Cryonics Questions and Choices
Η πραγματική ερώτηση είναι τι είδους επιλογή κάνει ένα άτομο όταν σκέφτεται την κρυονική. Είναι εύκολο να ακούσεις τη λέξη και να φανταστείς μια απλή ιστορία για πάγωμα και αφύπνιση. Αυτή η ιστορία είναι πολύ καθαρολογημένη. Το πραγματικό θέμα είναι πιο αργό, πιο περίπλοκο και πιο ανθρώπινο.
Η κρυονική ξεκινά μόνο αφού έχει κηρυχθεί ο νομικός θάνατος. Αυτό το σημείο έχει σημασία. Δεν είναι θεραπεία για ζωντανό άτομο. Είναι μια μορφή συντήρησης που προορίζεται για ένα μέλλον κανείς δεν μπορεί να υπόσχεται.
Γι’ αυτό οι σημαντικές ερωτήσεις είναι πρακτικές. Τι συμβαίνει πρώτο; Τι προστατεύεται; Τι προσπαθεί να διατηρήσει η διαδικασία; Και τι κανείς δεν μπορεί ειλικρινά να πει ακόμα;
Από την αναμονή μέχρι τη σταθεροποίηση
Το πρώτο μέρος ονομάζεται αναμονή (standby). Με απλά λόγια, αυτό σημαίνει ότι μια ομάδα και εξοπλισμός είναι έτοιμοι κοντά στον ασθενή. Ο στόχος είναι να δράσουμε γρήγορα μετά την κήρυξη του θανάτου. Ο χρόνος έχει σημασία επειδή το σώμα αλλάζει γρήγορα.
Αυτό ακολουθείται από τη σταθεροποίηση. Αυτό σημαίνει ψύξη του σώματος, υποστήριξη της κυκλοφορίας και της αναπνοής όσο επιτρέπει το πρωτόκολλο, και προσπάθεια επιβράδυνσης περαιτέρω βλάβης. Αν εμπλέκεται μεταφορά, ο στόχος είναι να διατηρηθεί η κατάσταση όσο πιο σταθερή γίνεται ενώ μεταφέρεται ο ασθενής σε εγκατάσταση.
Στη συνέχεια έρχεται η συντήρηση. Αυτό συχνά σημαίνει αντικατάσταση του αίματος με προστατευτικό διάλυμα και βαθιά ψύξη των ιστών. Ο λόγος είναι απλός. Η βλάβη από τον πάγο μπορεί να βλάψει τη δομή, και η κρυονική προσπαθεί να μειώσει αυτή τη βλάβη όσο το δυνατόν περισσότερο.
Εδώ συναντιούνται το συναισθηματικό κομμάτι και το τεχνικό κομμάτι. Μια οικογένεια μπορεί να ακούσει ήρεμες λέξεις, αλλά η διαδικασία παραμένει συνδεδεμένη με την απώλεια. Το άτομο έχει ήδη φύγει κατά νομικό ορισμό. Αυτό που ακολουθεί είναι μια προσεκτική προσπάθεια να προστατευτεί αυτό που θα μπορούσε να είναι το πιο σημαντικό για οποιαδήποτε μελλοντική ανάρρωση.
Γιατί η δομή του εγκεφάλου λαμβάνει τόση προσοχή
Η κρυονική συχνά εστιάζει στον εγκέφαλο επειδή η μνήμη, η προσωπικότητα και η ταυτότητα συνδέονται με αυτόν. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο εγκέφαλος είναι ένας μαγικός κουτί. Σημαίνει ότι αν ποτέ ήταν δυνατή η μελλοντική ανάσταση, η διατηρημένη δομή θα είχε μεγάλη σημασία.
Εδώ επίσης οι άνθρωποι μπορούν να παραπλανηθούν από αισιόδοξη γλώσσα. Ένας διατηρημένος εγκέφαλος δεν είναι απόδειξη επιβίωσης. Ένας ψηφιακός αρχείο δεν είναι συνείδηση. Ένα μοντέλο AI της ομιλίας κάποιου δεν είναι ίδιο με το άτομο. Αυτά τα εργαλεία μπορεί να μας βοηθήσουν να σκεφτούμε την ταυτότητα, αλλά δεν λύνουν την ερώτηση.
Ένας απλός τρόπος να το πούμε είναι αυτός: η συντήρηση μπορεί να προστατεύσει πληροφορίες, αλλά οι πληροφορίες δεν είναι ίδιες με τη ζωντανή ενόραση. Αυτή η διαφορά είναι κεντρική. Κρατά την κρυονική στην περιοχή της πιθανότητας, όχι της βεβαιότητας.
