Cryonics Questions and Choices
Τι κάνει ακριβώς η κρυοσυντήρηση και τι δεν κάνει;
Αυτή είναι η πρώτη ερώτηση που αξίζει να τεθεί. Η λέξη φαίνεται απλή, αλλά η ιδέα κουβαλάει πολύ βάρος. Αφορά το να επιβραδύνουμε τη φθορά τόσο πολύ, ώστε το βιολογικό υλικό να μπορεί να κρατηθεί σε ψυχρή κατάσταση για μελλοντική χρήση.
Η κρυοσυντήρηση σημαίνει τη διατήρηση βιολογικού υλικού μέσω της ψύξης του κάτω από το σημείο πήξης, συχνά σε πολύ χαμηλές, κρυογονικές θερμοκρασίες. Με απλά λόγια, ο στόχος είναι να θέσουμε παύση στις χημικές και φυσικές διεργασίες που συνήθως συνεχίζουν να καταστρέφουν τους ιστούς μετά από τραυματισμό, θάνατο ή αφαίρεση από το σώμα.
Αυτή η παύση δεν είναι μαγεία. Είναι μια μέθοδος. Και όπως κάθε μέθοδος σε αυτόν τον χώρο, έχει όρια.
Τι μπορεί να κάνει το κρύο
Ο ζωντανός ιστός αλλάζει γρήγορα όταν σταματά η παροχή οξυγόνου. Τα κύτταρα χάνουν ενέργεια. Οι μεμβράνες αποτυγχάνουν. Το νερό μετακινείται. Μπορεί να σχηματιστεί πάγος. Όλα αυτά προκαλούν ζημιά στη δομή. Η κρυοσυντήρηση προσπαθεί να διακόψει αυτή την αλυσίδα πριν spread η υπερβολική βλάβη.
Η βασική ιδέα είναι απλοϊκή. Ψύξτε τον ιστό. Προστατέψτε τον από τον πάγο. Αποθηκεύστε τον σε κρύο. Αν η διαδικασία λειτουργήσει καλά, ο ιστός διατηρεί περισσότερο από τη δομή του παρά θα έκανε σε θερμοκρασία δωματίου.
Για αυτόν τον λόγο η κρυοσυντήρηση έχει ήδη σημασία στην ιατρική και τη βιολογία. Κύτταρα, έμβρυα, κάποιοι ιστοί και μικρά βιολογικά δείγματα μπορούν να ψυχθούν και να αποθηκευτούν για μελλοντική χρήση. Αυτό το κομμάτι δεν είναι επιστημονική φαντασία. Είναι καθιερωμένη πρακτική.
Αλλά το σώμα δεν είναι ένα κύτταρο σε σωλήνα. Το μέγεθος αλλάζει τα πάντα. Ένα μικρό δείγμα ψύχεται πιο ομοιόμορφα από έναν ολόκληρο οργανισμό. Ολόκληρο ένα ανθρώπινο σώμα είναι ακόμα πιο δύσκολο. Η θερμότητα βγαίνει αργά από τους βαθείς ιστούς. Η ζημιά μπορεί να συμβεί πριν το κρύο φτάσει στο κέντρο.
Γιατί ο πάγος είναι ο εχθρός
Το νερό είναι το κύριο πρόβλημα. Όταν παγώνει, δεν γίνεται ακίνδυνο. Δημιουργεί αιχμηρούς κρυστάλλους που μπορούν να σκίσουν τις μεμβράνες και να διαταράξουν τη δομή των κυττάρων. Αυτός είναι ένας λόγος που η κρυοσυντήρηση χρησιμοποιεί ειδικά χημικά που ονομάζονται αντιψυκτικά μέσα (cryoprotectants). Αυτά βοηθούν στη μείωση του σχηματισμού πάγου κατά την ψύξη και την επόμενη θέρμανση.
Ένα αντιψυκτικό μέσο είναι, με απλά λόγια, ένας χημικός βοηθός. Μειώνει την πιθανότητα το νερό να παγώσει με καταστροφικό τρόπο. Βοηθά επίσης τον ιστό να μεταβεί σε μια κατάσταση παρόμοια με το γυαλί αντί για μια κρυσταλλική.
Αυτή η κατάσταση παρόμοια με το γυαλί ονομάζεται vitrification (βιτρίфикация). Η λέξη sounding technical, αλλά η εικόνα είναι εύκολα κατανοητή. Σκεφτείτε σιρόπι που γίνεται τόσο κρύο και παχύρρευστο που στερεοποιείται χωρίς να δημιουργεί κρυστάλλους πάγου. Η ιδέα είναι να κρατήσουμε τον ιστό σε αυτή τη σταθερή, γυάλινη μορφή.
