Cryonics Questions and Choices
Μια υπόθεση κρυονικής μπορεί να ξεκινήσει ως ιδιωτική πράξη και να καταλήξει ως δημόσια ιστορία. Αυτό ακριβώς συνέβη με την πρώτη ανθρώπινη κατάψυξη που έγινε υπό τον έλεγχο της κρυονικής, καθώς και με το βιβλίο που αφηγήθηκε αργότερα αυτή την ιστορία. Ο Ρόμπερτ Νέλσον ήταν το κεντρικό πρόσωπο σε αυτήν την πρώιμη προσπάθεια, και η Σάντρα Στάνλεϊ βοήθησε να διαμορφώσει τον λογαριασμό σε μια αναγνώσιμη αφήγηση για ένα ευρύτερο κοινό.
Η ερώτηση πίσω από αυτή την ιστορία είναι απλή. Γιατί αυτό το ένα κατεψυγμένο σώμα είχε τόσο μεγάλη σημασία; Η απάντηση δεν βρίσκεται μόνο στο ίδιο το σώμα. Βρίσκεται επίσης στον τρόπο με τον οποίο η κρυονική έπρεπε να εξηγεί τον εαυτό της στο κοινό, πριν οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν κάποια σαφή ιδέα για το τι ήταν.
Η κρυονική ξεκινά μετά από το γεγονός ότι ένα άτομο έχει κηρυχθεί νομικά νεκρό. Στη συνέχεια, το σώμα ψύχεται γρήγορα. Ο στόχος είναι να επιβραδυνθεί η σήψη μέχρι η μελλοντική ιατρική να μπορέσει να κάνει περισσότερα από ό,τι μπορεί η τρέχουσα ιατρική. Αυτή είναι η βασική ιδέα. Είναι απλή και παραμένει ριζοσπαστική.
Ο Νέλσον εργάζονταν σε έναν τομέα που δεν είχε καθιερωμένη πορεία. Δεν υπήρχε σταθερός οδηγός δράσης. Δεν υπήρχαν αποδεδειγμένες επιστροφές σε ανθρώπους. Υπήρχε μόνο μια μικρή, αποφασισμένη ομάδα που προσπαθούσε να κάνει μια μελλοντική αξίωση αρκετά σοβαρή ώστε να ληφθεί σοβαρά υπόψη.
Αυτός είναι ο λόγος που τα πρώιμα αρχεία έχουν σημασία. Μια υπόθεση κρυονικής δεν είναι μόνο μια τεχνική εκδήλωση. Είναι επίσης ένας δοκιμασία εμπιστοσύνης. Οι άνθρωποι θέλουν να γνωρίζουν ποιος χειρίστηκε το σώμα, πού φυλάχτηκε και αν τα βήματα ήταν αρκετά προσεκτικά ώστε να δικαιολογούν την ελπίδα. Όταν αυτές οι λεπτομέρειες είναι αδύναμες, υποχωρεί και η υπόσχεση.
Η πρώτη υπόθεση έδειξε επίσης πόσο πολύ η κρυονική εξαρτιόταν από την προσαρμοστικότητα. Η πρώιμη αποθήκευση θα μπορούσε να είναι τραχιά. Η μεταφορά θα μπορούσε να είναι αβέβαιη. Οι εγκαταστάσεις θα μπορούσαν να αλλάξουν. Ένας ασθενής θα μπορούσε να μετακινηθεί από ένα μέρος σε άλλο καθώς οι άνθρωποι έψαχναν για μια πιο ασφαλή μακροπρόθεσμη διάταξη. Αυτό δεν ήταν μια πολιτισμένη βιομηχανία. Ήταν μια εύθραυστη προσπάθεια που προσπαθούσε να κρατήσει την ώρα.
Αυτή η ευθραυστότητα είναι ένας λόγος που η ιστορία της πρώτης κατάψυξης έγινε τόσο σημαντική στη γραπτή μορφή. Μια γραπτή αφήγηση θα μπορούσε να διατηρήσει τη σειρά, τα ονόματα και τη διάθεση εκείνων των πρώτων χρόνων. Θα μπορούσε επίσης να δείξει ότι οι άνθρωποι που συμμετείχαν δεν μιλούσαν για φαντασίωση. Δρούσαν μέσα σε έναν νέο και πολύ αβέβαιο τομέα.
Γιατί τα ονόματα Ρόμπερτ Νέλσον και Σάντρα Στάνλεϊ παραμένουν συνδεδεμένα
Όταν δύο ονόματα παραμένουν συνδεδεμένα με μια ιστορία κρυονικής, αυτό συνήθως σημαίνει ότι η ιστορία χρειαζόταν τόσο δράση όσο και εξήγηση. Ο Νέλσον ήταν μέρος της εργασίας και της οργάνωσης. Η Στάνλεϊ βοήθησε να μετατρέψει αυτή την εργασία σε μια αφήγηση σε μορφή βιβλίου. Μαζί, έδωσαν στους αναγνώστες ένα πλαίσιο για κάτι παράξενο και δύσκολο να εντοπιστεί.
Αυτό έχει σημασία επειδή η κρυονική έχει αντιμετωπίσει πάντα ένα πρόβλημα γλώσσας. Αν το κοινό ακούσει μόνο «κατάψυξη», ολόκληρη η ιδέα μπορεί να sounding άγρια ή γελοία. Αν το κοινό ακούσει μόνο «μελλοντική ανάσταση», ολόκληρη η ιδέα μπορεί να sounding σαν επιθυμητή σκέψη. Το μέσο έδαφος είναι πιο δύσκολο. Λέει ότι ένας ασθενής μπορεί να διατηρηθεί με φροντίδα, αλλά ότι κανείς δεν μπορεί να υποσχεθεί περισσότερα από τη διατήρηση.
