Cryonics Questions and Choices
Η κρυονική αφορά τη διατήρηση σωμάτων για μελλοντική ιατρική ανάσταση
Μια δύσκολη ερώτηση βρίσκεται στο επίκεντρο της κρυονικής: μπορεί η διατήρηση να κερδίσει χρόνο για ένα μέλλον που η ιατρική δεν διαθέτει ακόμη; Αυτή είναι η πραγματική υπόθεση, γιατί η κρυονική δεν αφορά την ασφάλεια. Αφορά το άνοιγμα μιας στενής πόρτας όταν η σημερινή ιατρική έχει εξαντλήσει τις επιλογές της.
Η κρυονική ξεκινά μετά από μια νομικά ορισμένη δήλωση θανάτου. Δεν αποτελεί θεραπεία για ζωντανό άτομο. Ο στόχος είναι να μειωθεί η βλάβη αρκετά γρήγορα ώστε η μελλοντική αποκατάσταση, αν γίνει ποτέ δυνατή, να έχει κάτι πάνω στο οποίο να εργαστεί.
Αυτό ακούγεται απλό. Στην πράξη, είναι μια αλυσίδα βημάτων και κάθε ένα έχει σημασία.
Το πρώτο βήμα είναι η προετοιμασία (standby). Αυτό σημαίνει ότι μια ομάδα είναι έτοιμη κοντά στο άτομο πριν κηρυχθεί ο θάνατος. Το σημείο κλειδί είναι η ταχύτητα. Στην κρυονική, ο χρόνος δεν είναι λεπτομέρεια. Κάθε λεπτό χωρίς υποστήριξη μπορεί να προσθέσει τραυματισμό στον εγκέφαλο.
Μετά τον νόμιμο θάνατο έρχεται η σταθεροποίηση. Είναι η προσπάθεια να ψυχθεί το σώμα, να υποστηριχθεί η κυκλοφορία και να μειωθεί η βλάβη που ακολουθεί όταν το οξυγόνο παύει να φτάνει στους ιστούς. Με απλά λόγια, είναι μια προσπάθεια να επιβραδυνθεί η βλάβη που διαφορετικά θα συνέχιζε να εξαπλώνεται.
Στη συνέχεια έρχεται η μεταφορά. Το άτομο μετακινείται υπό ελεγχόμενες συνθήκες σε εγκατάσταση όπου η διατήρηση μπορεί να συνεχιστεί. Κατά αυτή τη φάση, το σώμα διατηρείται κρύο και χειρίζεται με τρόπο που σκοπεύει να περιορίσει περαιτέρω τραυματισμούς.
Το επόμενο βήμα είναι η ίδια η διατήρηση. Εδώ, το αίμα αντικαθίσταται με έναν ειδικό υγρό που περιέχει ουσίες που σκοπεύουν να μειώσουν τον σχηματισμό πάγου. Αυτός ο υγρός λέγεται διάλυμα κρυοπροστατευτικών ουσιών. Η λέξη ακούγεται τεχνική, αλλά η ιδέα είναι αρκετά απλή. Είναι ένας χημικός μίγμα που σκοπεύει να βοηθήσει τους ιστούς να ψυχθούν χωρίς να μετατραπούν σε ένα μπλοκ καταστρεπτικού πάγου.
Αυτό το τελευταίο μέρος έχει σημασία. Ο πάγος είναι ένας από τους κύριους εχθρούς της κρυονικής. Όταν το νερό στους ιστούς παγώνει, μπορεί να διασπά τη δομή. Αυτός είναι ο λόγος που η κρυονική δεν στοχεύει στην απλή κατάψυξη. Στοχεύει σε βαθιά ψύξη με όσο το δυνατόν λιγότερο πάγο.
Υπάρχει επίσης ένα πιο βασικό πρόβλημα. Μόλις σταματήσει η κυκλοφορία, τα αγγεία και οι μικρές δομές του εγκεφάλου δεν συμπεριφέρονται όπως έκαναν στη ζωή. Η έκπλυση του αίματος μπορεί να βοηθήσει αφαιρώντας το αίμα πριν προστεθεί το κρυοπροστατευτικό. Αλλά αυτή η βοήθεια έχει όρια. Όσο μεγαλύτερη είναι η καθυστέρηση μετά τον θάνατο, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να προστατευτεί καλά ο εγκέφαλος.
Εκεί ξεκινά η ειλικρινής αβεβαιότητα. Η έρευνα σε ζώα και μοντέλα εργαστηρίου έχει δείξει ότι καλύτερες διαδικασίες μπορούν να μειώσουν τη βλάβη. Κάποια εργασία έχει βρει ότι η γρήγορη αντικατάσταση αίματος και η προσεκτική ψύξη μπορούν να βελτιώσουν τα αποτελέσματα των ιστών. Άλλη εργασία δείχνει ότι αυτά τα κέρδη εξασθενούν καθώς αυξάνεται η διάρκεια της ισχαιμίας. Η ισχαιμία είναι η περίοδος κατά την οποία οι ιστοί δεν λαμβάνουν φυσιολογική ροή αίματος. Είναι ένας από τους κύριους λόγους που η κρυονική παραμένει δύσκολη.