Αυτός είναι ένας μεγάλος λόγος που η κρυονική χρησιμοποιεί τη βιτρίфикаσιον αντί για απλή πήξη. Η πήξη δημιουργεί πάγο. Η βιτρίficaσιον προσπαθεί να τον αποφύγει.
Ένα μικρό παράδειγμα το κάνει πιο καθαρό. Φανταστείτε μια φράουλα που αφήνεται στον καταψύκτη. Το νερό της γίνεται πάγος και ο καρπός γίνεται μαλακός και κατεστραμμένος όταν ξεπαγώνεται. Τώρα φανταστείτε ένα μικρό βιολογικό δείγμα προετοιρασμένο με αντιψυκτικά μέσα και ψυχθέντα με ελεγχόμενο τρόπο. Ο στόχος είναι να κρατηθεί η εσωτερική δομή πολύ πιο κοντά στην αρχική της κατάσταση.
Τα βήματα έχουν τόση σημασία όσο το κρύο
Η κρυονική δεν αφορά μόνο τη μακροπρόθεσμη αποθήκευση. Αφορά επίσης αυτό που συμβαίνει πριν την αποθήκευση. Τα πρώτα βήματα περιγράφονται συχνά ως αναμονή, σταθεροποίηση και μεταφορά.
Η αναμονή σημαίνει ότι άνθρωποι και εξοπλισμός είναι έτοιμοι όταν ένας ασθενής πλησιάζει στον νομικό θάνατο ή μόλις έχει κηρυχθεί νεκρός. Η σταθεροποίηση σημαίνει ότι η ψύξη ξεκινά γρήγορα, η κυκλοφορία μπορεί να υποστηριχθεί και το αίμα αντικαθίσταται με προστατευτικά υγρά. Η μεταφορά σημαίνει ότι ο ασθενής μεταφέρεται στο χώρο αποθήκευσης υπό συνθήκες που προορίζονται να περιορίσουν περαιτέρω ζημιά.
Αυτά τα βήματα έχουν σημασία επειδή ο τραυματισμός ξεκινά νωρίς. Το σώμα δεν περιμένει ευγενικά για μελλοντική φροντίδα. Μετά την απώλεια οξυγόνου, κάθε λεπτό μπορεί να加深ώσει τη βλάβη στον εγκέφαλο και άλλους ιστούς. Ένα καλό πρωτόκολλο κρυονικής προσπαθεί να μειώσει αυτή τη βλάβη πριν ξεκινήσει η βαθιά ψύξη.
Αυτό είναι επίσης εκεί που χρειάζεται ειλικρίνεια. Οι διαδικασίες κρυονικής ξεκινούν μόνο αφού έχει κηρυχθεί ο νομικός θάνατος. Δεν αποτελούν θεραπεία για ζωντανό άτομο. Δεν αντιστρέφουν τον θάνατο τώρα. Στοχεύουν στη διατήρηση όσο το δυνατόν περισσότερης δομής για ένα μέλλον που δεν υπάρχει ακόμη.
Τι ελπίζεται και τι είναι γνωστό
Η πιο σοβαρή περίπτωση για την κρυονική δεν είναι ότι λειτουργεί σήμερα ως ανάσταση. Είναι ότι μπορεί να διατηρήσει αρκετές βιολογικές λεπτομέρειες ώστε να γίνει δυνατή η μελλοντική επισκευή. Αυτό είναι μια ελπίδα, όχι ένα αποδεδειγμένο αποτέλεσμα.
Κάποιοι ερευνητές και συγγραφείς σε αυτόν τον χώρο μιλούν για τον εγκέφαλο με πρακτικούς όρους. Ο εγκέφαλος κρατά μνήμη, ταυτότητα και διδακτά μοτίβα. Αν η δομή του εγκεφάλου μπορούσε να διατηρηθεί αρκετά καλά, τότε η μελλοντική ιατρική μπορεί κάποτε να επισκευάσει ζημιά που η τρέχουσα ιατρική δεν μπορεί να αγγίξει.
Αυτή είναι μια σοβαρή ιδέα. Είναι επίσης μη ολοκληρωμένη. Κανένας ασθενής κρυονικής δεν έχει αναστηθεί. Αυτό το γεγονός πρέπει να παραμένει ορατό. Είναι η γραμμή ορίου μεταξύ της δυνατότητας και της υπόσχεσης.
