Cryonics Questions and Choices
Η πραγματική ερώτηση εδώ είναι απλή: τι πρόσθεσαν αυτοί οι τέσσερις ονόματα στην κρυονική και γιατί εξακολουθούν να έχουν σημασία; Η απάντηση δεν είναι ότι απέδειξαν ότι λειτουργεί η ανθρώπινη κρυονική. Έκαναν κάτι πιο στενό και πιο χρήσιμο. Βοήθησαν να απομακρυνθεί η κρυοσυντήρηση από τον συνηθισμένο παγετό και να στραφεί προς τη βιτριοποίηση, μια μέθοδος που στοχεύει να αποφύγει τον πάγο.
Αυτή η διαφορά έχει σημασία. Ο πάγος είναι σκληρός και αιχμηρός σε μικροσκοπικό επίπεδο. Στα ζωντανά ιστούς, ο πάγος μπορεί να διασχίσει τη δομή. Η βιτριοποίηση προσπαθεί να ψύξει το υλικό τόσο γρήγορα, και με τη σωστή χημική βοήθεια, ώστε να γίνει σαν γυαλί αντί να σχηματίσει κρυστάλλους.
Τι σημαίνει η βιτριοποίηση με απλά λόγια
Οι περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν τι συμβαίνει όταν το νερό παγώνει σε ένα ταψί. Γίνεται στερεό επειδή μεγαλώνουν κρύσταλλοι πάγου. Στη βιολογία, αυτό συχνά είναι πρόβλημα. Τα κύτταρα και οι ιστοί είναι γεμάτοι με ευαίσθητα μέρη, και ο πάγος μπορεί να τα καταστρέψει.
Η βιτριοποίηση είναι ένας διαφορετικός τύπος στερεοποίησης. Το νερό και τα διαλυμένα χημικά γίνονται τόσο πυκνά και αργά που οι κρύσταλλοι δεν παίρνουν την ευκαιρία να σχηματιστούν. Το υλικό σκληραίνει χωρίς πάγο. Αυτή είναι η βασική ιδέα πίσω από το άρθρο του 1984 των Fahy, Macfarlane, Angell και Meryman.
Αυτό ήταν σημαντικό επειδή η κρυονική αντιμετώπισε πάντα ένα κεντρικό πρόβλημα. Αν θέλετε να διατηρήσετε τη δομή για μια πιθανή μελλοντική επισκευή, πρέπει να κρατήσετε τη ζημιά όσο το δυνατόν χαμηλότερη. Η βιτριοποίηση πρόσφερε ένα νέο μονοπάτι. Δεν υπόσχεταν τέλεια συντήρηση. Πρόσφερε μια καλύτερη φυσική λογική από τον απλό παγετό.
Το άρθρο δεν γράφτηκε ως σύνθημα. Ήταν ένα τεχνικό επιχείρημα. Εξέταζε τις αρχές πίσω από τη βιτριοποίηση, κοίταζε την κατάσταση στον χώρο και ρωτούσε πώς θα μπορούσε να λειτουργήσει ένα πρακτικό σχέδιο βιτριοποίησης. Τέτοιου είδους δουλειά έχει σημασία επειδή η κρυονική στέκεται ή πέφτει βάσει μεθόδων, όχι ευχών.
Γιατί ανήκουν μαζί αυτά τα τέσσερα ονόματα
Το Fahy είναι το όνομα που θυμούνται περισσότερο οι άνθρωποι στην κρυονική. Συνδέθηκε στενά με τη δουλειά βιτριοποίησης και αργότερα βοήθησε να δείξει ότι αυτή η μέθοδος could κάνει περισσότερα παρά να υπάρχει μόνο στο χαρτί. Οι Macfarlane και Angell ήρθαν από τη φυσική χημεία και τη σκέψη κρυοβιολογίας. Ο Meryman έφερε βαθιά εμπειρία κρυοβιολογίας και πρακτική ανησυχία για τη βιολογική συντήρηση.
Η κοινή τους αξία δεν ήταν ένας μοναδικός κόλπος. Ήταν μια αλλαγή στη σκέψη. Αντί να αντιμετωπίζουν τη ζημιά από τον παγετό ως μικρή ενόχληση, την αντιμετώπισαν ως τον κύριο εχθρό. Αυτό είναι μια σοβαρή αλλαγή. Μεταφέρει τον χώρο από την ελπίδα μέσω της συνήθειας στην ελπίδα μέσω του μηχανισμού.
Υπάρχει επίσης ένα απλό ανθρώπινο μάθημα εδώ. Καλή επιστήμη συντήρησης δεν ξεκινά με φαντασία. Ξεκινά με την ερώτηση, «Ποιο είναι το μονοπάτι της ζημιάς και πώς μπορούμε να το μειώσουμε;» Αυτή είναι μια καλύτερη ερώτηση από το να ζητάς ένα θαύμα.
Ένα μικρό παράδειγμα: έμβρυα ποντικιών
Ένα χρόνο μετά το άρθρο του 1984, οι Fahy και Rall δημοσίευσαν δουλειά σε έμβρυα ποντικιών που ψύχθηκαν στους -196 βαθμούς Κελσίου με βιτριοποίηση. Αυτό το άρθρο είχε σημασία επειδή έδειξε ότι η κρυοσυντήρηση χωρίς πάγο could λειτουργήσει σε ένα ζωντανό σύστημα υπό ελεγμένες συνθήκες.
Τα έμβρυα ποντικιών δεν είναι άνθρωποι. Δεν είναι απόδειξη ανθρώπινης ανάστασης. Αλλά είναι ένα πραγματικό παράδειγμα του πώς μια εργαστηριακή μέθοδος μπορεί να μετακινηθεί από τη θεωρία στη βιολογική επιτυχία. Αυτό είναι το είδος του βήματος πάνω στο οποίο εξαρτάται η κρυονική. Χρειάζεται απόδειξη ότι οι μέθοδοι συντήρησης μπορούν να κρατήσουν τη δομή και τη λειτουργία καλύτερα από τις παλαιότερες προσεγγίσεις.