Ένα μικρό παράδειγμα κάνει αυτό πιο εύκολο να το δεις.
Φαντάσου μια πηγή χωριού τον χειμώνα. Αν το νερό αντληθεί και αποθηκευτεί έγκαιρα, μπορεί ακόμα να είναι χρήσιμο. Αν ο σωλήνας παγώσει πρώτος, και η αντλία έχει ήδη χαλάσει, το πρόβλημα είναι πολύ πιο δύσκολο. Η κρυονική αντιμετωπίζει ένα παρόμοιο πρόβλημα χρονισμού. Προσπαθεί να διατηρήσει ένα σύστημα πριν η βλάβη σκληρύνει σε κάτι πολύ πιο δύσκολο να αντιστραφεί.
Αυτό το παράδειγμα δεν είναι τέλειο, αλλά υποδεικνύει την πραγματική υπόθεση. Η κρυονική δεν είναι μία μόνο πράξη. Είναι μια ακολουθία. Η ποιότητα της ακολουθίας έχει περισσότερη σημασία από το σύνθημα γύρω από αυτήν.
Κάποιοι άνθρωποι επίσης ρωτούν για ψηφιακές ιδέες. Θα μπορούσε μια σάρωση εγκεφάλου, ένα μοντέλο, ή ένα ψηφιακό αρχείο να προχωρήσουν ένα άτομο; Αυτές οι ιδέες είναι ενδιαφέρουσες, και ίσως κάποια μέρα βοηθήσουν με την έρευνα στη μνήμη ή την ταυτότητα. Αλλά δεν είναι ανάσταση. Ένα αρχείο κάποιου δεν είναι το ίδιο πράγμα με το ζωντανό άτομο. Ένα ψηφιακό αντίγραφο μπορεί να διατηρήσει μοτίβα. Δεν αποδεικνύει συνεχή συνείδηση.
Αυτός είναι ο λόγος που η κρυονική θέτει μια στενή, δύσκολη ερώτηση. Όχι, «Γίνεται σωζόμενο ένα άτομο;» αλλά, «Μπορεί να διατηρηθεί αρκετή δομή και λειτουργία ώστε η μελλοντική ιατρική να κάνει κάτι σημαντικό;» Κανείς ασθενής κρυονικής δεν έχει αναζητηθεί. Αυτό το γεγονός πρέπει να παραμένει ορατό. Κρατά το θέμα ειλικρινές.
Παρ’ όλα αυτά, το πεδίο δεν είναι άδεια ελπίδα. Βασίζεται σε μια πρακτική στοιχηματισμό σχετικά με την πρόοδο. Η ιατρική έχει ήδη μάθει να κάνει πράγματα που κάποτε φαινόταν αδύνατα. Μπορούμε να ψύχουμε όργανα, να υποστηρίζουμε την κυκλοφορία, και να επισκευάζουμε τραυματισμούς με τρόπους που οι προηγούμενες γενιές δεν μπορούσαν. Η κρυονική ρωτά αν η μελλοντική ιατρική μπορεί να πάει παραπέρα, ίσως πολύ παραπέρα, και να αντιστρέψει βλάβη που η τρέχουσα ιατρική δεν μπορεί να ανατρέψει.
Βρίσκω ότι αυτή είναι μια σοβαρή ερώτηση. Όχι παρηγορητική. Σοβαρή.
Αξίζει ήρεμη γλώσσα. Αξίζει όρια. Αξίζει επίσης χώρο, γιατί κάποιοι άνθρωποι θέλουν να σκεφτούν τι μπορεί να απομείνει από μια ζωή όταν η καρδιά έχει σταματήσει, ο εγκέφαλος έχει ψυχθεί, και ο παρών κόσμος δεν μπορεί πλέον να βοηθήσει.
Τι μπορεί να κατανοηθεί τώρα είναι αυτό: η κρυονική είναι μια προσπάθεια διατήρησης, όχι μια υπόσχεση. Εξαρτάται από ταχύτητα, ψύξη, αντικατάσταση αίματος, και την ελπίδα ότι η μελλοντική επιστήμη αποκατάστασης θα είναι πολύ καλύτερη από τη σημερινή. Αυτό είναι αρκετό για να το κάνει αξίζει μελέτης, και όχι αρκετό για να το καλέσεις βέβαιο.
Αυτός είναι ο τύπος ερώτησης για τον οποίο υπάρχει το The Longer Horizon: μία καθαρή ερώτηση σχετικά με την κρυονική, τη μελλοντική διατήρηση, και τι μπορεί ειλικρινά να σημαίνει η ελπίδα.
Article by Lea Varga ·