Εδώ βοηθούν οι απλοί λόγοι. Αναμονή σημαίνει να είσαι έτοιμος όταν κηρύσσεται ο θάνατος. Σταθεροποίηση σημαίνει επιβράδυνση της διάσπασης του σώματος. Μεταφορά σημαίνει μετακίνηση του ασθενούς στον τόπο όπου η διατήρηση θα συνεχιστεί. Διατήρηση σημαίνει διατήρηση των ιστών αρκετά κρύους για να μειωθεί η ζημιά. Αυτά τα βήματα είναι πρακτικά, όχι μαγικά. Είναι η παρούσα πραγματικότητα της κρυονικής.
Η πρώτη ανθρώπινη υπόθεση έδειξε όλα αυτά σε χοντροειδή μορφή. Έδειξε επίσης τα όρια. Δεν υπήρχε ανάσταση. Δεν υπάρχει ακόμα ανθρώπινη ανάσταση από κρυονική. Αυτό το γεγονός δεν είναι μια υποσημείωση. Είναι το κέντρο της ειλικρινούς συζήτησης.
Τότε τι έκανε το βιβλίο; Έκανε μια δύσκολη αξίωση αναγνώσιμη. Επιτρέψτε στους αναγνώστες να δουν ένα άτομο που προσπαθεί να χτίσει μια νέα πρακτική γύρω από έναν πολύ παλιό φόβο, τον φόβο της μόνιμης απώλειας. Επίσης, διατήρησε την υφή της εποχής, όταν η κρυονική ήταν ακόμη τόσο μικρή που μια υπόθεση θα μπορούσε να διαμορφώσει ολόκληρη τη δημόσια εικόνα.
Ένα μικρό παράδειγμα διευκρινίζει το ζήτημα
Φανταστείτε μια οικογένεια θέλει ένα αρχείο μιας παλιάς κατοικίας πριν ξεκινήσουν οι εργασίες επισκευής. Φωτογραφίζουν κάθε δωμάτιο. Ετικετοποιούν τις βαλίτσες. Γράφουν πού είναι τα ραγάδες. Κανένα από αυτά δεν διορθώνει το σπίτι από μόνο του. Αλλά χωρίς αυτό, η μελλοντική εργασία γίνεται πολύ πιο δύσκολη.
Ένα βιβλίο κρυονικής λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο. Δεν ξαναζωντανεύει κανέναν. Δεν αποδεικνύει επιτυχία. Κρατά το αρχείο του τι έγινε, από ποιον και με ποια σειρά. Για έναν τομέα χτισμένο πάνω στη δυνατότητα του μέλλοντος, αυτό το αρχείο είναι μέρος της υποδομής της ελπίδας.
Αυτός είναι επίσης ο λόγος που η πρώιμη ιστορία της κρυονικής εξακολουθεί να έχει σημασία για τους αναγνώστες τώρα. Ένα διατηρημένο σώμα μπορεί να έχει αξία μόνο αν η διαδικασία γύρω από αυτό παραμένει οργανωμένη. Οι καλές προθέσεις δεν αρκούν. Πρέπει να συμβεί ψύξη. Η αποθήκευση πρέπει να συνεχιστεί. Οι νομικές και χρηματοδοτικές διατάξεις πρέπει να κρατήσουν, και διαφέρουν ανά χώρα και ανά υπόθεση. Αν αποτύχουν, η πιθανότητα μακροπρόθεσμης διατήρησης εξασθενεί γρήγορα.
Αυτό είναι το σκληρό μάθημα πίσω από την παλιά ιστορία. Η κρυονική δεν είναι μια μεμονωμένη στιγμή. Είναι μια αλυσίδα. Κάθε σύνδεσμος εξαρτάται από τον προηγούμενο. Ένα βιβλίο μπορεί να περιγράψει αυτή την αλυσίδα, αλλά δεν μπορεί να την ενισχύσει από μόνο του.
Για κάποιον που προσπαθεί να κατανοήσει την κρυονική σήμερα, η πρώιμη ιστορία του Νέλσον προσφέρει ένα νηφάλιο πρότυπο. Δείχνει το βάθος της ανθρώπινης ελπίδας. Δείχνει επίσης πόσο πολύ η ελπίδα χρειάζεται δομή. Χωρίς δομή, γίνεται μια επιθυμία. Με δομή, γίνεται μια σοβαρή ερώτηση.
Και αυτή η ερώτηση παραμένει ανοιχτή. Αν η μελλοντική ιατρική εξελιχθεί αρκετά, ποιοι τύποι διατήρησης θα είχαν αξία την προσπάθεια; Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει σε αυτό με βεβαιότητα τώρα. Αλλά οι πρώτες ιστορίες κρυονικής δίδαξαν μια σημαντικό συνήθεια. Ζήτησαν σαφήνεια πριν ζητήσουν πίστη.
Αυτό είναι το μέρος που βρίσκω πιο χρήσιμο. Κρατά το μυαλό σταθερό. Επιτρέπει στην ελπίδα να παραμείνει ειλικρινής.
Το Longer Horizon επιστρέφει στο ίδιο σημείο: μία σαφής ερώτηση σχετικά με την κρυονική, τη μελλοντική διατήρηση και το τι μπορεί να σημαίνει ειλικρινά η ελπίδα.
Article by Lea Varga ·