Cryonics Questions and Choices
Ένας ασθενής της κρυονικής αποθήκευσης θέτει ένα δύσκολο ερώτημα. Αν το σώμα έχει ψυχθεί και συντηρηθεί μετά τον νομικό θάνατο, τι θα χρειαστεί για να επαναφέρει αυτό το άτομο στη ζωή;
Η απάντηση, σε αυτή τη λογική, είναι η νανοϊατρική. Όχι τα σημερινά εργαλεία των νοσοκομείων, αλλά μελλοντικές ιατρικές συσκευές αρκετά μικρές ώστε να λειτουργούν μέσα στα κύτταρα, τα αιμοφόρα αγγεία και τον κατεστραμμένο ιστό. Η ιδέα είναι απλή στην καρδιά της. Αν η συντήρηση έχει προστατεύσει επαρκή δομή, τότε η επισκευή μπορεί κάποια μέρα να αντιστρέψει μεγάλο μέρος της βλάβης.
Αυτή είναι η υπόσχεση. Το όριο είναι εξίσου σαφές. Κανένας ανθρώπινος ασθενής κρυονικής αποθήκευσης δεν έχει αναζωογονηθεί. Επομένως, αυτό δεν είναι μια αναφορά για μια λειτουργική μέθοδο. Είναι μια θεωρία του πώς η ανάσταση θα μπορούσε να συμβεί κάποια μέρα.
Η πρόταση ξεκινά με ένα πρακτικό γεγονός. Ένα συντηρημένο σώμα δεν είναι ένα κενό αντικείμενο. Περιέχει ακόμη δομή. Μερικά μέρη μπορεί να έχουν υποστεί σοβαρή βλάβη λόγω έλλειψης οξυγόνου, λόγω περιφερούσης (perfusion), λόγω πάγου, λόγω επαναθέρμανσης ή λόγω μακράς αποθήκευσης. Αλλά δεν διαγράφεται κάθε ίχνος του προσώπου. Η ελπίδα είναι ότι παραμένουν αρκετές λεπτές λεπτομέρειες για να καθοδηγήσουν την επισκευή.
Εκεί εισέρχεται η νανοϊατρική. Σε αυτό το πλαίσιο, σημαίνει μικροσκοπικές μηχανές επισκευής. Φαντάζονται ως συσκευές που θα μπορούσαν να εξετάσουν ιστούς, να κινηθούν μέσω αγγείων, να καθαρίσουν σκουπίδια, να επισκευάσουν μεμβράνες και να ξαναχτίσουν σπασμένα μέρη ένα προς ένα. Η ίδια ιδέα περιλαμβάνει επίσης ατομικά ακριβή κατασκευή, που σημαίνει την κατασκευή εργαλείων και μερών με πολύ λεπτό έλεγχο της ύλης.
Ένας χρήσιμος τρόπος να το σκεφτεί κανείς είναι ο εξής: το συντηρημένο σώμα γίνεται ένα έργο επισκευής. Πρώτον, το σύστημα πρέπει να δει τι υπάρχει. Στη συνέχεια, πρέπει να αποφασίσει τι θα διορθώσει. Στη συνέχεια, πρέπει να κάνει την επισκευή.
Τι θα έπρεπε να κάνει πρώτα η ανάσταση
Το πρώτο βήμα είναι ο χαρτογράφηση. Ένα μελλοντικό σύστημα επισκευής θα χρειαζόταν να σαρώσει το σώμα σε διάφορες κλίμακες. Θα ξεκινούσε με μεγάλα αγγεία, στη συνέχεια θα προχωρούσε σε μικρότερα αγγεία, στη συνέχεια σε λεπτομέρειες ιστού και κυττάρου. Αυτό συμβαίνει επειδή η βλάβη δεν είναι ομοιόμορφη. Ορισμένες περιοχές μπορεί να είναι άθικτες. Άλλες μπορεί να είναι ραγισμένες, παγωμένες ή χημικά τροποποιημένες.