Για αυτόν τον λόγο η διαφορά μεταξύ διατήρησης και ανάστασης έχει σημασία. Η διατήρηση προσπαθεί να σταματήσει τη φθορά. Η ανάσταση θα σήμαινε την επαναφορά της ζωής. Αυτά δεν είναι το ίδιο πράγμα. Το πρώτο είναι μια διαδικασία για την οποία μπορούμε να συζητήσουμε. Το δεύτερο παραμένει πέρα από την αποδεδειγμένη ανθρώπινη εμβέλεια.
Γιατί αυτό εξακολουθεί να προσελκύει προσοχή
Η κρυοσυντήρηση βρίσκεται σε μια περίεργη θέση. Είναι ήδη χρήσιμη στην ιατρική. Είναι επίσης ένας από τους λίγους χώρους όπου οι άνθρωποι σκέφτονται ανοιχτά τον χρόνο σε πολύ μεγάλα χρονικά πλαίσια.
Αυτό προσελκύει ανθρώπους που θέλουν να κατανοήσουν αν ένα κατεστραμμένο σώμα μπορεί να κρατηθεί σε μια κατάσταση που η μελλοντική επιστήμη ίσως επισκευάσει. Προσελκύει επίσης ανθρώπους που απλώς θέλουν μια πιο καθαρή απάντηση σε ένα ανθρώπινο ερώτημα. Αν η ζωή τελειώνει νωρίς, μπορεί κάτι να συνεχιστεί;
Δεν υπάρχουν απλές εγγυήσεις εδώ. Υπάρχει μόνο μια αλυσίδα πρακτικών ερωτημάτων. Πόσο γρήγορα μπορεί να ξεκινήσει η ψύξη; Πόση δομική ζημιά έχει ήδη συμβεί; Πόσο καλά προστατεύουν τα αντιψυκτικά μέσα τον ιστό; Πόσο ασφαλώς μπορεί να γίνει η επαναθέρμανση μια μέρα χωρίς νέα ζημιά;
Αυτές οι ερωτήσεις έχουν σημασία επειδή η επαναθέρμανση δεν είναι εύκολη ούτε αυτή. Ο πάγος μπορεί να επιστρέψει. Οι ιστοί μπορεί να ραγίσουν. Ζημιά μπορεί να εμφανιστεί κατά την απόψυξη. Ένα σώμα που έχει διατηρηθεί στο κρύο δεν είναι αυτόματα ένα σωσμένο σώμα. Είναι μόνο ένα σώμα του οποίου η φθορά μπορεί να έχει επιβραδυνθεί.
Για αυτόν τον λόγο ο χώρος είναι γεμάτος τεχνική εργασία και ημιτελείς ερωτήσεις. Εξηγεί επίσης γιατί κάποιοι άνθρωποι βλέπουν την κρυοσυντήρηση ως μια σοβαρή προσωπική επιλογή, ενώ άλλοι τη βλέπουν ως πολύ αβέβαιη για να εμπιστευτούν. Και οι δύο αντιδράσεις έχουν νόημα.
Για εμένα, το πιο σημαντικό πράγμα είναι η απλή ομιλία. Η κρυοσυντήρηση μπορεί να μειώσει τη φθορά. Μπορεί να βοηθήσει στη διατήρηση κυττάρων, ιστών και ορισμένων οργάνων. Στην κρυονική, χρησιμοποιείται με την ελπίδα να διατηρηθεί ένα ολόκληρο άτομο μετά τον νομικό θάνατο. Αλλά κανείς δεν μπορεί ειλικρινά να μετατρέψει αυτή την ελπίδα σε βεβαιότητα.
Αυτό που ένας αναγνώστης μπορεί να κατανοήσει τώρα είναι απλό αλλά σημαντικό. Η κρυοσυντήρηση δεν είναι πάγωμα στην συνηθισμένη έννοια. Είναι μια προσεκτική προσπάθεια να κρατηθεί η βιολογική δομή σε ψυχρή αποθήκευση, με την ελάχιστη δυνατή ζημιά, ώστε η μελλοντική επισκευή να γίνει μια μέρα περισσότερο από την ευχή.
Αυτό είναι το ερώτημα που το The Longer Horizon επιστρέφει συνεχώς για εμένα: πόση ελπίδα μπορεί να παραμείνει ειλικρινής όταν το μέλλον είναι ακόμα μακριά;
Article by Lea Varga ·