia.
Prosty sposób myślenia o tym wygląda następująco. Jeśli chcesz przechować stronę do późniejszego przeczytania, nie chcesz, aby była pognieciona, rozdarta lub rozmazana. Zamrażanie z lodem jest jak moczenie strony i wrzucenie jej do zimnego pudełka. Witrifikacja jest bliższa zamknięciu strony w suchym, stabilnym stanie. Strona nadal nie jest tym samym co żywy człowiek, ale uszkodzenia są mniej dotkliwe.
Co to oznacza i czego nie oznacza dla kriobiologii
Te badania dały kriobiologii lepszą strategię konserwacji. Nie dały kriobiologii gwarancji ratunku. Żaden pacjent kriobiologii nie został wskrzeszony. Ten fakt pozostaje centralny.
Późniejsza literatura dalej rozwijała tę samą obietnicę i ten sam limit. Witrifikację pokazano w innych warunkach jako zdolną do zachowania funkcji w materiałach biologicznych, w tym w pracach nad tkankami i przeszczepami. To wzmocniło ufność w metodzie jako narzędziu do konserwacji. Nie zmieniło jednak podstawowej niepewności co do odzyskania zdrowia człowieka po długim przechowywaniu.
Tu właśnie liczy się szczera mowa. Witrifikacja może obniżyć jeden rodzaj uszkodzeń. Nie może sama w sobie przywrócić osoby. Nie rozwiązuje problemu śmierci. Rozpatruje jeden etap w łańcuchu, etap, w którym struktura jest albo niszczona, albo zachowana w większym stopniu nienaruszona.
Dla czytelników w Europie, którzy zetknęli się z kriobiologią poprzez pytania praktyczne, jest to często trudne sedno tematu. Czujność, stabilizacja, transport i konserwacja to wszystkie próby uczynienia przedziału czasu po prawnym zgonie mniej destrukcyjnym. Witrifikacja należy do tego łańcucha. Jest to część, która stara się zachować drobną strukturę w granicach obecnej nauki.
Dlaczego te nazwiska mają znaczenie teraz
Nazwiska Fahy, Macfarlane’a, Angella i Merymana wciąż mają znaczenie, ponieważ oznaczają punkt zwrotny. Pokazują, kiedy krioprezerwacja zaczęła опierać się na bardziej ostrożnym fizycznym pomysle. Pokazują również, jak kriobiologia czerpie z szerszej biokryologii, zamiast stać poza nią.
To zdrowe. Poważna dziedzina powinna czerpać dobrą naukę, gdziekolwiek ją znajdzie. Powinna też utrzymywać swoje twierdzenia na tyle małe, by pozostać wiernymi rzeczywistości. Witrifikacja to poważna metoda konserwacji. Nie jest gotową odpowiedzią na śmiertelność.
Może to brzmieć skromnie. Jest skromne. Ale skromne idee mogą wciąż zmieniać to, co jest możliwe. Metoda, która unika lodu, może zachować więcej z tego, czego będzie potrzebować późniejsza naprawa. To nie jest obietnica powrotu. To powód, dla którego niektórzy ludzie traktują tę dziedzinę poważnie.
I to jest najczystszy sposób zrozumienia tego tematu. Fahy, Macfarlane, Angell i Meryman pomogli przekierować krioprezerwację ku witrifikacji, bezlodowej idei u podstaw współczesnych debat nad konserwacją. Jeśli możesz teraz zobaczyć, dlaczego ta zmiana miała znaczenie, możesz również zobaczyć, dlaczego kriobiologia jest omawiana z zarówno nadzieją, jak i ostrożnością.
The Longer Horizon dzieli to samo ciche napięcie. Jedno jasne pytanie o kriobiologię, przyszłą konserwację i to, co nadzieja może uczciwie znaczyć.
Article by Lea Varga ·