Cryonics Questions and Choices
Η κρυονική θέτει μια δύσκολη ερώτηση. Τι γίνεται αν η ζωή ενός ατόμου μπορούσε να παγωθεί μετά τον νομικό θάνατο και η μελλοντική ιατρική ίσως κάποια μέρα να επισκευάσει αυτό που απέτυχε;
Αυτή είναι η υπόσχεση που ακούν οι άνθρωποι. Η ειλικρινής απάντηση είναι πιο στενή. Η κρυονική είναι ακόμη μια μη αποδεδειγμένη ιατρική διαδικασία, και κανένας ασθενής κρυονικής δεν έχει αναζωγονηθεί.
Αυτό το γεγονός έχει σημασία. Δεν κάνει την ιδέα γελοία. Κάνει την ιδ未完ήτη未完η.
Τι είναι η κρυονική, με απλά λόγια
Η κρυονική ξεκινά μόνο μετά από ένα άτομο έχει δηλωθεί νομικά νεκρό. Δεν είναι θεραπεία για κάποιον που είναι ακόμη ζωντανός. Μετά από αυτό το νομικό σημείο, μια ομάδα κρυονικής προσπαθεί να μετακινήσει το σώμα ή τον εγκέφαλο σε προστατευμένη κατάσταση όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Η εργασία έχει πολλά βήματα. Πρώτα έρχεται η αναμονή, που σημαίνει ότι είστε έτοιμοι τη στιγμή του θανάτου ώστε η ομάδα να δράσει γρήγορα. Στη συνέχεια έρχεται η σταθεροποίηση, που σημαίνει επιβράδυνση της ζημιάς και υποστήριξη του σώματος όσο το δυνατόν περισσότερο. Μετά έρχεται η μεταφορά σε μια εγκατάσταση διατήρησης, όπου το άτομο ψύχεται και προετοιμάζεται για μακροπρόθεμη αποθήκευση.
Ο στόχος είναι απλό να πεις και δύσκολο να αποδειχθεί. Ο στόχος είναι να διατηρηθεί αρκετή δομή ώστε η μελλοντική ιατρική μπορεί κάποια μέρα να κατανοήσει, να επισκευάσει και να αποκαταστήσει αυτή τη δομή.
Γιατί η λέξη “μη αποδεδειγμένη” έχει σημασία
Μη αποδεδειγμένη δεν σημαίνει αδύνατον. Σημαίνει ότι δεν υπάρχει ακόμη ανθρώπινη απόδειξη.
Κανείς δεν μπορεί ειλικρινά να πει ότι ένας ασθενής κρυονικής έχει επαναφέρει στη ζωή. Αυτό είναι το κεντρικό όριο. Μέχρι να αλλάξει αυτό, η κρυονική παραμένει μια αβέβαιη πρόβλεψη για τη μελλοντική επιστήμη, όχι μια δοκιμασμένη ιατρική διαδρομή.
Εδώ είναι όπου η προσεκτική γλώσσα έχει σημασία. Οι άνθρωποι μερικές φορές μιλούν για διατήρηση σαν να ήταν μια μορφή ασφάλισης κατά του θανάτου. Δεν είναι αυτό. Είναι μια προσπάθεια να κρατήσουμε ανοιχτή μια μελλοντική πιθανότητα, χωρίς καμία εγγύηση ότι η πιθανότητα θα πραγματοποιηθεί.
Για ορισμένους αναγνώστες, αυτό είναι ένας παράγοντας απόφασης. Για άλλους, είναι ακριβώς αυτό που κάνει την ερώτηση σοβαρή. Βρίσκω αυτή τη διάκριση χρήσιμη. Η ελπίδα δεν είναι ίδια με την απόδειξη.
Τι συμβαίνει πριν από τη διατήρηση
Τα πρώτα λεπτά και ώρες έχουν μεγάλη σημασία. Στην κρυονική, η ομάδα προσπαθεί να μειώσει τη ζημιά πριν το σώμα ψυχθεί για αποθήκευση. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει υποστήριξη κυκλοφορίας, ψύξη και γρήγορη μεταφορά σε μια εγκατάσταση που μπορεί να συνεχίσει τη διαδικασία.
Οι άνθρωποι συχνά φαντάζονται τη διατήρηση ως μια μοναδική δραματική πράξη. Πραγματικά είναι μια αλυσίδα μικρών ενεργειών. Κάθε βήμα προορίζεται να επιβραδύνει τη φθορά.
Αυτή η αλυσίδα είναι εύθραυστη. Ο χρόνος, η απόσταση, οι νομικοί κανόνες και οι τοπικές συνθήκες έχουν όλα σημασία. Στην Ευρώπη, η διασυνοριακή μεταφορά και οι κανόνες των παρόχων μπορούν να ποικίλλουν πολύ. Έτσι και τα έγγραφα γύρω από τον θάνατο, την αποθήκευση και τη χρηματοδότηση. Αυτά είναι πρακτικά ζητήματα, όχι φιλοσοφικά, και διαμορφώνουν τι είναι δυνατό.
