Cryonics Questions and Choices
Prawdziwe pytanie jest proste. Czy krioterapia może stać się czymś więcej niż nadzieją przetrzymywaną w stanie zamrożenia?
To pytanie leży u podstaw każdej poważnej rozmowy o krioterapii. Prześladuje działanie zespołów gotowości, etapy stabilizacji, transport i długie oczekiwanie po procesie zachowawczym. Prześladuje też nowe koncepcje, w które niektórzy specjaliści pokładają zaufanie, takie jak nanotechnologia molekularna, czyli MNT, zakładająca budowę urządzeń poprzez precyzyjne ustawianie atomów jeden po drugim.
Uważam, że to pytanie jest jednocześnie trudne i przydatne. Trudne, bo wymusza szczerość. Przydatne, bo nie pozwala łatwym hasłom zastępować myślenia.
Krioterapia zaczyna się po prawnym stwierdzeniu zgonu. Nie jest leczeniem osoby żyjącej. Od tego momentu celem jest maksymalne spowolnienie uszkodzeń, a następnie zabezpieczenie ciała, a szczególnie mózgu, w sposób, który kiedyś pozwoli na jego naprawę. To jest podstawowa obietnica. To właśnie tam zaczynają się jej granice.
Dlaczego społeczność cały czas rośnie
Społeczność krioterapii rośnie, ponieważ coraz więcej osób postrzega już proces zachowawczy jako poważną kwestię, a nie żart. Niektórzy pociąga ich nadzieja na przyszłą naprawę. Innych motywuje chęć zachowania choćby niepewnej szansy, że pewnego dnia przywrócone zostaną tożsamość i wspomnienia. Jeszcze inni po prostu nie chcą traktować śmierci jako końca wszystkich pytań.
Ten wzrost ma też praktyczny wymiar. Lepsze prace zachowawcze wymagają lepszej gotowości zespołów, lepszej stabilizacji, lepszego transportu, lepszego sprzętu i lepszych szkoleń. To nie są abstrakcyjne marzenia. To drobne, trudne elementy, które mają znaczenie, gdy czas ucieka szybko, a uszkodzenia narastają błyskawicznie.
Dlatego społeczność tak dużo mówi o logistyce. Gdy pacjentowi zostaje stwierdzony zgon, zegar nadal gra rolę. Jeśli schładzanie rozpocznie się zbyt późno, transport będzie powolny lub zespół nie będzie miał odpowiedniego doświadczenia, struktura poddana procesowi zachowawczemu może zostać bardziej uszkodzona. Krioterapia albo odniesie sukces, albo upadnie właśnie w tych szczegółach.
Społeczność rośnie też dlatego, że staje się coraz jasniejsze, iż żaden zewnętrzny system nie czeka, aby rozwiązać ten problem. To trzeźwy fakt. Przenosi on ciężar odpowiedzialności do wewnątrz. Robotę muszą wykonać ci, którym na tym zależy.
Czego dziś proces zachowawczy może, a czego nie może
Krioprezerwacja stara się zapobiec rozpadowi struktury biologicznej. Ta struktura ma znaczenie, ponieważ mózg przechowuje ślady pamięci, osobowości oraz nabytego doświadczenia życiowego. Jeśli zostanie utracona wystarczająco duża jej część, przyszłe zadanie stanie się znacznie trudniejsze.
Żaden jednak ludzki pacjent krioterapeutyczny nie został dotąd wskrzeszony. Ten fakt powinien pozostawać na pierwszym planie. To główny powód, dla którego szczerość jest ważniejsza niż emocjonalny entuzjazm.
Dzisiejsze metody zachowawcze są niedoskonałe. Mogą zmniejszyć stopień uszkodzeń. Nie mogą jednak usunąć niepewności. Zachowany mózg to nie to samo co odzyskana osoba. Cyfrowe archiwum, model sztucznej inteligencji czy zeskanowany zapis również nie dowodzą przetrwania świadomości. Narzędzia te mogą ocalić informacje, ale informacje nie są równoważne z żyjącą ciągłością.
Pomaga tu mały przykład. Wyobraźmy sobie zniszczoną książkę ze zbiorów bibliotecznych. Jeśli pozostało wystarczająco dużo stron, doświadczony restaurator może ją naprawić. Jeśli strony zostały spalone, zadanie zmienia się całkowicie. Krioterapia ma nadzieję, że mózg przypomina raczej tę książkę, którą da się odbudować, niż tę spalona. To nadzieja dotycząca struktury, a nie gwarancja wyniku.
Dlaczego MNT ma znaczenie dla krioterapii
Poważna część współczesnych rozważań w krioterapii kieruje teraz uwagę w stronę MNT. Idea jest prosta, nawet jeśli technologia taka nią nie jest. Jeśli przyszłe maszyny będą mogły operować na poziomie atomów, mogą pewnego dnia naprawiać tkanki z ekstremalną precyzją.