Ένα μικρό παράδειγμα
Φανταστείτε ένα χειρόγραφο γράμμα σφραγισμένο σε ένα κουτί πριν από μια πλημμύρα. Το κουτί μπορεί να κρατήσει τις λέξεις αναγνώσιμες. Μπορεί ακόμη να προστατεύσει το χαρτί καλύτερα από ό what περιμέναμε. Αλλά το κουτί δεν αποκαθιστά τον συγγραφέα.
Αυτό είναι κοντά στο πρόβλημα της κρυονικής. Η συντήρηση στοχεύει να κρατήσει τις πληροφορίες που θα χρειαστεί η μελλοντική επισκευή. Δεν δημιουργεί ανάσταση από μόνη της. Προσπαθεί μόνο να αφήσει μια καλύτερη ευκαιρία ώστε κάτι σημαντικό να παραμείνει.
Αυτό το παράδειγμα είναι περιορισμένο, φυσικά. Ένας ανθρώπινος εγκέφαλος είναι πολύ πιο πολύπλοκος από ένα γράμμα. Παρ’ όλα αυτά, το σημείο ισχύει. Η διατήρηση της δομής είναι ένα πράγμα. Η αποκατάσταση ενός ατόμου είναι άλλο.
Τα ερωτήματα και οι επιλογές είναι μέρος του θέματος
Το θέμα του εξωφύλλου σχετικά με τα ερωτήματα και τις επιλογές ταιριάζει καλά στην κρυονική. Οι άνθρωποι δεν φτάνουν σε αυτό το θέμα κατά λάθος. Έρχονται με διαφορετικές ελπίδες, αμφιβολίες και όρια. Κάποιοι θέλουν μια δεύτερη ευκαιρία για ζωή. Κάποιοι θέλουν να προστατέψουν τα χρήματα και τον χρόνο της οικογένειας με προσοχή. Κάποιοι θέλουν να αντιμετωπίσουν την θνητότητα με όσο το δυνατόν περισσότερη διαύγεια μπορούν να διαχειριστούν.
Γι’ αυτό η ειλικρινής γραφή για την κρυονική πρέπει να κρατά την αβεβαιότητα ορατή. Κανείς ασθενής κρυονικής δεν έχει αναζωογονηθεί. Αυτό το γεγονός πρέπει να παραμείνει ανοιχτό. Δεν είναι ένα λάθος στη συζήτηση. Είναι το έδαφος πάνω στο οποίο στέκεται η συζήτηση.
Η καλή εξήγηση δεν αφαιρεί την αβεβαιότητα. Δημιουργεί χώρο για αυτήν. Επιτρέπει σε ένα άτομο να δει τα βήματα, τα όρια και το χάσμα μεταξύ της τρέχουσας γνώσης και της μελλοντικής ελπίδας.
Τι μπορεί να ειπωθεί χωρίς υπερβολές
Μερικά πράγματα είναι ξεκάθαρα τώρα. Η αναμονή προσπαθεί να μειώσει την καθυστέρηση. Η σταθεροποίηση προσπαθεί να επιβραδύνει τη βλάβη. Η μεταφορά προσπαθεί να κρατήσει τον ασθενή προστατευμένο ενώ μεταφέρεται σε φροντίδα. Η συντήρηση προσπαθεί να διατηρήσει τη δομή με την ελπίδα ότι η μελλοντική τεχνολογία μπορεί να κάνει περισσότερα.
Μερικά πράγματα δεν είναι ξεκάθαρα. Κανείς δεν μπορεί να πει πότε ή αν η ανάσταση θα λειτουργήσει ποτέ. Κανείς δεν μπορεί ειλικρινά να μετατρέψει τη συντήρηση σε εγγύηση. Κανείς δεν μπορεί να υποδυθεί ότι η μελλοντική επιστήμη έχει ήδη λύσει το πιο δύσκολο μέρος.
Αυτό μπορεί να звучει αυστηρό. Το βρίσκω πιο ήσυχο από την ψεύτικη παρηγοριά. Επιτρέπει στον αναγνώστη να κάνει μια σοβαρή ερώτηση χωρίς να πιέζεται προς την πίστη.
Το σημαντικό, στο τέλος, δεν είναι αν η κρυονική προσφέρει μια υπόσχεση. Δεν προσφέρει. Το σημαντικό είναι αν προσφέρει μια αρκετά πραγματική πιθανότητα ώστε να αξίζει προσεκτική σκέψη. Αυτή είναι μια διαφορετική δήλωση, και πιο ειλικρινής.
Το Longer Horizon ζητά αυτήν την ίδια προσοχή, ένα καθαρό ερώτημα τη φορά, σχετικά με την κρυονική, τη μελλοντική συντήρηση και τι μπορεί ειλικρινά να σημαίνει η ελπίδα.
Article by Lea Varga ·