Μετά από αυτό έρχεται η εκκαθάριση. Αυτή είναι μια απλή λέξη για την αφαίρεση εμποδίων. Πάγος, σκουπίδια, κατεστραμμένα υγρά και σπασμένες δομές μπορούν να εμποδίσουν την πρόσβαση στον ιστό. Πριν ξεκινήσει η επισκευή, αυτά τα εμπόδια πρέπει να καθαριστούν με ελεγχόμενο τρόπο. Ο στόχος δεν είναι να ξεφλουδίσει το σώμα μέχρι να γίνει καθαρό. Ο στόχος είναι να αποκαλύψει τι υπάρχει ακόμη και να προστατέψει αυτό που μπορεί ακόμη να σωθεί.
Στη συνέχεια έρχεται μια προσωρινή δομή στήριξης. Το κείμενο πίσω από αυτή την ιδέα την ονομάζει «αγγειοειδές» (vasculoid). Με απλά λόγια, είναι ένα ενδεκτικό σύστημα κυκλοφορίας. Θα επένδυε χώρους μέσα στο σώμα και θα βοηθούσε στη διαχείριση της μεταφοράς ενώ το αρχικό αγγειακό σύστημα εξετάζεται και επισκευάζεται. Αυτό είναι σημαντικό γιατί πολλά από τα επόμενα βήματα εξαρτώνται από την μεταφορά μορίων μέσα και έξω με ακρίβεια.
Ένα μικρό παράδειγμα βοηθά. Φανταστείστε ένα ραγισμένο σωλήνα κρυμμένο πίσω από έναν τοίχο. Πριν μπορέσει κανείς να επισκευάσει τον σωλήνα, πρέπει να τον βρει, να ανοίξει την πρόσβαση, να αφαιρέσει το εμπόδιο και να κρατήσει το νερό να κινείται γύρω από την περιοχή εργασίας. Ο σχεδιασμός της ανάστασης λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο, εκτός από το ότι ο «σωλήνας» είναι η βιολογία και η εργασία πρέπει να γίνει σε πολλά επίπεδα ταυτόχρονα.
Τι θα έπρεπε να αντιστρέψει η επισκευή
Η βλάβη από την κρυονική αποθήκευση μπορεί να ξεκινήσει πριν ξεκινήσει ακόμη η συντήρηση. Το άτομο μπορεί να είχε υποστεί ασθένεια, τραυματισμό ή έλλειψη οξυγόνου πριν από τον νομικό θάνατο. Στη συνέχεια, μπορεί να υπάρξει καθυστέρηση πριν από την ψύξη. Μετά από αυτό, η περιφέρηση μπορεί να προκαλέσει τη δική της βλάβη εάν το αίμα εκτοπιστεί ή οι ιστοί στρεσαριστούν. Ο πάγος ή η βιτρίфикωση (vitrification) μπορούν να προσθέσουν περισσότερη ζημιά. Η αποθήκευση και η επαναθέρμανση μπορούν να προσθέσουν ακόμη περισσότερο.
Ένα μελλοντικό νανοϊατρικό σύστημα επισκευής θα έπρεπε να αντιμετωπίσει όλα αυτά. Θα χρειαζόταν να αποκαταστήσει μεμβράνες, να καθαρίσει ανεπιθύμητες ουσίες, να επισκευάσει κύτταρα και να αντικαταστήσει μέρη που δεν μπορούν να σωθούν. Θα χρειαζόταν επίσης να χειριστεί τον εγκέφαλο με ειδική φροντίδα. Εκεί είναι όπου η προσωπική ταυτότητα έχει τη μεγαλύτερη σημασία.
Ο κεντρικός ισχυρισμός εδώ δεν είναι ότι η ταυτότητα είναι μαγεία. Είναι ότι η μνήμη και η προσωπικότητα μεταφέρονται από τη φυσική δομή. Αν επιβιώσει αρκετή από αυτή τη δομή, τότε κάποιο μέρος του προσώπου μπορεί να ανακτηθεί. Αυτός είναι ένας σοβαρός ισχυρισμός, αλλά εξακολουθεί να είναι ισχυρισμός, όχι απόδειξη. Εξαρτάται από το πόση δομική πληροφορία παραμένει μετά από τραυματισμό και αποθήκευση.