Ένας απλός τρόπος να το σκεφτεί κανείς είναι αυτός. Αν θέλετε να αποθηκεύσετε μια σελίδα για μελλοντική ανάγνωση, δεν θέλετε να τσαλακωθεί, να σκιστεί ή να θολώσει. Ο παγετός με πάγο είναι σαν να μουλιάζετε τη σελίδα και να την σφύγγετε σε ένα κρύο κουτί. Η βιτριοποίηση είναι πιο κοντά στο κλείδωμα της σελίδας σε μια ξηρή, σταθερή κατάσταση. Η σελίδα δεν είναι ακόμα ίδια με έναν ζωντανό άνθρωπο, αλλά η ζημιά είναι λιγότερο σοβαρή.
Τι σημαίνει αυτό και τι δεν σημαίνει για την κρυονική
Αυτή η έρευνα έδωσε στην κρυονική μια καλύτερη στρατηγική συντήρησης. Δεν έδωσε στην κρυονική μια εγγύηση διάσωσης. Κανείς ασθενής ανθρώπινης κρυονικής δεν έχει αναζωγονηθεί. Αυτό το γεγονός παραμένει κεντρικό.
Η μεταγενέστερη βιβλιογραφία συνέχισε να χτίζει πάνω στην ίδια υπόσχεση και το ίδιο όριο. Η βιτριοποίηση δείχθηκε σε άλλες ρυθμίσεις να διατηρεί τη λειτουργία σε βιολογικά υλικά, συμπεριλαμβανομένων ιστών και εργασιών μοσχευμάτων. Αυτό ενίσχυσε την εμπιστοσύνη στη μέθοδο ως εργαλείο συντήρησης. Δεν άλλαξε τη βασική αβεβαιότητα σχετικά με την ανθρώπινη ανάκτηση μετά από μακρά αποθήκευση.
Εδώ είναι όπου η ειλικρινής γλώσσα έχει σημασία. Η βιτριοποίηση μπορεί να μειώσει έναν τύπο ζημιάς. Δεν μπορεί, από μόνη της, να αποκαταστήσει ένα άτομο. Δεν λύνει το πρόβλημα του θανάτου. Αντιμετωπίζει ένα βήμα στην αλυσίδα, το βήμα όπου η δομή είτε καταστρέφεται είτε κρατιέται πιο ακέραια.
Για τους αναγνώστες στην Ευρώπη που συναντούν την κρυονική μέσω πρακτικών ερωτήσεων, αυτό είναι συχνά το δύσκολο κέντρο του θέματος. Αναμονή, σταθεροποίηση, μεταφορά και συντήρηση είναι όλες προσπάθειες να κάνουν το διάστημα μετά τον νομικό θάνατο λιγότερο καταστροφικό. Η βιτριοποίηση ανήκει σε αυτή την αλυσίδα. Είναι το μέρος που προσπαθεί να διατηρήσει τη λεπτή δομή καθώς η τρέχουσα επιστήμη το επιτρέπει.
Γιατί τα ονόματα έχουν ακόμη σημασία τώρα
Τα ονόματα Fahy, Macfarlane, Angell και Meryman εξακολουθούν να έχουν σημασία επειδή σημειώνουν ένα σημείο καμπής. Δείχνουν πότε η κρυοσυντήρηση άρχισε να στηρίζεται σε μια πιο προσεκτική φυσική ιδέα. Δείχνουν επίσης πώς η κρυονική δανείζεται από την ευρύτερη κρυοβιολογία αντί να στέκεται χωριστά από αυτήν.
Αυτό είναι υγιές. Ένας σοβαρός χώρος πρέπει να δανείζεται καλή επιστήμη όπουquiera μπορεί να τη βρει. Θα πρέπει επίσης να κρατάει τις απαιτήσεις του αρκετά μικρές ώστε να παραμένει πιστή. Η βιτριοποίηση είναι μια σοβαρή μέθοδος συντήρησης. Δεν είναι μια ολοκληρωμένη απάντηση στη θνητότητα.
Αυτό μπορεί να звучит ταπεινό. Είναι ταπεινό. Αλλά οι ταπεινές ιδέες μπορούν ακόμη να αλλάξουν το τι είναι δυνατόν. Μια μέθοδος που αποφεύγει τον πάγο μπορεί να διατηρήσει περισσότερο από αυτό που θα χρειαζόταν η μελλοντική επισκευή. Αυτό δεν είναι μια υπόσχεση επιστροφής. Είναι ένας λόγος που κάποιοι άνθρωποι παίρνουν τον χώρο σοβαρά.
Και αυτός είναι ο καθαρότερος τρόπος να κατανοήσετε αυτό το θέμα. Οι Fahy, Macfarlane, Angell και Meryman βοήθησαν να στρέψουν την κρυοσυντήρηση προς τη βιτριοποίηση, την ιδέα χωρίς πάγο στο κέντρο των σύγχρονων συζητήσεων συντήρησης. Αν μπορείτε τώρα να δείτε γιατί αυτή η αλλαγή είχε σημασία, μπορείτε επίσης να δείτε γιατί η κρυονική συζητιέται με both ελπίδα και περιορισμό.
Το Longer Horizon διατηρεί αυτή την ίδια ήσυχη ένταση. Μια ξεκάθαρη ερώτηση σχετικά με την κρυονική, τη μελλοντική συντήρηση και το τι μπορεί ειλικρινά να σημαίνει η ελπίδα.
Article by Lea Varga ·