Cryonics Questions and Choices
Galeria sztuki nanomedycyny prezentuje 15 obrazów
Jedno pytanie leży u podstaw tej galerii: jak musi wyglądać przyszła technologia naprawy, zanim krioprezerwacja będzie mog być traktowana poważnie jako długoterminowa nadzieja?
Obrazy w galerii nanomedycyny odpowiadają na to pytanie w sposób wizualny. Nie dowodzą one, że krioprezerwacja działa. Robią coś węższego i użyteczniejszego. Pokazują, jak niektórzy badacze i artyści wyobrażali sobie małe maszyny, które pewnego dnia mogą poruszać się po ciele, znajdować uszkodzenia i pracować w skali zbyt drobnej dla ludzkich rąk.
Ma to znaczenie, ponieważ krioprezerwacja opiera się na trudnym założeniu. Jeśli osoba zostanie zachowana po śmierci prawnej, jedyną drogą powrotu byłaby przyszła naprawa. Nie magia. Naprawa. Ciało lub mózg musiałyby mieć naprawione uszkodzenia na poziomie znacznie bardziej drobnym, niż pozwala współczesna chirurgia.
Galeria nadaje temu założeniu kształt. Maszynę można narysować jako małego zwiadowcę, czyszczarkę, transporter lub narzędzie naprawcze. Każdy obraz każe widzowi najpierw wyobrazić sobie funkcję. Co urządzenie jest w stanie osiągnąć? Co jest w stanie wykryć? Co jest w stanie usunąć, przemieścić lub odbudować?
Dlaczego obrazy mają znaczenie w dziedzinie opartej na niepewności
Ludzie często myślą o krioprezerwacji jako o zakładzie na odległą przyszłość. To częściowo prawda. Ale zakład nie dotyczy tylko przechowywania. Dotyczy również tego, czy przyszła medycyna będzie potrafić działać na drobne struktury bez niszczenia informacji, które zawierają.
Dlatego galeria jest czymś więcej niż dekoracją. Pomaga uczynić widzialnym abstrakcyjny problem. Mózg nie jest zachowany w całości jako opowieść o życiu tak, jak zachowany jest album ze zdjęciami. Jest zachowany, jeśli wszystko pójdzie dobrze, jako tkanka i struktura. Nadzieją jest to, że struktura może nadal zawierać wystarczająco dużo informacji do późniejszej naprawy. Ta nadzieja nie jest obietnicą. To pytanie.
Sztuka nanomedycyny nadaje temu pytaniu ciało. Wyobraża sobie małe maszyny, które mogą wnikać do naczyń krwionośnych, poruszać się przez wąskie przestrzenie i wykonywać zadania jedno po drugim. W kategoriach krioprezerwacji jest to rodzaj przyszłego narzędzia, które musiałoby istnieć, gdyby przywrócenie do życia poprzez naprawę kiedykolwiek było możliwe.
Galeria utrzymuje też uczciwość skali. To nie są gigantyczne maszyny w mieście science fiction. Są tiny (malutkie). Na obrazach pojawiają się jako urządzenia poruszające się we krwi lub działające na komórki i patogeny. Sprawia to, że wyzwanie wydaje się realne. Im mniejszy cel, tym trudniejsze inżynieryjnie.
Co sugeruje galeria na temat naprawy
Przydatnym sposobem czytania tych obrazów jest ich sortowanie według roli.
Niektóre projekty to czyszczarki. Wyobraża się je jako urządzenia, które identyfikują szkodliwe materiały i trawią je lub usuwają. W zwykłej medycynie tego rodzaju zadanie należy do układu odpornościowego. Wersje nanomedycyny próbują wykonać to z większą kontrolą.
Niektóre projekty to transportery. Przenoszą materiały z jednego miejsca do drugiego. W pracy konserwatorskiej transport ma znaczenie, ponieważ uszkodzone ciało to nie tylko problem chemii. To również problem dostępu. Narzędzie naprawcze musi dotrzeć do właściwego miejsca bez powodowania dodatkowych szkód.
