Cryonics Questions and Choices
Τι σημαίνει ακριβώς όταν ένα επιστημονικό άρθρο για τη κρυονική αναφέρει ότι η περφουζία ιστού με κρυοπροστατευτικό βελτιώνει την επιβίωση των κυττάρων; Σημαίνει ότι το υγρό συντήρησης μπορεί να φτάσει στον ιστό με πιο ομοιόμορφο και χρήσιμο τρόπο, ώστε λιγότερα κύτταρα να υποστούν ζημιά από τον πάγο και περισσότερα να παραμείνουν ζωντανά κατά τη διάρκεια της ψύξης.
Αυτό φαίνεται απλό. Στην πράξη, ωστόσο, αποτελεί ένα από τα πιο δύσκολα σκέλη της κρυονικής και της κρυοβιολογίας. Το κρυοπροστατευτικό είναι μια χημική ουσία που βοηθά τα κύτταρα να αντεπεξέλθουν σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες. Λειτουργεί μειώνοντας τον σχηματισμό πάγου και βοηθώντας το νερό να покиσει το κύτταρο με ελεγχόμενο τρόπο. Αυτό μειώνει έναν τύπο βλάβης, αλλά μπορεί να δημιουργήσει έναν άλλο. Η ίδια η χημική ουσία μπορεί να είναι επιθετική.
Για αυτόν τον λόγο η περφουζία έχει σημασία. Η περφουζία σημαίνει μετακίνηση του κρυοπροστατευτικού μέσω των αιμοφόρων αγγείων, ακολουθώντας την ίδια διαδρομή με το αίμα. Για όργανα και εγκέφαλο, αυτή είναι η βασική μέθοδος παράδοσης. Αν το διάλυμα δεν φτάσει καλά σε όλα τα μέρη, κάποια κύτταρα θα λάβουν ανεπαρκή προστασία ενώ άλλα θα υποστούν υπερβολικό στρες. Και οι δύο περιπτώσεις μπορούν να πλήξουν την επιβίωση.
Το σημείο της εργασίας των Fahy δεν είναι ότι η κρυοσυντήρηση είναι εύκολη. Είναι ότι η παράδοση είναι εξίσου σημαντική με τη χημεία. Ένα καλό κρυοπροστατευτικό δεν αρκεί αν δεν μπορεί να φτάσει εκεί όπου χρειάζεται να πάει. Ο ιστός πρέπει να φορτωθεί προσεκτικά, συχνά βήμα προς βήμα, ώστε τα κύτταρα να έχουν χρόνο να προσαρμοστούν. Αν το διάλυμα εισέλθει πολύ γρήγορα, το ωσμωτικό στρες μπορεί να είναι σοβαρό. Αυτό σημαίνει ότι το νερό κινείται μέσα και έξω πολύ γρήγορα, και τα κύτταρα μπορούν να συρρικνωθούν ή να διογκωθούν με καταστροφικό τρόπο.
Αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο η ομιλία στην κρυονική συχνά sounding τεχνική ακόμα κι όταν η ανθρώπινη ερώτηση είναι απλή. Οι άνθρωποι ρωτούν κάτι απλό. Μπορούν η δομή και η λειτουργία να κρατηθούν μαζί αρκετά καλά ώστε το μέλλον να έχει νόημα; Η απάντηση στο εργαστήριο δεν είναι ποτέ ένα καθαρό ναι ή όχι. Είναι περισσότερο σαν αυτό:某些 μέθοδοι προστατεύουν καλύτερα τα κύτταρα από τις παλαιότερες, αλλά κανένα δεν εξαλείφει τον βασικό κίνδυνο.
Ένα μικρό παράδειγμα βοηθά. Φανταστείτε ένα σφουγγάρι μουσκεμένο σε βρώμικο νερό. Αν ρίξετε καθαρό νερό μόνο από μία πλευρά, μέρος του σφουγγαριού αλλάζει ενώ το υπόλοιπο παραμένει αμετάβλητο. Αν αφήσετε το καθαρό νερό να κινηθεί μέσω ολόκληρου του σφουγγαριού με προσεκτική, ομοιόμορφη ροή, το αποτέλεσμα είναι καλύτερο. Η περφουζία είναι ακριβώς έτσι. Ο στόχος δεν είναι η ταχύτητα. Ο στόχος είναι η κάλυψη, η ισορροπία και ο έλεγχος.
