Cryonics Questions and Choices
Το δύσκολο ερώτημα είναι απλό. Τι ζητά η κρυονική από ένα άτομο όταν το μέλλον παραμένει άγνωστο;
Ένα τεύχος ενός περιοδικού μπορεί να φαίνεται κάτι μικρό. Ωστόσο, μπορεί να αποκαλύψει για τι ενδιαφέρεται ένας χώρος σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Αυτό το τεύχος έκανε ακριβώς αυτό. Έδειξε μια κοινότητα που προσπαθεί να συνδέσει την τρέχουσα κρυονική με μια ευρύτερη ελπίδα για μελλοντική αποκατάσταση.
Η κρυονική ξεκινά στο τέλος της νόμιμης ζωής, όχι πριν από αυτή. Αυτή η στιγμή είναι σημαντική επειδή διατηρεί το θέμα ειλικρινές. Το άτομο δεν υποβάλλεται σε θεραπεία για μια ασθένεια που πλήττει ζωντανούς οργανισμούς. Το σώφρον φροντίζεται μετά τη δήλωση θανάτου από την αρμόδια αρχή. Από εκεί και πέρα, η εργασία αφορά την επιβράδυνση της βλάβης και τη διατήρηση της δομής όσο το δυνατόν καλύτερα.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τα πρώτα βήματα έχουν τόσο μεγάλη σημασία. Η κατάσταση αναμονής σημαίνει να είσαι έτοιμος όταν ο θάνατος είναι κοντά ή έχει μόλις δηλωθεί. Η σταθεροποίηση σημαίνει ψύξη και βασική φροντίδα για την επιβράδυνση περαιτέρω τραυματισμών. Η μεταφορά σημαίνει τη μετακίνηση του ασθενούς στην εγκατάσταση συντήρησης υπό ελεγχόμενες συνθήκες. Αυτά είναι πρακτικά βήματα και συχνά αποτελούν το μόνο μέρος που οι άνθρωποι μπορούν να φανταστούν με κάποια σαφήνεια.
Το τεύχος του 2008 επικεντρώθηκε στην επόμενη ερώτηση. Αν η συντήρηση γίνει σωστά σήμερα, τι θα χρειαστεί η μελλοντική αποκατάσταση για να λειτουργήσει; Το περιοδικό στράφηκε σοβαρή προσοχή στη μοριακή νανοτεχνολογία, ένας όρος που μπορεί να φαίνεται μακρινός μέχρι να παρουσιαστεί με απλά λόγια. Σημαίνει πολύ μικρές μηχανές ή εργαλεία που μπορεί κάποια μέρα να εργαστούν σε επίπεδο κυττάρων και μορίων. Σε συζητήσεις για την κρυονική, αυτή η ιδέα εμφανίζεται ως μια πιθανή διαδρομή για την αποκατάσταση της βλάβης που αφήνει πίσω της η κατάψυξη και η ασθένεια.
Αυτή είναι μια ιδέα, όχι μια υπόσχεση. Κανένας ανθρώπινος ασθενής κρυονικής δεν έχει αναστηθεί. Αυτό το γεγονός πρέπει να παραμένει ορατό. Τραβάει μια καθαρή γραμμή μεταξύ της δυνατότητας και της απόδειξης. Η κρυονική ζει στην άλλη πλευρά αυτής της γραμμής.
Παρά ذلك, το τεύχος δεν χτίστηκε πάνω στη φαντασία. Αντιμετώπισε το μέλλον ως έναν χώρο όπου τα δύσκολα προβλήματα αποκατάστασης μπορεί κάποια μέρα να αντιμετωπιστούν. Ένα άρθρο συζήτησε ένα σενάριο αναστήσεως χρησιμοποιώντας μοριακή νανοτεχνολογία. Άλλο άρθρο συγκέντρωσε δύο ερευνητές με βαθύ ενδιαφέρον στον χώρο. Το κοινό τους θέμα ήταν το ίδιο: πώς μπορεί να συμβεί η αποκατάσταση αν τα μελλοντικά εργαλεία γίνουν αρκετά ακριβή.
Υπάρχει μια χρήσιμη μάθηση εδώ για όποιον προσπαθεί να κατανοήσει την κρυονική. Ο χώρος δεν αφορά μόνο την αποθήκευση. Αφορά μια αλυσίδα ελπίδων και ορίων. Πρώτα έρχεται η νομική και πρακτική αντίδραση μετά τον θάνατο. Στη συνέχεια έρχεται η συντήρηση. Μετά από αυτό έρχεται μια μακριά αναμονή γεμάτη αβεβαιότητα σχετικά με την επιστήμη, την τεχνολογία, το δίκαιο και τις θεσμικές δομές.
