Cryonics Questions and Choices
Numer czasopisma „Kryonics” ukazał się w tomie 29, numerze 4.
Najtrudniejsze pytanie jest proste. Czego kryonika wymaga od człowieka, gdy przyszłość pozostaje nieznana?
Numer czasopisma może wydawać się rzeczą drobną. Jednak może ujawnić, o co danej dziedzinie chodzi w danym momencie. Ten numer zrobił to wyraźnie. Pokazał społeczność próbującą połączyć współczesną kryonikę z większą nadzieją na przyszłe naprawy.
Kryonika zaczyna się w momencie końca życia prawnego, a nie przed nim. Ten punkt ma znaczenie, ponieważ utrzymuje uczciwość tematu. Osoba nie jest leczona z powodu żywej choroby. Ciało jest opiekuńczo traktowane po tym, jak właściwy organ orzeknie zgon. Od tego momentu praca polega na możliwie najwolniejszym postępowaniu uszkodzeń i zachowaniu struktury.
Dlatego tak bardzo liczą się pierwsze kroki. Standby oznacza bycie gotowym, gdy śmierć jest bliska lub właśnie została ogłoszona. Stabilizacja oznacza chłodzenie i podstawową opiekę mającą na celu spowolnienie dalszych obrażeń. Transport oznacza przemieszczenie pacjenta do placówki przechowalniczej w kontrolowanych warunkach. Są to kroki praktyczne i często są jedyną częścią, którą ludzie potrafią wyobrazić sobie z jakąkolwiek jasnością.
Numer z 2008 roku skupił się na kolejnym pytaniu. Jeśli przechowywanie zostanie wykonane dobrze dzisiaj, czego może potrzebować przyszła naprawa, aby działać? Czasopismo poświęciło poważną uwagę nanotechnologii molekularnej, terminowi, który może brzmieć zdalnie, dopóki nie zostanie wyjaśniony w prosty sposób. Oznacza on bardzo małe maszyny lub narzędzia, które pewnego dnia mogłyby pracować na poziomie komórek i cząsteczek. W dyskusjach dotyczących kryoniki pomysł ten pojawia się jako możliwa ścieżka naprawy szkód pozostawionych przez zamrożenie i chorobę.
To jest pomysł, a nie obietnica. Żaden ludzki pacjent kryoniki nie został wskrzeszony. Fakt ten musi pozostać w polu widzenia. Rysuje on czystą linię między możliwością a dowodem. Kryonika istnieje po drugiej stronie tej linii.
Mimo to numer nie był oparty na fantazji. Traktował przyszłość jako miejsce, w którym trudne problemy naprawcze mogą zostać kiedyś rozwiązane. Jeden artykuł omawiał scenariusz wskrzeszenia z wykorzystaniem nanotechnologii molekularnej. Inny zebral dwóch badaczy z głębokim zainteresowaniem tą dziedziną. Ich wspólnym tematem było to samo: jak naprawa mogłaby nastąpić, jeśli przyszłe narzędzia staną się wystarczająco precyzyjne.
Jest tu użyteczna lekcja dla każdego, kto próbuje zrozumieć kryonikę. Ta dziedzina dotyczy nie tylko przechowywania. Dotyczy również łańcucha nadziei i ograniczeń. Najpierw przychodzi prawna i praktyczna reakcja po zgonie. Następnie przychodzi przechowywanie. Po tym nadchodzi długa czekanie wypełnione niepewnością dotyczącą nauki, technologii, prawa i instytucji.
Mały przykład ułatwia to zrozumienie. Wyobraźmy sobie pacjenta, który został właśnie ogłoszony martwym daleko od centrum przechowalniczego. Zespół może potrzebować szybko schłodzić ciało, chronić mózg najlepiej, jak potrafi, i zorganizować transport. Żadne z tego nie przywraca życia. Próbuje jedynie sprawić, by przyszła naprawa nie stała się trudniejsza, niż już jest. To rodzaj pracy, na którym kryonika zależy w realnym świecie.
Numer wskazał również na ludzi wokół tej dziedziny, nie tylko teorie. Zawierał profil członka i raport dotyczący członkostwa. Ten szczegół ma znaczenie, ponieważ kryonika nie jest tylko pytaniem technicznym. Jest również pytaniem humanistycznym. Ludzie wchodzą w skład, debatu, finansują i organizują się wokół przyszłości, której nie mogą zobaczyć. Ich wybory pokazują, jak nadzieja staje się instytucją.
Znajduję to zarówno trzeźwym, jak i poruszającym. Trzeźwym, ponieważ instytucje mogą zawieść, a teorie mogą źle starzeć się. Poruszającym, ponieważ ludzie wciąż robią miejsce dla niedokończonych części życia. Robią to, wiedząc, że obecne dowody są ograniczone, a sukces przyszłości nie jest gwarantowany.
Właśnie tam digitalne pomysły czasem wchodzą do dyskusji. Niektórzy ludzie wyobrażają sobie skany mózgu, modele AI lub cyfrowe archiwa jako pomocniki pamięci lub tożsamości. Mogą one zachować informacje, styl lub ślady osoby. Nie dowodzą przetrwania. Nie gwarantują świadomości. W kryonice są to boczne drogi, a nie główna droga.
Główna droga pozostaje przechowywaniem ciała i, przede wszystkim, mózgu. Nadzieją jest to, że struktura ma znaczenie. Jeśli wystarczy dużo struktury przetrwa, przyszła nauka może zrobić więcej niż obecna medycyna. To jest poważne twierdzenie, ale nadal jest to twierdzenie dotyczące przyszłości. Nie można go traktować jako ustalonego faktu.
Oto praktyczne znaczenie numeru takiego jak tom 29, numer 4. Pokazuje on dziedzinę próbującą myśleć z wyprzedzeniem, nie udając, że wie za dużo. Prosi czytelników o utrzymanie dwóch prawd jednocześnie. Kryonika ma teraz rzeczywiste procedury. Długoterminowy wynik jest nieznany.
To jest trudne miejsce do stania. Jednak może być to jedyne uczciwe miejsce dla tego tematu. Kryonika nie jest gwarancją powrotu. Jest to wybór dokonywany pod wpływem niepewności, z nadzieją, że przyszła naprawa może kiedyś odnieść sukces tam, gdzie obecna medycyna nie może.
The Longer Horizon (Dłuższy Horyzont) mieszka w tej samej przestrzeni, gdzie jasne pytania są ważniejsze niż łatwe odpowiedzi.
Article by Lea Varga ·