Cryonics Questions and Choices
Κρυονική: Διατηρείται ο οργανισμός, όχι τα όργανα
Μια απλή ερώτηση βρίσκεται στο επίκεντρο της κρυονικής: τι ακριβώς διατηρείται;
Η πειραστική απάντηση είναι «το σώμα». Αυτό είναι κοντά, αλλά παραμένει πολύ ασαφές. Η κρυονική δεν αφορά τη διάσωση ενός επιπλέον οργάνου στον πάγο. Αφορά την προσπάθεια διατήρησης ενός ολόκληρου οργανισμού, ή τουλάχιστον αρκετών από τις δομές του, ώστε η ιατρική του μέλλοντος να μπορέσει μια μέρα να τον αποκαταστήσει.
Αυτή η διαφορά έχει σημασία. Ένα όργανο μπορεί να μελετηθεί, να παγωθεί, να θερμανθεί και κάποιες φορές να χρησιμοποιηθεί σε έρευνα. Ένας άνθρωπος είναι ένα πολύ μεγαλύτερο και πιο ευαίσθητο πράγμα. Στόχος στην κρυονική είναι να κρατηθεί ο οργανωμένος συνολικός χαρακτήρας, ιδιαίτερα ο εγκέφαλος, επειδή εκεί θεωρείται ότι κατοικούν η μνήμη, η προσωπικότητα και το μοτίβο μιας ζωής.
Γιατί τα όργανα και οι οργανισμοί δεν είναι το ίδιο πράγμα
Ένα όργανο έχει μια δουλειά. Τα νεφρά φιλτράρουν το αίμα. Η καρδιά το αντλεί. Το κερατοειδές λυγίζει το φως. Αν ένα από αυτά διατηρηθεί αρκετά καλά, αυτό μπορεί να είναι χρήσιμο. Ωστόσο, ένας οργανισμός είναι περισσότερος από μια συλλογή εξαρτημάτων. Είναι ένα ζωντανό σύστημα στο οποίο κάθε μέρος εξαρτάται από τα άλλα.
Γι’ αυτόν τον λόγο, η διατήρηση ενός οργάνου δεν αποδεικνύει ότι ένα άτομο μπορεί να επαναφερθεί στη ζωή. Δείχνει μόνο ότι κάποια βιολογία μπορεί να αποθηκευτεί με τρόπο που διατηρεί ανέπαφη τη δομή για μελλοντική χρήση. Ολόκληρο ένα ανθρώπινο σώμα είναι ένα πολύ πιο δύσκολο πρόβλημα. Το σώμα είναι μεγάλο, οι ιστοί διαφέρουν και ο εγκέφαλος είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος στη ζημιά από την έλλειψη οξυγόνου, τον πάγο, τις μεταβολές της θερμοκρασίας και τη χημική καταπόνηση.
Η κρυονική βρίσκεται μέσα σε αυτό το κενό. Δανείζεται στοιχεία από την κρυοβιολογία, την επιστήμη της διατήρησης σε χαμηλές θερμοκρασίες, αλλά δεν διαθέτει το ίδιο αρχείο επιτυχιών με την τραπεζική οργάνων ή την αποθήκευση ιστών. Κανείς ασθενής που υποβλήθηκε σε κρυονική δεν έχει αναζωογονηθεί.
Τι μπορεί να κάνει η διατήρηση και τι όχι
Σε εργαστήρια, πολλοί τύποι κυττάρων και ιστών έχουν διατηρηθεί με διαφορετικό βαθμό επιτυχίας. Μικρά δείγματα, έμβρυα, σπερματοζωάρια, ωάρια, κερατοειδείς και άλλοι ιστοί έχουν μελετηθεί για χρόνια. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η δομή επιβιώνει αρκετά καλά ώστε να είναι χρήσιμη αργότερα. Αυτή είναι πραγματική πρόοδος. Δείχνει ότι το κρύο μπορεί να επιβραδύνει τη ζημιά και ότι η βιτριοποίηση, η οποία είναι μια κατάσταση σαν γυαλί χωρίς κρυστάλλους πάγου, μπορεί να προστατέψει certain βιολογικά υλικά.
Ωστόσο, αυτά τα αποτελέσματα δεν κλιμακώνονται καθαρά σε έναν ολόκληρο άνθρωπο. Ένα κύτταρο σε πλάκα είναι ένα πράγμα. Ένας ολόκληρος οργανισμός είναι κάτι άλλο. Καθώς αυξάνεται το μέγεθος, αυξάνονται και τα προβλήματα. Η ψύξη απαιτεί περισσότερο χρόνο. Τα χημικά μετακινούνται ανομοιόμορφα. Οι διαφορετικοί ιστοί αντιδρούν με διαφορετικούς τρόπους. Αυτό που βοηθά ένα μέρος μπορεί να βλάψει ένα άλλο.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο είναι παραπλανητικό να μιλάμε σαν η κρυονική ήδη «διατηρεί όργανα» με τον ίδιο τρόπο που θα διατηρούσε ένα άτομο. Η φράση звучит καθαρά, αλλά κρύβει την σκληρή αλήθεια. Η κρυονική είναι μια προσπάθεια διατήρησης της βιολογικής οργάνωσης ενός θνητού ανθρώπου, όχι μια λυμένη μέθοδος για την αποθήκευση ενός σώματος έτοιμου προς χρήση.