Ένα μικρό παράδειγμα κάνει αυτό πιο εύκολο να καταληφθεί. Φανταστείτε έναν ασθενή που έχει μόλις δηλωθεί νεκρός μακριά από το κέντρο συντήρησης. Η ομάδα μπορεί να χρειαστεί να ψύξει το σώμα γρήγορα, να προστατεύσει τον εγκέφαλο όσο καλύτερα μπορεί και να διευθετήσει τη μεταφορά. Κανένα από αυτά δεν αποκαθιστά τη ζωή. Προσπαθεί μόνο να κρατήσει την μελλοντική αποκατάσταση λιγότερο δύσκολη από ό,τι είναι ήδη. Αυτός είναι ο τύπος εργασίας στον οποίο βασίζεται η κρυονική στον πραγματικό κόσμο.
Το τεύχος επίσης σημείωσε τους ανθρώπους γύρω από τον χώρο, όχι μόνο τις θεωρίες. Περιελάμβανε ένα προφίλ μέλους και μια αναφορά για την عضλία. Αυτή η λεπτομέρεια είναι σημαντική επειδή η κρυονική δεν είναι μόνο ένα τεχνικό ερώτημα. Είναι επίσης ένα ανθρώπινο ερώτημα. Οι άνθρωποι εντάσσονται, συζητούν, χρηματοδοτούν και οργανώνονται γύρω από ένα μέλλον που δεν μπορούν να δουν. Οι επιλογές τους δείχνουν πώς η ελπίδα γίνεται θεσμός.
Το βρίσκω τόσο σοβαρό όσο και συγκινητικό. Σοβαρό, επειδή οι θεσμοί μπορούν να αποτύχουν και οι θεωρίες μπορούν να γεράσουν άσχημα. Συγκινητικό, επειδή οι άνθρωποι εξακολουθούν να δημιουργούν χώρο για τα unfinished μέρη της ζωής. Το κάνουν αυτό ενώ γνωρίζουν ότι η παρούσα απόδειξη είναι περιορισμένη και ότι η μελλοντική επιτυχία δεν είναι εγγυημένη.
Εκεί είναι όπου οι ψηφιακές ιδέες μερικές φορές εισέρχονται στη συζήτηση. Μερικοί άνθρωποι φαντάζονται σαρώσεις εγκεφάλου, μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης ή ψηφιακά αρχεία ως βοηθήματα στη μνήμη ή την ταυτότητα. Αυτά μπορούν να διατηρήσουν πληροφορίες, στυλ ή ίχνη ενός ατόμου. Δεν αποδεικνύουν την επιβίωση. Δεν εγγυώνται τη συνείδηση. Στην κρυονική, είναι δευτερεύουσες διαδρομές, όχι η κύρια οδός.
Η κύρια οδός παραμένει η συντήρηση του σώματος και, above all, του εγκεφάλου. Η ελπίδα είναι ότι η δομή έχει σημασία. Αν enough δομή επιβιώσει, η μελλοντική επιστήμη μπορεί να κάνει περισσότερα από ό,τι μπορεί η τρέχουσα ιατρική. Αυτό είναι ένα σοβαρό ισχυρισμός, αλλά παραμένει ένας ισχυρισμός για το μέλλον. Δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως τεθειμένο γεγονός.
Αυτή είναι η πρακτική σημασία ενός τεύχους όπως ο τόμος 29, τεύχος 4. Δείχνει έναν χώρο που προσπαθεί να σκεφτεί μπροστά χωρίς να pretending να ξέρει πολλά. Ζητά από τους αναγνώστες να κρατήσουν δύο αλήθειες ταυτόχρονα. Η κρυονική έχει πραγματικές διαδικασίες τώρα. Το μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα είναι άγνωστο.
Αυτή είναι μια δύσκολη θέση να στέκεσαι. Ωστόσο, μπορεί να είναι η μόνη ειλικρινής θέση για αυτό το θέμα. Η κρυονική δεν είναι μια εγγύηση επιστροφής. Είναι μια επιλογή που γίνεται υπό αβεβαιότητα, με την ελπίδα ότι η μελλοντική αποκατάσταση μπορεί κάποια μέρα να πετύχει εκεί όπου η τρέχουσα ιατρική δεν μπορεί.
Το Longer Horizon (Ο Μεγαλύτερος Ορίζοντας) ζει στον ίδιο χώρο, όπου τα καθαρά ερωτήματα έχουν μεγαλύτερη σημασία από τις εύκολες απαντήσεις.
Article by Lea Varga ·