Cryonics Questions and Choices
Η κρυοστάση θέτει ένα δύσκολο ερώτημα: μπορεί ένα άτομο να παραμείνει το ίδιο άτομο μετά από μια μακρά κατάψυξη, προσεκτική αποκατάσταση και έναν майλλον ξύπνημα που κανείς δεν μπορεί ακόμη να αποδείξει ότι είναι δυνατόν;
Αυτό το ερώτημα έχει σημασία επειδή η κρυονική βασίζεται στη συντήρηση, όχι στην ασφάλεια. Η ελπίδα είναι ότι αν η σωστή δομή του εγκεφάλου διατηρηθεί στη θέση της, τότε η ιατρική του μέλλοντος μπορεί κάποια ημέρα να επισκευάσει τις ζημιές και να αποκαταστήσει το άτομο. Αλλά κανένα ανθρώπινο ασθενές σε κρυονική δεν έχει αναζωογονηθεί ποτέ, και αυτό το γεγονός πρέπει να παραμένει στο μυαλό μας από την αρχή.
Τι σημαίνει η ταυτότητα στην κρυονική
Οι άνθρωποι συχνά φαντάζονται την ταυτότητα ως ένα μοναδικό κρυφό σπινθήρα. Η κρυονική τη θεωρεί κάτι φυσικό και συγκεκριμένο. Το μνήμη, οι συνήθειες, οι δεξιότητες και η αίσθηση του εαυτού θεωρείται ότι εξαρτώνται από τη δομή του εγκεφάλου.
Γι’ αυτόν τον λόγο η κρυονική εστιάζει τόσο πολύ στον εγκέφαλο. Αν το μοτίβο χαθεί, το άτομο μπορεί επίσης να χαθεί. Αν επιβιώσει αρκετό από αυτό το μοτίβο, τότε κάποιοι στοχαστές πιστεύουν ότι η μελλοντική επισκευή θα μπορούσε ακόμα να βρει το άτομο εκεί.
Εδώ ξεκινά επίσης η αβεβαιότητα. Δεν γνωρίζουμε ακόμη ακριβώς ποιες λεπτομέρειες της δομής του εγκεφάλου αρκούν για να διατηρήσουν την ταυτότητα. Γνωρίζουμε πολλά για τα κύτταρα και τη χημεία του εγκεφάλου. Δεν γνωρίζουμε αρκετά για να υποσχεθούμε ότι η συντήρηση ισούται με μελλοντική προσωπική επιβίωση.
Αυτή είναι η κεντρική ένταση. Η κρυονική μπορεί να διατηρήσει τη φυσική βάση της ταυτότητας. Δεν μπορεί να αποδείξει ότι η ανάσταση θα αποκαταστήσει το ίδιο ζωντανό εαυτό.
Πώς φαντάζεται κανείς την ανάσταση
Τα πιο σοβαρά σενάρια ανάστασης δεν αφορούν την απλή απόψυξη. Φαντάζονται μια μακριά διαδικασία επισκευής. Το πρώτο βήμα θα ήταν να αναιρέσουμε τις ζημιές που προκλήθηκαν από την κατάψυξη, τον θάνατο και τον χρόνο.
Σε ένα συνηθισμένο μοντέλο, τα συστήματα του μέλλοντος θα λειτουργούσαν σε επίπεδο κυττάρων και μορίων. ΤINY συσκευές επισκευής θα καθάριζαν τα φραγμένα αγγεία, θα αποκαθιστούσαν την κυκλοφορία και θα διόρθωναν κατεστραμμένους ιστούς κομμάτι-κομμάτι. Σε μια πιο προηγμένη έκδοση, αυτές οι συσκευές θα μπορούσαν να εξετάζουν τα κύτταρα, να εντοπίζουν σπασμένες δομές και να ανοικοδομούν ό,τι λείπει.
Αυτό ακούεται μακριά επειδή είναι μακριά. Επίσης βασίζεται σε μια αλυσίδα υποθέσεων. Τα εργαλεία του μέλλοντος θα έπρεπε να επισκευάζουν τραυματισμούς από έλλειψη οξυγόνου, κατάψυξη, γήρανση και την αρχική ασθένεια ή τραύμα που οδήγησαν στη συντήρηση. Θα έπρεπε επίσης να το κάνουν αυτό χωρίς να καταστρέψουν τις πληροφορίες που κάνουν το άτομο αυτό που είναι.
Το παλιό όνειρο της απλής θέρμανσης ενός συντηρημένου σώματος και της επανεκκίνησης δεν είναι η σοβαρή έκδοση. Η σοβαρή έκδοση είναι πρώτα η επισκευή, μετά η ανάσταση. Είναι ένα ιατρικό έργο του μέλλοντος, όχι ένα παρόν γεγονός.
