Cryonics Questions and Choices
Μια έκδοση ενός περιοδικού κρυονικής μπορεί να φαίνεται σαν ένα δέμα ενημερώσεων. Μπορεί να καταγράφει τον αριθμό των μελών, των ασθενών, τα συνολικά στοιχεία από διάφορες χώρες, τις εργασίες στα εργαστήρια και νέα επιστημονικά άρθρα. Αλλά η βαθύτερη ερώτηση είναι απλούτερη και ταχύτερη: τι μπορεί η σημερινή επιστήμη να κρατήσει ανοιχτό ειλικρινά για το μέλλον μας;
Αυτή είναι η ερώτηση που έχω μπροστά μου εδώ. Η κρυονική βρίσκεται ανάμεσα στη φροντίδα και την αβεβαιότητα. Είναι ένα σύνολο βημάτων που προορίζεται να ξεκινήσει μετά τη δήλωση νομικού θανάτου, όταν ένα άτομο δεν μπορεί πλέον να βοηθηθεί από την συνηθισμένη ιατρική. Δεν είναι θεραπεία για τους ζωντανούς. Είναι μια πρόβλεψη για μελλοντική επισκευή.
Το πρώτο βήμα δεν είναι ο παγωμός
Η λέξη «παγωμός» παραπλανεί τους ανθρώπους. Καλή πρακτική στην κρυονική ξεκινά πριν από την αποθήκευση σε χαμηλές θερμοκρασίες. Πρώτα έρχεται η αναμονή, που σημαίνει ότι είμαστε έτοιμοι όταν δηλωθεί ο νομικός θάνατος. Στη συνέχεια έρχεται η σταθεροποίηση, που στοχεύει να επιβραδύνει τις βλάβες και να διατηρήσει το σώμα σε καλύτερη κατάσταση για μεταφορά. Μετά έρχεται η μεταφορά σε ένα κέντρο συντήρησης, όπου μπορεί να γίνει ψύξη και μακροπρόθεσμη αποθήκευση.
Κάθε βήμα έχει σημασία επειδή το σώμα αλλάζει γρήγορα μετά τον θάνατο. Ο εγκέφαλος είναι το κέντρο της όλης ερώτησης. Αν χάσουμε τη δομή, το μέλλον θα έχει λιγότερα εργαλεία για δουλειά. Η κρυονική προσπαθεί να μειώσει αυτήν την απώλεια, όχι να την εξαφανίσει.
Ένα απλό παράδειγμα βοηθά. Σκεφτείτε ένα βιβλίο που πέφτει στο νερό. Αν κάποιος στεγνώσει γρήγορα τις σελίδες και κρατήσει το μελάνι να μην τρέχει, το κείμενο μπορεί να παραμένει αναγνώσιμο αργότερα. Αν οι σελίδες διαλυθούν, η ιστορία χάνεται. Η κρυονική είναι μια προσπάθεια να διατηρηθεί το μοτίβο των σελίδων ενός ανθρώπου όσο επιτρέπει η τρέχουσα επιστήμη.
Αυτό είναι ακόμα πολύ διαφορετικό από την απόδειξη μελλοντικής ανάρωσης.
Η συντήρηση δεν είναι ίδια με την ανάκαμψη
Εδώ η ειλικρίνεια έχει μεγαλύτερη σημασία. Ένας διατηρημένος εγκέφαλος δεν είναι ένας επαναπροσληφθείς άνθρωπος. Μια δεξαμενή αποθήκευσης δεν είναι ένα εισιτήριο επιστροφής. Κανένας ανθρώπινος ασθενής κρυονικής δεν έχει ξαναζήσει.
Αυτό το γεγονός δεν τελειώνει τη συζήτηση. Μόνο θέτει το πλαίσιο. Η κρυονική ρωτά αν αρκετή βιολογική δομή μπορεί να επιβιώσει ώστε οι μελλοντικές τεχνολογίες επισκευής να κάνουν κάτι χρήσιμο. Αυτό είναι μια σοβαρή ερώτηση. Είναι επίσης ανοιχτή.
