Cryonics Questions and Choices
Co naprawdę oferuje kryonika, gdy fakty są wciąż niekompletne?
To jest pytanie, które strona 12 zadaje wprost. To nie jest strona łatwego komfortu. To strona o nowej metodzie, nagrodzie i trudnej ocenie tego, co uznawane jest za obietnicę, a co za dowód.
Kryonika często zaczyna się od prostego ludzkiego pragnienia. Życie się skończyło. Osoba ma nadzieję, że przyszła opieka może nadal mieć znaczenie. Ale to pragnienie uderza w surowy limit. Kryonika zaczyna się dopiero po prawomocnym stwierdzeniu zgonu. Nie jest to leczenie osoby, która wciąż żyje. Ten punkt ma znaczenie, ponieważ wielu ludzi zaciera granicę między ratowaniem a konserwacją.
Strona 12 dotyczy metody zwanej aldehydowo-stabilizowaną krioprezerwacją, czyli ASC. Zwykły pomysł jest łatwy do zrozumienia. Najpierw tkanka jest chemicznie utrwalana. Oznacza to, że jej struktura staje się bardziej stabilna. Następnie jest schładzana w sposób mający na celu zmniejszenie uszkodzeń spowodowanych lodem. Celem jest zachowanie drobnej struktury mózgu jak najbliżej jej pierwotnego kształtu.
Nagroda Brain Preservation Prize została przyznana tej metodzie po tym, jak mózgi królików poddane takiemu zabiegowi zostały ocenione jako nieróżniące się od kontroli w oficjalnej ocenie. To wynik szokujący. Pokazuje on, że strukturę można chronić znacznie lepiej, niż wiele osób kiedyś uważało za możliwe. Nie pokazuje to jednak wskrzeszenia człowieka. Nie pokazuje, że zachowana osoba obudzi się później.
Ta różnica jest sednem sprawy. W kryonice zachowana struktura to tylko część opowieści. Strukturę można zachować bez udowodnienia, że pamięć, tożsamość lub świadomość powrócą. Uważam, że ten rozdźwięk jest trzeźwiący. Sprawia, że nadzieja pozostaje uczciwa.
Aby to zrozumieć, pomocne jest rozdzielenie trzech kroków. Pierwszym etapem jest stabilizacja. Jest to wczesna opieka, która stara się zmniejszyć obrażenia po stwierdzeniu zgonu. Następnie następuje transport, czyli przemieszczenie pacjenta do długoterminowej opieki bez zbędnych opóźnień czy szkód. Potem następuje prezerwacja, czyli faza długiego przechowywania. Każdy z tych kroków ma swoje własne słabe punkty.
Dlatego kryonika nigdy nie sprowadza się tylko do zamrażarki lub zbiornika. Zaczyna się dużo wcześniej, od czasu i sposobu postępowania. Jeśli pierwsze godziny przebiegną źle, późniejsze etapy mogą zrobić niewiele. Dlatego wiele dyskusji dotyczących kryoniki wraca do tematu gotowości (standby). Gotowość oznacza bycie przygotowanym w pobliżu pacjenta, aby działania mogły rozpocząć się szybko po stwierdzeniu zgonu. Jest to praktyczna odpowiedź na fakt, że biologia nie czeka.
Strona pokazuje też coś jeszcze. Kryonika nie jest jedną pojedynczą ideą. Obejmuje różne sposoby myślenia o przyszłości. Konwencjonalna kryonika dąży do przechowywania w niskich temperaturach całego ciała lub mózgu po śmierci. ASC jest inna, ponieważ stosuje chemiczne utrwalanie przed schłodzeniem. Niektórzy widzą w tym silniejszą formę konserwacji strukturalnej. Inni pytają, czy krok chemiczny zmienia to, czego future technologia będzie potrzebować do rekonstrukcji.
Mały przykład pomaga. Wyobraźmy sobie papierową mapę, która była składana, mokra i częściowo podarta. Nadal można zobaczyć drogi, jeśli pozostanie wystarczająco szczegółów. Jeśli mapa została starannie skopiowana przed uszkodzeniem, przyszły czytelnik może mieć większą szansę na jej użycie. Kryonika liczy na coś podobnego w przypadku mózgu. Nadzieją nie jest to, że papier magicznie stanie się nowy. Nadzieją jest to, że pozostanie wystarczająco informacji, by miały one znaczenie później.
Ale mózg to nie papierowa mapa. To żywa tkanka z chemią, komórkami i funkcjami splecionymi razem. Dlatego ważne jest ostrożne językowe precyzowanie. Zachowany mózg królika może wspierać naukowy wniosek o strukturze. Nie może jednak wspierać wniosku, że ludzki umysł został uratowany w całości. Żaden pacjent kryoniczny nie został wskrzeszony.
Właśnie tu pojawiają się w dyskusji pomysły cyfrowe, ale tylko na marginesie. Niektórzy zastanawiają się, czy zachowany mózg, skan lub model mogą pewnego dnia pomóc w rekonstrukcji osoby. To realne pytanie o przyszłość. To również pytanie z wieloma lukami. Cyfrowy archiwum może przechowywać słowa i obrazy. Nie może gwarantować tożsamości ani świadomości. Model może imitować wzorce. Nie jest to to samo co przywrócone życie.
Więc co powinien wziąć ze sobą czytelnik z takiej strony? Nie pewność. Nie odrzucenie też. Uczciwa odpowiedź jest węższa. Kryonika przesunęła się od czystej nadziei w kierunku bardziej poważnego pytania technicznego. Niektóre metody prezerwacji teraz chronią strukturę znacznie lepiej niż wcześniej. Sprawia to, że ta dziedzina jest warta studiowania. Nie usuwa to jednak nieznanych czynników wokół naprawy, pamięci i osobistego przetrwania.
Jest też praktyczny aspekt ukryty w nauce. Nowe metody nie mają znaczenia, jeśli nie mogą zostać uznane, przetestowane i przyjęte. Kryonika często spotykała się z opóźnieniami, ponieważ dobre pomysły powoli przechodzą przez instytucje, budżety i nawyki. To nie jest efektowny problem. To problem realny. W tak niepewnej dziedzinie wolne przyjmowanie może ukształtować to, co zostanie spróbowane, a co zostanie porzucone.
Dla czytelników mierzących się z własną śmiertelnością może to być prawdziwą wartością strony 12. Prosi o czysty umysł. Prosi o cierpliwość wobec faktów. Prosi nas, by zauważyć różnicę między metodą, która zachowuje więcej, a obietnicą, która mówi zbyt wiele. To nie to samo, a kryonika zależy od znajomości tej różnicy.
Myślę, że dlatego ta strona zostaje we mnie. Nie prosi o wiarę bez dowodów. Prosi o osąd w warunkach niepewności. To trudniejsze zadanie, ale także bardziej ludzkie.
The Longer Horizon istnieje w tej samej przestrzeni. Jedno jasne pytanie o kryonikę, przyszłą prezerwację i to, co nadzieja może uczciwie znaczyć.
Article by Lea Varga ·