Niektóre projekty to pracownicy naprawczy. Są pokazani jako działający na komórki lub tkanki, jakby mogli diagnozować i naprawiać uszkodzenia od wewnątrz. To najważniejszy pomysł dla czytelników zainteresowanych krioprezerwacją. Jeśli kiedykolwiek miałby zostać przywrócony zachowany mózg, naprawa musiałaby być na tyle precyzyjna, aby szanować delikatną strukturę.
Prosty przykład pomaga tu zrozumieć sprawę. Wyobraź sobie zatkane rurociąg z drobnymi kawałkami zanieczyszczeń w środku. Surowe narzędzie może oczyścić rurę, ale może też porysować ściany. Precyzyjne narzędzie może usunąć zanieczyszczenia, pozostawiając rurę nienaruszoną. Sztuka nanomedycyny każe nam myśleć o ciele, a zwłaszcza o mózgu, w ten drugi sposób.
Co to oznacza i czego nie oznacza dla krioprezerwacji
Najbardziej szczere odczytanie jest skromne. Te obrazy pokazują trasę w wyobraźni, a nie dowód w praktyce. Żaden pacjent krioprezerwacyjny nie został jeszcze wskrzeszony. Żaden nanorobot jeszcze nie podjął się tego rodzaju ogólnej pracy naprawczej, na jaką wskazują te obrazy.
Mimo to obrazy są nadal użyteczne. Przypominają nam, że krioprezerwacja to nie tylko zimne przechowywanie. To kwestia tego, czy przyszła medycyna może stać się zdolna do bardzo precyzyjnej naprawy. Jeśli nigdy do tego nie dojdzie, krioprezerwacja pozostaje martwym końcem. Jeśli dojdzie, problem projektowy staje się mniej niemożliwy w naszych umysłach.
Jest tu też cicha lekcja dotycząca języka. Takie terminy jak „preservation” (ochrona/zachowanie), „stabilization” (stabilizacja) i „transport” (transport) brzmią praktycznie, ponieważ są praktyczne. Opisują rzeczywiste kroki wokół momentu śmierci prawnej. Ale głębsza nadzieja leży poza tymi krokami. Pyta, czy wystarczająca ilość struktury może przetrwać, by przyszła nauka mogła na niej pracować.
Właśnie tutaj idee cyfrowe czasem wchodzą do rozmowy. Ludzie mówią o skanach, modelach lub cyfrowej pamięci. Mogą one pomóc z tożsamością w sensie społecznym i mogą wspierać wspomnienia. Nie gwarantują jednak przeżycia i nie zastępują biologicznej naprawy. Ta granica ma znaczenie. Model człowieka to nie człowiek.
Galeria sztuki należy do tego samego uczciwego środka drogi. Nie twierdzi o sukcesie. Nie obiecuje zmartwychwstania. Pokazuje przyszłe narzędzie jako możliwy kształt i pozostawia trudne pytanie otwarte.
Trzeźwy sposób czytania nadziei
Dla czytelnika próbującego ocenić krioprezerwację bez samooszukiwania, to jest właściwa ramka. Zapytaj, co musi być prawdą, by ochrona miała znaczenie. Zapytaj, jakiego rodzaju naprawa byłaby potrzebna. Zapytaj, czy wyimaginowane narzędzia pasują do skali uszkodzenia. Następnie zachowaj czystość odpowiedzi. Możliwe to nie udowodnione. Wyimaginowane to nie zbudowane. Nadzieja to nie dowód.
Nadzieja jednak potrzebuje formy. Bez formy zamienia się w mglistą i słodką. Z formą staje się twardszą rzeczą. Można ją testować wobec biologii, inżynierii i czasu. Galeria nanomedycyny nadaje tej nadziei kształt, który możesz zobaczyć.
Dlatego piętnaście obrazów może mieć znaczenie. Nie rozstrzygają one pytania o krioprezerwację. Pomagają je nazwać. A to często jest tam, gdzie zaczyna się poważne myślenie.
The Longer Horizon jest stworzona dla tego rodzaju myślenia, gdzie jedno jasne pytanie może obejmować zarówno przyszłą możliwość, jak i obecne ograniczenia.
Article by Lea Varga ·