Ένα μικρό παράδειγμα
Φανταστείτε ένα αρχαίο χειρόγραφο που αφήνεται σε ένα υγρό δωμάτιο. Αν μετακινηθεί γρήγορα, στεγνώσει προσεκτικά και αποθηκευτεί σε ένα σταθερό μέρος, περισσότερα από αυτά μπορεί να επιβιώσουν. Αν αφεθεί μόνο του, οι σελίδες μπορεί να διαλυθούν.
Η κρυονική χρησιμοποιεί μια παρόμοια ιδέα, αλλά με πολύ μεγαλύτερο βάρος. Ο στόχος δεν είναι να διατηρηθεί ένα βιβλίο. Είναι να διατηρηθεί η λεπτή φυσική δομή που κουβαλούσε τον εγκέφαλο, τη μνήμη και την ταυτότητα ενός ατόμου.
Αυτό είναι επίσης εκεί όπου η αβεβαιότητα βαθύνει. Μια διατηρούμενη μορφή δεν είναι ίδια με την αποκατεστημένη ζωή. Ένας χάρτης δεν είναι το ταξίδι. Μια αποθηκευμένη δομή δεν είναι ένα επιστραφέν άτομο.
Πού ταιριάζουν οι ψηφιακές ιδέες, και πού όχι
Κάποιοι άνθρωποι μιλούν για ψηφιακά αρχεία, μοντέλα προσωπικότητας ή ψηφιακά δίδυμα. Αυτές οι ιδέες μπορούν να βοηθήσουν στην εξήγηση της μνήμης, του στυλ και του μοτίβου. Μπορούν ακόμη και να βοηθήσουν τις οικογένειες να διατηρήσουν ίχνη της φωνής ή των συνηθειών ενός ατόμου.
Αλλά δεν λύνουν την κρυονική. Ένας ψηφιακός αντίγραφος δεν είναι μια ζωντανή συνείδηση. Ένα μοντέλο ενός ατόμου δεν είναι το άτομο. Μια διατηρούμενη δομή εγκεφάλου επίσης δεν εγγυάται ταυτότητα, επιβίωση ή συνείδηση.
Αυτό έχει σημασία γιατί τα ψηφιακά εργαλεία μπορούν να κάνουν το μέλλον να φαίνεται πιο κοντά από ό,τι είναι. Χρησιμοποιούνται στη θέση τους. Δεν είναι απόδειξη ότι η κρυονική λειτουργεί.
Γιατί κάποιοι άνθρωποι το παίρνουν ακόμη σοβαρά
Η περίπτωση για την κρυονική δεν χτίζεται σε βεβαιότητα. Χτίζεται σε μια αλυσίδα «ίσως».
Ίσως η μελλοντική ιατρική θα μάθει να επισκευάζει ζημιές που τώρα θεωρούνται μόνιμες. Ίσως τα μελλοντικά εργαλεία θα διαβάσουν τη βιολογική δομή με τρόπους που δεν μπορούμε ακόμη να διαχειριστούμε. Ίσως η διατήρηση σήμερα θα δώσει στη μελλοντική επιστήμη κάτι πραγματικό με το οποίο να εργαστεί.
Αυτό είναι μια σοβαρή σκέψη. Είναι επίσης μια περιορισμένη σκέψη.
Σέβομαι αυτή την περιοριστικότητα. Είναι καλύτερο από το να πουλάς την άνεση ως γεγονός. Επιτρέπει χώρο για την περιέργεια χωρίς να κρύβει τον κίνδυνο.
Τι μπορεί να κρατήσει ταυτόχρονα ένας προσεκτικός αναγνώστης
Ένας προσεκτικός αναγνώστης μπορεί να κρατήσει δύο αλήθειες ταυτόχρονα. Η κρυονική δεν είναι αποδεδειγμένη. Και δεν είναι παράλογο να ρωτήσουμε αν η μελλοντική επισκευή μπορεί κάποια μέρα να γίνει δυνατή.
Αυτό είναι γιατί το θέμα συνεχίζει να επιστρέφει. Καθιστά στο άκρο της ιατρικής, της μνήμης και της θνητότητας. Ρωτά αν ένα μελλοντικό εαυτό μπορεί να φανταστεί χωρίς να pretending ότι η διαδρομή είναι καθαρή.
Η πιο καθαρή σύνοψη είναι αυτή. Η κρυονική είναι μια προσπάθεια να διατηρηθεί η πιθανότητα μετά τον νομικό θάνατο. Δεν διατηρεί τη βεβαιότητα.
Αυτό είναι μια δύσκολη πρόταση, αλλά μια ειλικρινής. Αφήνει χώρο για σκέψη, και αφήνει χώρο για άρνηση.
Η ερώτηση τώρα δεν είναι αν η ελπίδα υπάρχει. Υπάρχει. Η ερώτηση είναι ποιο είδος ελπίδας αξίζει να ονομαστεί ειλικρινής.
Το Μεγαλύτερο Ορίζοντα είναι για αυτή την ερώτηση.
Article by Lea Varga ·