Για αυτόν τον λόγο το μοντέλο επισκευής είναι προσεκτικό. Δεν υποθέτει ότι κάθε ασθενής μπορεί να αποκατασταθεί πλήρως. Θέτει ένα πιο στενό ερώτημα. Τι μπορεί να ανακτηθεί από την πραγματική κατάσταση συντήρησης;
Η απάντηση πιθανότατα θα διέφερε από περίπτωση σε περίπτωση. Ορισμένοι ασθενείς μπορεί να έχουν περισσότερη συντηρημένη δομή από άλλους. Ορισμένοι μπορεί να έχουν λιγότερη βλάβη από καθυστέρηση, περιφέρηση ή πάγωμα. Η θεωρία δεν υπόσχεται το ίδιο αποτέλεσμα για όλους αυτούς.
Γιατί η υπολογιστική ισχύς είναι εξίσου σημαντική με τα εργαλεία
Η νανοϊατρική μόνη της δεν αρκεί σε αυτή την έννοια. Το σύστημα χρειάζεται επίσης υπολογιστική ισχύ. Πρέπει να διαβάσει δεδομένα σάρωσης, να εκτιμήσει τι έχει χαθεί, να μοντελοποιήσει τα λείποντα μέρη και να σχεδιάσει τη σειρά επισκευής. Αυτό σημαίνει ότι η διαδικασία ανάστασης δεν είναι μόνο μηχανική. Είναι επίσης πληροφοριακή.
Αυτή η σημείωση είναι εύκολο να περάσει απαρατήρητη. Οι άνθρωποι συχνά φαντάζονται την ανάσταση ως ένα μεμονωμένο δραματικό γεγονός. Σε αυτό το μοντέλο, είναι πιο κοντά σε μια μακρά ιατρική ανακατασκευή. Το σύστημα μελετά τον ασθενή, κομμάτι κομμάτι, στη συνέχεια εκτελεί ένα σχέδιο επισκευής χτισμένο από αυτά τα δεδομένα.
Αυτός είναι επίσης ο λόγος που η ιδέα παραμένει υποθετική. Ζητά τρεις μελλοντικές ικανότητες ταυτόχρονα. Σάρωση σε λεπτή κλίμακα. Ακριβής μοριακή επισκευή. Και αρκετή υπολογιστική ισχύ για να κατανοήσει την κατεστραμμένη κατάσταση του σώματος. Κανένα από αυτά δεν είναι διαθέσιμο σήμερα στο επίπεδο που απαιτείται για την ανάσταση ανθρώπινης κρυονικής αποθήκευσης.
Παρόλα αυτά, η έννοια έχει μια πειθαρχημένη μορφή. Δεν βασίζεται μόνο στην ευθυμοσύνη. Προσπαθεί να συνδέσει την επιστήμη συντήρησης, τη βιολογία και την μηχανική σε μία ακολουθία. Αυτό της δίνει έναν τύπο σοβαρότητας που δεν έχουν τα απλά συνθήματα.
Για τους αναγνώστες που ενδιαφέρονται για την κρυονική αποθήκευση, αυτή η σοβαρότητα έχει σημασία. Η ελπίδα δεν είναι η ίδια με την βεβαιότητα. Μια αληθινή μελλοντική δυνατότητα πρέπει να περιγραφεί με τα όριά της να είναι ορατά.
Αυτό που σας δίνει αυτή η μάθηση είναι μια καθαρή εικόνα της λογικής πίσω από την ανάσταση κρυοστάσης βασισμένη στη νανοϊατρική. Τώρα μπορείτε να ακολουθήσετε τη βασική αλυσίδα: σαρώστε το συντηρημένο σώμα, καθαρίστε την πρόσβαση, χτίστε προσωρινή στήριξη, αναλύστε τη βλάβη και επισκευάστε αυτό που μπορεί να επισκευαστεί. Μπορείτε επίσης να δείτε γιατί η ιδέα είναι υποσχόμενη χωρίς να είναι αποδεδειγμένη.
Αυτός είναι ο τύπος ερώτησης που θέτει το The Longer Horizon: τι μπορεί να σημαίνει ειλικρινά η ελπίδα όταν ο χρόνος, η βλάβη και η μελλοντική ιατρική είναι όλα μέρος της ίδιας ιστορίας;
Article by Lea Varga ·