Κάποια έρευνα παρέχει λόγους να δώσουμε προσοχή. Καλύτερη μικροσκοπία μπορεί τώρα να δείξει λεπτομέρειες ιστού σε τρεις διαστάσεις. Η επεξεργασία γονιδίων μπορεί να αλλάξει κύτταρα με τρόπους που ήταν δύσκολο να φανταστεί κανείς πριν από μερικές δεκαετίες. Νέα υλικά και οδηγοί νεύρων μπορεί να βοηθήσουν στην επισκευή βλαβών σε ζωντανούς ιστούς. Αυτά δεν είναι εργαλεία ανάρωσης. Είναι ενδείξεις ότι η βιολογία γίνεται πιο αναγνώσιμη και πιο επεξεργάσιμη.
Αυτό έχει σημασία επειδή η κρυονική εξαρτάται από μελλοντική επισκευή, και η επισκευή εξαρτάται από γνώση.
Τι θα πρέπει να κάνει η μελλοντική επισκευή
Αν η κρυονική λειτουργήσει ποτέ, η μελλοντική ιατρική θα χρειαστεί πολλά πράγματα. Θα πρέπει να κατανοήσει τη νόσο που τερμάτισε τη ζωή στην αρχή. Θα πρέπει να επισκευάσει τη ζημιά από την ψύξη και την αποθήκευση. Θα πρέπει να αποκαταστήσει την υγεία αρκετά καλά για να ξαναζήσει ένα άτομο.
Αυτό είναι ένα μεγάλο καθήκον. Σε παλαιότερες συζητήσεις για την κρυονική, αυτό χωριζόταν σε μέρη. Πρώτον, θεραπεύστε τη νόσο που προκάλεσε τον θάνατο. Δεύτερον, επισκευάστε τη βλάβη που προκλήθηκε από τη συντήρηση. Τρίτον, αποκαταστήστε το σώμα σε μια υγιή λειτουργική κατάσταση. Μια πιο φιλόδοξη εκδοχή φαντάζεται νανοτεχνολογία, ή μικροσκοπικά μηχανικά συστήματα επισκευής, να βοηθούν στην αναδόμηση πολύ μικρών κατεστραμμένων δομών.
Αυτές οι ιδέες δεν είναι υποσχέσεις. Είναι μονοπάτια που έχουν φανταστεί οι άνθρωποι επειδή η τρέχουσα ιατρική δεν μπορεί ακόμη να κάνει τη δουλειά.
Βρίσκω αυτή τη διάκριση σημαντική. Η ελπίδα γίνεται φθηνή όταν μιλάει σαν βεβαιότητα. Η κρυονική χρειάζεται το αντίθετο. Χρειάζεται απλά όρια.
Γιατί οι ψηφιακές ιδέες εμφανίζονται στην ίδια συζήτηση
Ο ψηφιακός μνήμη και τα AI πορτρέτα συχνά μπαίνουν σε αυτές τις συζητήσεις. Αυτό είναι κατανοητό. Μια εγγραφή, ένα μοντέλο, ή ένα αρχείο μπορεί να κρατήσει μια φωνή, ένα μοτίβο ομιλίας, ή ένα σύνολο συνηθειών. Μπορεί να κάνει την απουσία να φαίνεται λιγότερο κενή.
Αλλά μια ψηφιακή αντιγραφή δεν είναι το ίδιο πράγμα με τη διατηρημένη βιολογική ταυτότητα. Μπορεί να βοηθήσει αγαπημένα άτομα να θυμηθούν. Μπορεί να βοηθήσει ερευνητές να σκεφτούν την προσωπικότητα. Μπορεί ακόμη να υποστηρίξει μια μελλοντική προσπάθεια να ανακατασκευάσει το μυαλό κάποιου. Δεν αποδεικνύει από μόνη της ότι το αρχικό άτομο συνέχισε.
Αυτό είναι μία από τις πιο δύσκολες γραμμές σε όλο το πεδίο. Ένα μοτίβο μπορεί να αποθηκευτεί σε δεδομένα. Ένα άτομο είναι περισσότερο από δεδομένα μόνο, τουλάχιστον μέχρι στιγμής όπως δείχνουν τα υπάρχοντα στοιχεία.
Αυτό δεν κάνει τη ψηφιακή εργασία άχρηστη. Την κάνει μερική. Και τα μερικά εργαλεία έχουν ακόμα σημασία όταν η μεγαλύτερη ερώτηση είναι δύσκολη.