Ma to znaczenie, ponieważ uszkodzenia w krioterapii nie stanowią tylko jednej dużej kontuzji. To wiele drobnych szkód. Komórki, cząsteczki, a nawet fragmenty chromosomów mogą zostać uszkodzone. Jeśli naprawa kiedykolwiek stanie się możliwa, może wymagać interwencji na tej właśnie skali.
Jednym z proponowanych obrazów jest mikroskopijny nanorobot, czasem nazywany chromalocytem, wnikający do komórki i zastępujący uszkodzone chromosomy. Celem tego obrazu nie jest dramat science-fiction. Chodzi o pokazanie rodzaju precyzji, jakiej byłoby potrzebne, gdyby oryginalną strukturę mózgu przywrócić trzeba było na tyle dobrze, by miało to jakieś znaczenie.
Stąd wynika, dlaczego niektórzy pisarze zajmujący się krioterapią twierdzą, że MNT i krioterapia należą do siebie. Nie traktują MNT jako pobocznego zainteresowania. Widzą w niej najbardziej prawdopodobną ścieżkę naprawy, jaką potrafią dostrzec.
Sama nazwa może brzmieć imponująco, lecz idea ma proste sedno. Jeśli atomy uda się układać precyzyjnie, biologia może zostać kiedyś naprawiona z taką samą dokładnością. Może to pomóc pacjentom krioterapeutycznym, ale także medycynie, materiałoznawstwu, produkcji żywności, energetyce i naprawie środowiska.
Problem finansowania jest rzeczywisty
Problem polega na tym, że dobre pomysły same się nie finansują.
Praca nad MNT postępuje powoli. Część tego wynika z barier technicznych. Inna część ma podtekst polityczny. Jeszcze inna to instytucjonalna ostrożność. W niektórych środowiskach badacze omijają tematy związane z krioterapią, obawiając się o swoją karierę. Przez to dziedzina jest mniejsza, niż mogłaby być.
Povertywały sygnały poważnego zainteresowania szerszym kierunkiem. Pod koniec lat 2000. brytyjski naukowiec otrzymał duże publiczne granty na badania koncepcji nano-fabryki. Wyróżniało to projekt, ponieważ tego typu wsparcie było rzadkością. Jednak rzadkie wsparcie nie jest tym samym co stabilne finansowanie.
Społeczność krioterapii od dawna rozumie tę lukę. Zrozumiała też, że czekanie, aż ktoś inny ją wypełni, może być błędem. Jeśli celem są lepsze metody zachowawcze i przyszła naprawa, wtedy liczą się badania, szkolenia i sprzęt już teraz. Także finansowanie.
To nie oznacza łatwego zwycięstwa. To oznacza pracę. Dziedzina potrzebuje lepszych metod krioprezerwacji. Potrzebuje lepszych placówek. Potrzebuje lepszych systemów transportowych. Potrzebuje takiego starannego, wielokrotnego doskonalenia, które nie robi sensacji w mediach, ale realnie zmienia wyniki.
Czego uczciwa nadzieja może znaczyć
Nadzieja w krioterapii to nie to samo co pewność. To nie obietnica powrotu. To wybór, by utrzymać otwartą wąską furtkę, która w przeciwnym razie zamknęłaby się na zawsze.
Dlatego społeczność cały czas rośnie, mimo że dowody są wciąż ograniczone. Ludzie nie pytają tylko o to, czy wskrzeszenie jest możliwe. Pytają, co w ogóle znaczy chronić przyszłość człowieka, nawet gdy ostateczna odpowiedź pozostaje nieznana.
Myślę, że to najgłębsza warstwa tego tematu. Nie zimno. Nie maszyny. Najgłębszy aspekt to odmowa mylenia pragnienia z faktem. Poważna społeczność krioterapeutyczna musi istnieć, przyjmując zarówno troskę, jak i wątpliwości.
Musisz wprost powiedzieć, że nikt jeszcze nie wrócił. Musi też powiedzieć, że lepsze metody zachowawcze i przyszła naprawa wciąż są warte zbadania. Te dwa zdania tworzą całość.
Człowiek może dzisiaj zrozumieć krioterapię jaśniej niż wcześniej. To nie opowieść o cudzie. To długa, techniczna i moralna kwestia dotycząca tego, ile z człowieka da się uratować oraz co przyszłe narzędzia mogłyby zrobić z tą uratowaną strukturą.
O to pytanie dba „The Longer Horizon“ – jedno wyraźne pytanie o krioterapię, przyszłe zachowanie i o to, co nadzieja może uczciwie znaczyć.
Article by Lea Varga ·