Cryonics Questions and Choices
Η κρυονική διατηρεί τα σώματα για μελλοντικές ιατρικές εξελίξεις. Αυτή είναι η απλή απάντηση, και αυτός είναι ο λόγος που κάποιοι το παίρνουν σοβαρά υπόψη τους.
Επιστρέφω συνεχώς στο ίδιο δύσκολο σημείο. Η κρυονική δεν είναι θεραπεία τώρα. Είναι μια επιλογή αποθήκευσης που γίνεται μετά τη νομική ανακοίνωση του θανάτου, με την ελπίδα ότι η μελλοντική ιατρική θα γνωρίζει περισσότερα από ό,τι γνωρίζει η σημερινή ιατρική. Το σώμα ψύχεται γρήγορα, και ο στόχος είναι να επιβραδυνθεί η σήψη όσο το δυνατόν περισσότερο. Με αυτή την έννοια, η κρυονική αφορά τον χρόνο. Αφορά την αγορά χρόνου για μελλοντική επισκευή.
Το βασικό γεγονός είναι απλό. Η κρυονική δεν θεραπεύει ένα ζωντανό άτομο. Ξεκινά μόνο όταν έχει ανακοινωθεί ο θάνατος. Από εκείνη τη στιγμή, η διαδικασία προσπαθεί να μειώσει τις βλάβες πριν ξεκινήσει η μακροπρόθεσμη συντήρηση. Γι’ αυτό οι άνθρωποι μιλούν για αναμονή (standby), σταθεροποίηση και μεταφορά. Η αναμονή σημαίνει ότι μια ομάδα είναι έτοιμη όταν ο θάνατος πλησιάζει ή έχει συμβεί πρόσφατα. Η σταθεροποίηση σημαίνει ότι το σώμα ψύχεται και υποστηρίζεται όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Η μεταφορά σημαίνει την μετακίνησή του στον χώρο συντήρησης. Κάθε βήμα προορίζεται να περιορίσει τη βλάβη πριν την αποθήκευση.
Τι υπάρχει για αποθήκευση; Η ελπίδα είναι η μελλοντική ιατρική επισκευή. Οι υποστηρικτές πιστεύουν ότι η μελλοντική επιστήμη μπορεί να διορθώσει αυτά που δεν μπορούν να διορθωθούν σήμερα. Αναφέρονται σε καλύτερους τρόπους για την επισκευή κυττάρων, ιστών και οργάνων, και σε μεθόδους που ίσως κάποτε αναιρέσουν τη βλάβη από ασθένειες και γήρανση. Καταλαβαίνω γιατί αυτή η ιδέα έχει βάρος. Πολλά πράγματα στην ιατρική φαίνονταν κάποτε αδύνατα. Μερικά από αυτά είναι πλέον ρουτίνα.
Αλλά το όριο είναι εξίσου σημαντικό με την ελπίδα. Κανένας ασθενής κρυονικής δεν έχει επαναφέρει στη ζωή. Αυτό είναι το γεγονός που πρέπει να παραμένει στο επίκεντρο. Η κρυονική είναι ακόμα μια υπόσχεση για το μέλλον, όχι απόδειξη μελλοντικής επιτυχίας. Δεν είναι το ίδιο με το να λέμε ότι ένα άτομο θα επιστρέψει. Δεν είναι καν το ίδιο με το να λέμε ότι η βλάβη μπορεί να επισκευαστεί πλήρως. Το χάσμα μεταξύ συντήρησης και επαναφοράς στη ζωή είναι ακόμα ανοιχτό.
Αυτό το χάσμα έχει μεγαλύτερη σημασία όταν οι άνθρωποι μιλούν για υγεία των ηλικιωμένων. Οι ηλικιωμένοι συχνά θέτουν πρώτα πρακτικές ερωτήσεις. Τι συμβαίνει αν το σώμα συντηρηθεί; Τι αν αλλάξει η ιατρική; Τι αν η μνήμη, η ταυτότητα ή η λειτουργία δεν μπορούν να επαναφερθούν; Αυτές είναι δίκαιες ερωτήσεις. Η κρυονική μπορεί να τις απαντήσει μόνο με αβεβαιότητα. Μπορεί να πει τι προσπαθεί να διατηρήσει. Δεν μπορεί να πει τι θα μπορούν να αποκαταστήσουν οι μελλοντικοί γιατροί.