Ένας μικρός, συγκεκριμένος τρόπος να σκεφτεί κανείς το θέμα
Φανταστείτε δύο φωτογραφίες της ίδιας παλιάς γέφυρας. Μια είναι καθαρή. Μια είναι θολή. Ένας κατασκευαστής μπορεί να μάθει περισσότερα από την καθαρή. Η θολή λέει κάτι ακόμα, αλλά λιγότερο.
Η κρυονική εξαρτάται από την καθαρότητα της διατηρημένης δομής. Όσο καλύτερα επιβιώνει η δομή, τόσο περισσότερο μια μελλοντική επιστήμη μπορεί να μάθει από αυτήν. Αυτό είναι γιατί η αναμονή, η σταθεροποίηση, η μεταφορά, και η συντήρηση αντιμετωπίζονται ως μια αλυσίδα. Κάθε σύνδεσμος προστατεύει πληροφορίες.
Αυτό είναι επίσης γιατί οι αναφορές για ζωικούς εγκεφάλους, δείγματα ιστού, και νέες μεθόδους διόρθωσης λαμβάνουν προσοχή. Δείχνουν ότι η βιολογική μορφή μπορεί μερικές φορές να διατηρηθεί με αξιοθαύμαστη λεπτομέρεια. Αλλά ένας εγκέφαλος λαγού ή χοίρου δεν είναι ένας επαναπροσληφθείς άνθρωπος. Ένα δείγμα ιστού δεν είναι μια αποκατεστημένη ζωή.
Προσεκτικοί αναγνώστες κρατούν αυτές τις κατηγορίες χωριστές.
Η συναισθηματική αλήθεια πίσω από την επιστήμη
Οι άνθρωποι έρχονται στην κρυονική για διάφορους λόγους. Κάποιοι τραβιούνται από τη μηχανική. Κάποιοι τραβιούνται από τον πόνθο. Κάποιοι απλώς αρνούνται να πουν ότι ο θάνατος έχει την τελευταία λέξη αν μια πραγματική εναλλακτική μπορεί κάποια μέρα να υπάρξει.
Σέβομαι αυτήν τη σοβαρότητα. Σέβομαι επίσης την αμφισβήτηση. Η αμφισβήτηση κρατά το πεδίο ειλικρινές. Ρωτά αν μια διατηρημένη δομή περιέχει ακόμα αρκετά από το άτομο για να έχει σημασία. Ρωτά αν η μελλοντική επισκευή θα είναι ποτέ δυνατή. Ρωτά αν τα κόστη, οι κανόνες, και οι λεπτομέρειες διασυνοριακών διαδικασιών είναι κατανοητές αρκετά καθαρά για πραγματικές οικογένειες και πραγματικές χώρες.
Αυτές δεν είναι μικρές ερωτήσεις. Είναι οι ερωτήσεις.
Μια καλή έκδοση κρυονικής δεν pretending να τις λύνει. Τις κρατά ορατές. Επιτρέπει στον αναγνώστη να δει τόσο την τεχνική πρόοδο όσο και την απουσία απόδειξης. Αυτό είναι μια καλύτερη μορφή ελπίδας από μια φωτεινή υπόσχεση χωρίς βάση.
Τι μπορεί να μας διδάξει αυτή η έκδοση
Μια έκδοση περιοδικού κρυονικής μπορεί να διαβαστεί ως αναφορά, αλλά επίσης ως μάθημα πειθαρχίας. Δείχνει πόση φροντίδα χρειάζεται πριν από οποιαδήποτε συζήτηση για το μέλλον γίνει λογική. Δείχνει ότι η συντήρηση ξεκινά με χρονισμό, μεταφορά, και θερμοκρασία. Δείχνει ότι η επιστήμη μπορεί να διατηρήσει κάποιες δομές καλύτερα από πριν, αλλά να σταματά μακριά από την αποκατάσταση ενός ανθρώπου.
Το πιο σημαντικό, δείχνει ότι η ελπίδα έχει σχήμα. Η πραγματική ελπίδα ονομάζει τι είναι δυνατόν. Επίσης ονομάζει τι δεν είναι γνωστό ακόμη.
Αυτή είναι η σκέψη που θέλω να αφήσω σε θέση. Το Longer Horizon συνεχίζει να ρωτά μια καθαρή ερώτηση για την κρυονική, τη μελλοντική συντήρηση, και τι μπορεί η ελπίδα να σημαίνει ειλικρινά.
Article by Lea Varga ·