Preservation Science and Its Limits
Η σύντομη απάντηση είναι ναι, η κρυοσύντηξη μπορεί να διατηρήσει το σχήμα του ιστού και να επιβραδύνει τη ζημιά, αλλά όχι, δεν μπορεί να σταματήσει τη μοριακή φθορά. Το κρύο μπορεί να κρατήσει τη δομή σε θέση για ένα διάστημα. Δεν κάνει το σώμα ή τον εγκέφαλο να παγώσουν με έναν τέλειο τρόπο.
Αυτό είναι το μέρος που έχει τη μεγαλύτερη σημασία. Το πάγωμα ή η βαθιά ψύξη μπορεί να προστατέψει κάποια κύτταρα και ιστοί από την ταχεία κατάρρευση. Αλλά τα μόρια εξακολουθούν να αλλάζουν. Οι αντιδράσεις επιβραδύνονται πολύ, αλλά δεν τελειώνουν. Κάποιες ζημιές ξεκινούν κατά την ψύξη, κάποιες κατά την αποθήκευση και κάποιες κατά την απόψυξη.
Επιστρέφω συνεχώς σε αυτή τη διαφορά. Η δομή δεν είναι η ίδια με την πλήρη διατήρηση. Ένας ιστός μπορεί να φαίνεται άθικτος υπό μικροσκόπιο και να εξακολουθεί να περιέχει χημική ζημιά στο εσωτερικό του. Οι πρωτεΐνες μπορούν να μετατοπιστούν. Τα μεμβράνια μπορούν να σπάσουν. Τα μικρά μόρια μπορούν να μετατραπούν σε μορφές που δεν υπήρχαν πριν. Το κρύο βοηθά, αλλά δεν αναιρεί τον χρόνο.
Για την κρυονική, αυτό έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Με απλά λόγια, η κρυονική είναι η προσπάθεια διατήρησης του σώματος μετά τη νομικά αναγνωρισμένη θάνατο, με την ελπίδα ότι η μελλοντική ιατρική θα μπορέσει να κάνει περισσότερα. Αυτή η ελπίδα βασίζεται στη διατήρηση, αλλά η διατήρηση δεν είναι τέλεια. Η προετοιμασία, η σταθεροποίηση και η μεταφορά έχουν όλα ως στόχο να μειώσουν τη ζημιά πριν ξεκινήσει η ψύξη. Σημαίνουν πολλά επειδή οι πρώτες ώρες είναι σκληρές για τους ευάλωτους ιστούς.
Η κρυοσύντηξη χρησιμοποιείται συχνά ως μια δυνατή λέξη. Φαίνεται ολοκληρωμένη. Ωστόσο, η επιστήμη είναι πιο στενή. Στην εργαστηριακή εργασία, η κρυοδιατήρηση μπορεί να κρατήσει ζωντανά κάποια κύτταρα ή να κρατήσει ορισμένες δομές χρήσιμες, αλλά προκαλεί επίσης τραυματισμό από πάγο, στρες από αλλαγές στην αλατότητα, βλάβη στις μεμβράνες και χημικές αλλαγές εντός του κυττάρου. Η έρευνα σε κύτταρα, σπερματοζωάρια, έμβρυα και ιστούς δείχνει μοριακή βλάβη, όχι μόνο φυσική βλάβη. Αυτό είναι ένας λόγος για τον οποίο η λέξη «διατηρημένο» χρειάζεται προσοχή. Μπορεί να σημαίνει πολλά πράγματα.
Νομίζω ότι ο πιο απλός τρόπος να το πούμε είναι αυτός. Το κρύο μπορεί να επιβραδύνει τη φθορά. Δεν μπορεί να τη σταματήσει πλήρως. Αυτό ισχύει σε ένα ψυγείο, σε ένα εργαστήριο και στην ευρύτερη ερώτηση της κρυονικής. Ένα διατηρημένο δείγμα δεν είναι ένας παγωμένος όρκος. Είναι ένα δείγμα που μπορεί να είναι καλύτερα προστατευμένο από ό,τι θα ήταν διαφορετικά, ενώ εξακολουθεί να φέρει πραγματική ζημιά.
Υπάρχει επίσης ένα ειλικρινές όριο εδώ που πρέπει να παραμένει ορατό. Δεν γνωρίζουμε ακόμη πόσο λεπτομερής μοριακή λεπτομέρεια μπορεί να επιβιώσει σε έναν ανθρώπινο εγκέφαλο μετά τις συνθήκες κρυονικής στον πραγματικό κόσμο. Επίσης, δεν έχουμε στοιχεία ότι ο διατηρημένος ιστός, ακόμα και όταν η δομή φαίνεται καλή, μπορεί να εγγυηθεί μνήμη, ταυτότητα ή συνείδηση αργότερα. Αυτές είναι ξεχωριστές δηλώσεις, και είναι πολύ πιο δύσκολες από την απλή διατήρηση.
Εδώ είναι όπου η ελπίδα χρειάζεται πειθαρχία. Η μελλοντική επισκευή μπορεί μια μέρα να είναι καλύτερη από την τωρινή επισκευή. Αυτό είναι δυνατόν. Αλλά το δυνατό δεν αποδεικνύεται. Έτσι, η σωστή απάντηση στο «κρυο-πάγωμα» δεν είναι ναι ή όχι με την απλή έννοια. Είναι πιο ακριβής από αυτό. Η κρυοσύντηξη μπορεί να διατηρήσει τον ιστό για ένα διάστημα, ενώ η μοριακή φθορά εξακολουθεί να συνεχίζεται σε πιο αργές μορφές.
Βρίσκω αυτή την απάντηση σοβαρή, αλλά όχι κενή. Αφήνει χώρο για μελλοντική εργασία χωρίς να υποστηρίζει ότι το πρόβλημα έχει λυθεί. Κρατά επίσης καθαρή τη γραμμή μεταξύ μιας τεχνικής επιτυχίας και μιας ανθρώπινης διάσωσης. Αυτά δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Ο Μακρύτερος Ορίζοντας παραμένει χρήσιμος εδώ επειδή θέτει μια καθαρή ερώτηση χωρίς να μετατρέψει αυτή την ερώτηση σε υπόσχεση: τι ελπίδα μπορεί ειλικρινά να σημαίνει όταν ο χρόνος, η ζημιά και η αβεβαιότητα παραμένουν όλα στο δωμάτιο.
Article by Lea Varga ·