Ένα μικρό παράδειγμα καθιστά τη διαφορά σαφή
Σκεφτείτε ένα μοναδικό λουλούδι σε ένα ποτήρι με νερό. Μπορεί να παραμείνει φρέσκο για λίγο αν το κοτσάνι κοπεί και ψυχθεί. Τώρα σκεφτείτε έναν ολόκληρο κήπο, με ρίζες, χώμα, καιρό και εποχές. Το να κρατήσεις ένα λουλούδι ζωντανό για λίγο δεν είναι το ίδιο με το να κρατήσεις ζωντανό τον κήπο.
Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ ενός οργάνου και ενός οργανισμού. Μια καρδιά ή ένα νεφρό μπορεί να διατηρηθούν ως μονάδα. Αλλά το άτομο είναι ο κήπος. Το σώμα είναι ένα συνδεδεμένο σύστημα και ο εγκέφαλος είναι το πιο ευαίσθητο μέρος αυτού του συστήματος.
Η κρυονική προσπαθεί να προστατεύσει αυτό το σύστημα μετά τον νομικό θάνατο, κατά τη διάρκεια της αναμονής, σταθεροποίησης, μεταφοράς και διατήρησης. Η διαδικασία ξεκινά μόνο μετά από εξουσιοδοτημένη νομική δήλωση θανάτου. Δεν είναι θεραπεία για ένα ζωντανό άτομο. Στόχος δεν είναι να παγώσει ο θάνατος στη θέση του. Στόχος είναι να μειωθεί η ζημιά μετά που έχει ήδη δηλωθεί ο θάνατος, με την ελπίδα ότι η μελλοντική επιστήμη μπορεί να ξέρει περισσότερα από ό,τι ξέρουμε τώρα.
Γιατί ο εγκέφαλος αλλάζει την ερώτηση
Πολλοί άνθρωποι σκέφτονται πρώτα την κρυονική ως διατήρηση του σώματος. Ωστόσο, η βαθύτερη ερώτηση είναι συνήθως ο εγκέφαλος. Αν η μνήμη, οι συνήθειες και η ταυτότητα εξαρτώνται από τη δομή του εγκεφάλου, τότε το πραγματικό ζήτημα είναι αν αυτή η δομή μπορεί να επιβιώσει αρκετά ώστε να έχει σημασία αργότερα.
Εδώ βοηθά η προσεκτική γλώσσα. Η διατηρημένη δομή δεν είναι η ίδια με τη διατηρημένη συνείδηση. Ένας εγκέφαλος που διατηρεί κάποια αρχιτεκτονική δεν είναι ακόμα ένα σκεπτόμενο άτομο. Ένα ψηφιακό αρχείο δεν είναι μυαλό. Ένα μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης δεν είναι ψυχή σε μηχανή. Αυτά τα εργαλεία μπορεί μια μέρα να βοηθήσουν με τη μνήμη, τη βιογραφία ή την προσωπική ιστορία, αλλά δεν εγγυώνται την επιβίωση.
Αυτή είναι η ειλικρινής γραμμή. Είναι επίσης η σκληρή. Η κρυονική είναι ένα σοβαρό ζήτημα επειδή στρέφεται προς την μελλοντική αποκατάσταση. Δεν είναι υπόσχεση ότι η ταυτότητα έχει συσκευαστεί ασφαλώς.
Τα όρια είναι ορατά και πρέπει να παραμείνουν ορατά
Η επιστήμη της διατήρησης έχει πραγματικές επιτεύξεις. Έχει δείξει ότι κύτταρα, ιστοί, έμβρυα και κάποια μικρά όργανα μπορούν να αποθηκευτούν με χρήσιμους τρόπους. Έχει επίσης δείξει πόση ζημιά εμφανίζεται ακόμη όταν η κλίμακα γίνεται μεγαλύτερη. Πάγος, χημική τοξικότητα, ανομοιόμορφη ψύξη και εύθραυστος εγκεφαλικός ισμός παραμένουν εμπόδια.
Έτσι, το σωστό μάθημα δεν είναι «τίποτα δεν λειτουργεί». Αυτό θα ήταν πολύ απλό. Το σωστό μάθημα είναι ότι η μερική επιτυχία σε ένα επίπεδο δεν γίνεται επιτυχία σε κάθε επίπεδο. Ένα διατηρημένο όργανο δεν είναι διατηρημένο άτομο. Ένα διατηρημένο σώμα δεν είναι απόδειξη μελλοντικής αναζωογόνησης. Και ένας διατηρημένος εγκέφαλος δεν είναι το ίδιο πράγμα με ένα επιστρεφόμενο εαυτό.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η κρυονική ανήκει στον χώρο της σοβαρής πιθανότητας, όχι της βεβαιότητας. Ρωτάει αν η μελλοντική ιατρική μπορεί μια μέρα να αποκαταστήσει αυτό που η τρέχουσα ιατρική δεν μπορεί. Δεν απαντά σε αυτή την ερώτηση σήμερα.
Ο αναγνώστης μπορεί πλέον να δει τη βασική διάκριση. Η κρυονική αφορά τη διατήρηση ενός οργανισμού, με την ελπίδα ότι μια μέρα μπορεί να αποκατασταθεί. Δεν αφορά την αποθήκευση ενός οργάνου και την κλήση αυτού ενός ατόμου. Αυτή η διαφορά αλλάζει ολόκληρο το θέμα.
Το Longer Horizon (Η Μεγαλύτερη Ορίζοντας) παραμένει μαζί με αυτόν τον τύπο ερώτησης, αυτόν που ρωτάει τι μπορεί να σημαίνει ειλικρινά η ελπίδα όταν ο χρόνος είναι μακρύς και η βεβαιότητα σύντομη.
Article by Lea Varga ·