Γιατί η συντήρηση δεν είναι ίδια με την απόδειξη
Εδώ η ειλικρίνεια είναι πιο σημαντική από κάθε άλλη φορά. Ένας συντηρημένος εγκέφαλος δεν είναι το ίδιο πράγμα με ένα αναζωογονημένο άτομο. Ένα ψηφιακό αρχείο κάποιου δεν είναι απόδειξη συνείδησης. Ένα μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης χτισμένο πάνω από μια ιστορία ζωής δεν είναι εγγύηση ταυτότητας.
Αυτά τα πράγματα μπορεί να μας βοηθήσουν να σκεφτούμε τη συνέχεια, τη μνήμη και την προσωπικότητα. Μπορεί ακόμη και να βοηθήσουν τα μελλοντικά συστήματα να κάνουν προσεκτικές υποθέσεις. Κανένα όμως από αυτά δεν μπορεί να μας πει σήμερα αν επιστρέφει η υποκειμενική ζωή.
Γι’ αυτόν τον λόγο ο χώρος ζει με αβεβαιότητα. Το αίτημα δεν είναι «αυτό θα λειτουργήσει». Το αίτημα είναι πιο κοντά στο «αν η μελλοντική επισκευή γίνει δυνατή, η συντήρηση μπορεί να αφήσει ανοιχτό ένα μονοπάτι». Αυτή είναι μια σοβαρή διαφορά.
Για ορισμένους ανθρώπους, αυτή η διαφορά αρκεί για να θεωρήσουν την κρυονική ως μια νόημα επιλογή. Για άλλους, είναι πολύ λεπτό καλάμι. Και οι δύο αντιδράσεις έχουν λογική.
Ένα μικρό παράδειγμα
Φανταστείτε ένα χειρόγραφο γράμμα αποθηκευμένο σε μια υγρή κουτία. Αν το μελάνι θολώσει, μέρος του μηνύματος εξαφανίζεται. Αν το χαρτί σκιστεί, ορισμένες λέξεις δεν μπορούν να διαβαστούν καθόλου. Αλλά αν η κουτιά ανοιχτεί έγκαιρα, και το χαρτί στεγνώσει και επισκευαστεί, περισσότερο από το μήνυμα μπορεί να επιβιώσει.
Το γράμμα δεν είναι ο αναγνώστης. Παρόλα αυτά, οι λέξεις μεταφέρουν την ταυτότητα με έναν απλό τρόπο. Ονόματα, στυλ και νόημα παραμένουν δεμένα με τα σημάδια στη σελίδα.
Η κρυονική αντιμετωπίζει τον εγκέφαλο λίγο σαν αυτό το γράμμα, μόνο πολύ πιο ευαίσθητο. Στόχος είναι να κρατηθούν τα σημάδια που έχουν σημασία. Το πρόβλημα είναι ότι η σελίδα είναι ζωντανή, σύνθετη και δύσκολο να επισκευαστεί αφού ξεκινήσουν οι ζημιές.
Τι πρέπει να πάρει ένας προσεκτικός αναγνώστης από αυτό
Η κρυονική είναι ένα σοβαρό ερώτημα για το μέλλον, όχι μια ορισμένη απάντηση. Ρωτάει αν μπορεί να διατηρηθεί αρκετή δομή ώστε μια μελλοντική επιστήμη να ξαναχτίσει ένα άτομο. Αυτό είναι ένα πραγματικό ενδεχόμενο για σκέψη.
Αλλά το ενδεχόμενο δεν είναι υπόσχεση. Το χάσμα μεταξύ συντηρημένου ιστού και επιστρέφοντος εαυτού είναι ακόμη μεγάλο. Κανείς δεν μπορεί να κλείσει ειλικρινά αυτό το χάσμα με μια σίγουρη δήλωση.
Γι’ αυτόν τον λόγο η πιο υπεύθυνη άποψη είναι υπομονετική και απλή. Η κρυοστάση μπορεί να διατηρήσει τα στοιχεία της ταυτότητας. Μπορεί ακόμη και να διατηρήσει αρκετά ώστε η μελλοντική επισκευή να έχει μια ευκαιρία. Δεν δίνει μια γνωστή διαδρομή επιστροφής.
Βρίσκω αυτόν τον τύπο αλήθειας πιο εύκολο να εμπιστευτώ παρά την άνεση ντυμένη με ασφάλεια. Αφήνει χώρο για ελπίδα, αλλά κρατάει το έδαφος ορατό κάτω από αυτήν.
Το Longer Horizon είναι για αυτόν τον ίδιο τύπο σκέψης, όπου η κρυονική αντιμετωπίζεται ως ένα πραγματικό ερώτημα και η ελπίδα κρατιέται ειλικρινής.
Article by Lea Varga ·