Στην κρυονική, αυτή η ιδέα βρίσκεται κοντά στο κέντρο της διαδικασίας. Μετά την κήρυξη της νομικής θανάτου, οι ομάδες εκκίνησης ενδέχεται να εργαστούν για την ψύξη του σώματος, τη μείωση της βλάβης και την προετοιμασία για μεταφορά. Στη συνέχεια, η σταθεροποίηση και η μεταφορά οδηγούν στη συντήρηση. Αν το στάδιο συντήρησης είναι αδύναμο, όλη η προηγούμενη εργασία χάνει την αξία της. Αν το κρυοπροστατευτικό φτάσει καλά στον ιστό, αυξάνεται η πιθανότητα δομικής συντήρησης. Αυτό δεν σημαίνει ανάσταση. Σημαίνει ένα καλύτερο διατηρημένο σημείο εκκίνησης για οποιαδήποτε μελλοντική τεχνολογία μπορεί να υπάρξει.
Αυτή η διάκριση έχει σημασία. Η επιβίωση των κυττάρων στο εργαστήριο δεν είναι ανθρώπινη επιβίωση στον κόσμο. Ένα κομμάτι ιστού που φαίνεται υγιέστερο μετά τη θεραπεία δεν είναι απόδειξη ότι ένα άτομο μπορεί να επαναφερθεί. Είναι απόδειξη ότι ένα κομμάτι του προβλήματος έχει βελτιωθεί. Η κρυονική χρησιμοποιεί πολλά τέτοια κομμάτια. Κανένα από αυτά δεν κλείνει την υπόθεση από μόνο του.
Εδώ είναι όπου η ειλικρινής ελπίδα πρέπει να παραμείνει σταθερή. Η περφουζία με κρυοπροστατευτικό δεν υπόσχεται μνήμη, ταυτότητα ή συνείδηση. Δεν αποδεικνύει ότι ένας διατηρημένος εγκέφαλος μπορεί να σκεφτεί ξανά. Δείχνει ωστόσο ότι η επιστήμη της συντήρησης μπορεί να γίνει καλύτερη στην προστασία του υλικού βάσης της ζωής. Για τους ανθρώπους που προσπαθούν να κρίνουν την κρυονική χωρίς ρομαντισμό, αυτή είναι η σωστή κλίμακα δήλωσης.
Η πρακτική διδασκαλία είναι σαφής. Στην κρυονική και στην έρευνα συντήρησης οργάνων, η παράδοση δεν είναι ένα μικρό τεχνικό λεπτομερές στοιχείο. Είναι μέρος του βασικού προβλήματος. Η καλύτερη χημική ουσία στον κόσμο δεν μπορεί να βοηθήσει αν φτάσει ανομοιόμορφα ή πολύ αργά. Το καλύτερο πλάνο μεταφοράς εξαρτάται επίσης από το τι συμβαίνει πριν ολοκληρωθεί η μεταφορά. Καλή συντήρηση χτίζεται από πολλά προσεκτικά βήματα.
Για τους αναγνώστες που αντιμετωπίζουν το μεγαλύτερο ερώτημα της κρυονικής, αυτό δημιουργεί μια σοβαρή και ταπεινή εικόνα. Το πεδίο δεν είναι μαγεία. Είναι ένας μεγάλος αγώνας εναντίον του πάγου, της τοξικότητας και της καθυστέρησης. Παρόλα αυτά, δεν είναι ούτε κενό θέατρο. Κάθε βελτίωση στην περφουζία, την ψύξη και τη σταθεροποίηση αλλάζει το τι μπορεί να διατηρηθεί σήμερα.
Βρίσκω αυτόν τον τύπο προόδου πιο εύκολο να εμπιστευτεί από τους δυνατές υποσχέσεις. Μιλά με μικρότερες δηλώσεις, και οι μικρότερες δηλώσεις είναι συχνά οι ειλικρινείς. Δεν λένε ότι το μέλλον θα μας σώσει. Λένε μόνο ότι η καλύτερη συντήρηση μπορεί να αφήσει περισσότερους από εμάς ανέπαφους για ό,τι κι αν έρθει μετά.
Το «Μεγαλύτερος Ορίζοντας» βασίζεται στην ίδια απλή ερώτηση: τι μπορεί να σημαίνει η ελπίδα όταν τα γεγονότα είναι ακόμη ελλιπή;
Article by Lea Varga ·