Η λέξη συντήρηση ακείται καθαρή, αλλά η πραγματικότητα είναι στενή. Ο στόχος είναι να κρατηθεί η δομή από το να καταρρεύσει πολύ. Αυτό είναι διαφορετικό από το να κρατηθεί ένας άνθρωπος ζωντανός. Είναι επίσης διαφορετικό από το να αποδειχθεί ότι η ζωή μπορεί να ξαναρχίσει. Κάποιοι άνθρωποι ακούν κρυονική και φαντάζονται έναν παγωμένο ύπνο με γνωστό τέλος. Αυτό είναι πολύ καθαρό. Η ειλικρινής εικόνα είναι πιο χαοτική. Το σώμα συντηρείται με την ελπίδα ότι η μελλοντική επιστήμη θα κάνει αυτά που η τρέχουσα επιστήμη δεν μπορεί.
Νομίζω ότι αυτή η ειλικρίνεια είναι πιο σημαντική από τον ενθουσιασμό. Μια σοβαρή ερώτηση για την κρυονική ξεκινά από εκεί. Όχι με μια υπόσχεση επιστροφής, αλλά με μια ερώτηση για το πόσο ένα άτομο είναι διατεθειμένο να εμπιστευτεί στη μελλοντική ιατρική. Για κάποιους, αυτή η εμπιστοσύνη είναι πολύ λεπτή. Για άλλους, νιώθει σαν μια λογική μπάντα στην πρόοδο. Και οι δύο αντιδράσεις έχουν νόημα. Το κύριο πράγμα είναι να κρατήσετε τη μπάντα αρκετά μικρή ώστε να βλέπετε καθαρά. Η κρυονική είναι μια πιθανότητα, όχι μια βεβαιότητα.
Υπάρχουν επίσης πρακτικά ζητήματα γύρω από πάροχο, νομικά και χρηματοδοτικά βήματα. Αυτά διαφέρουν ανά χώρα και ανά προσωπική κατάσταση. Νόμοι σχετικά με τον θάνατο, τη διαχείριση του σώματος, τη συναίνεση και τη μεταφορά δεν είναι παντού οι ίδιοι. Τα σχέδια πληρωμών και οι κανόνες χρηματοδότησης διαφέρουν επίσης. Αυτός είναι еще ένας λόγος για τον οποίο το θέμα θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως προσεκτικός σχεδιασμός, όχι ως καθολικό σύστημα.
Ψηφιακές ιδέες εισέρχονται μερικές φορές και στη συζήτηση. Οι άνθρωποι ρωτούν για σαρώσεις εγκεφάλου, ψηφιακά αρχεία ή ψηφιακές εκδόσεις ενός ατόμου. Νομίζω ότι αυτές οι ιδέες μπορούν να βοηθήσουν τους ανθρώπους να φανταστούν μνήμη και ταυτότητα. Αλλά δεν αποδεικνύουν επιβίωση. Μια δομή εγκεφάλου σε συντήρηση δεν εγγυάται συνείδηση. Ένας ψηφιακός δίδυμος δεν εγγυάται ότι το ίδιο εγώ συνεχίζεται. Αυτά τα εργαλεία μπορεί να υποστηρίξουν τη μνήμη με κάποιον τρόπο, αλλά δεν αφαιρούν την αβεβαιότητα στο κέντρο της κρυονικής.
Αυτή η αβεβαιότητα δεν είναι λάθος στη συζήτηση. Είναι η συζήτηση. Η κρυονική θέτει μια δύσκολη ερώτηση με απλά ρούχα. Μπορεί η μελλοντική ιατρική να κάνει περισσότερα από την τρέχουσα ιατρική; Ίσως. Μπορούν ποτέ τα συντηρημένα σώματα να επισκευαστούν και να επαναφέρουν στη ζωή; Δεν γνωρίζουμε. Γι’ αυτό το θέμα ανήκει στον χώρο μεταξύ επιστήμης, ελπίδας και περιορισμού.
Σέβομαι αυτόν τον χώρο. Είναι εκεί όπου οι ειλικρινείς άνθρωποι σταματούν πριν υποσχεθούν πολλά. Είναι επίσης εκεί όπου κρατούν χώρο για μελλοντική γνώση χωρίς να假装 ότι είναι ήδη εδώ. Η κρυονική διατηρεί τα σώματα για μελλοντικές ιατρικές εξελίξεις. Αυτή είναι η δήλωση. Η πραγματική ερώτηση είναι πόση αβεβαιότητα μπορεί να ζήσει ένα άτομο ενώ εξακολουθεί να καλεί την ελπίδα σοβαρή.
Αυτός είναι ο τύπος της ερώτησης που The Longer Horizon προσπαθεί να κρατήσει καλά, με μία ξεκάθαρη ερώτηση για την κρυονική, τη μελλοντική συντήρηση και τι μπορεί να σημαίνει ειλικρινά η ελπίδα.
Article by Lea Varga ·