Cryonics Questions and Choices
Η κρυονική ξεκινά με μια σκληρή πραγματικότητα. Ξεκινά μετά τον νομικό θάνατο, όχι πριν. Αυτό έχει σημασία, γιατί καθορίζει τον τόνο ολόκληρου του πεδίου. Η κρυονική δεν είναι μια διάσωση από το να πεθαίνει κανείς με την ιατρική έννοια. Είναι μια προσπάθεια επείγουσας διατήρησης που ξεκινά αφού ένα άτομο έχει ήδη κηρυχθεί νεκρό.
Αυτό το πρώτο βήμα είναι εύκολο να παραλειφθεί όταν οι άνθρωποι μιλούν για την κρυονική σε γενικούς, ονειρικούς όρους. Η πραγματική δουλειά είναι πρακτική. Αφορά χρόνο, θερμοκρασία, μεταφορά και την κατάσταση του σώματος. Αφορά επίσης αυτό που μπορεί ακόμα να προστατευτεί όταν η καρδιά έχει σταματήσει και η συνηθισμένη ιατρική έχει κάνει ό,τι μπορούσε.
Η αναμονή (Standby) είναι το πρώτο μέρος που πολλοί άνθρωποι δεν βλέπουν ποτέ. Σημαίνει ότι μια ομάδα είναι έτοιμη όταν αναμένεται ο θάνατος. Ο στόχος είναι να μειωθεί η καθυστέρηση. Μετά τον νομικό θάνατο, το σώμα ψύχεται όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Η ψύξη επιβραδύνει τη ζημιά. Με απλά λόγια, λιγότερη θερμότητα σημαίνει πιο αργή αποσύνθεση.
Η σταθεροποίηση ακολουθεί. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει βήματα που στοχεύουν να υποστηρίξουν την κυκλοφορία για λίγο χρόνο μετά τον θάνατο, στη συνέχεια προσεκτική ψύξη και προστατευτική θεραπεία. Οι λεπτομέρειες διαφέρουν ανά πάροχο και ανά χώρα. Οι κανόνες, η μεταφορά και η ιατρική παράδοση δεν είναι παντού ίδιες. Στην Ευρώπη, αυτό έχει μεγάλη σημασία. Τα σύνορα είναι κοντά, αλλά οι νόμοι όχι.
Στη συνέχεια έρχεται η μεταφορά. Ο ασθενής μπορεί να χρειαστεί να μετακινηθεί από τον τόπο του θανάτου σε μια εγκατάσταση που μπορεί να συνεχίσει τη διατήρηση. Αυτή είναι ένας αγώνας κατά της σήψης, αλλά δεν είναι μια σκηνή ταινίας. Είναι ελεγχόμενη, καταγεγραμμένη και συνήθως скромная στην εμφάνιση. Η δουλειή είναι ήσυχη. Εξαρτάται από τον σχεδιασμό, όχι από το δράμα.
Η διατήρηση είναι το τελικό βήμα στο παρόν σύστημα. Το σώμα ψύχεται σε κρυογονικές θερμοκρασίες, όπου η βιολογική δραστηριότητα φέρνεται σε ένα στάσιμο σημείο. Αυτό δεν σημαίνει ότι το άτομο μπορεί να ανανευθεί τώρα. Κανένας άνθρωπος ασθενής κρυονικής δεν έχει ανανευθεί. Αυτή η πρόταση πρέπει να παραμένει ορατή. Είναι το όριο μεταξύ πιθανότητας και υπόσχεσης.
Γιατί οι άνθρωποι εστιάζουν στη δομή, όχι στην ιστορία
Η κεντρική ελπίδα στην κρυονική δεν είναι ότι ένα παγωμένο σώμα θα ξυπνήσει απλώς. Αυτή η ιδέα είναι πολύ απλή. Το βαθύτερο αξίωμα είναι ότι ο εγκέφαλος μπορεί να κρατά αρκετή φυσική δομή για να διατηρήσει τα ίχνη της μνήμης και της ταυτότητας, ακόμη και αν η σημερινή ιατρική δεν μπορεί ακόμα να τις διαβάσει ή να τις επισκευάσει πλήρως.
Εδώ βοηθά μια απλή λέξη. Πληροφορία σημαίνει τα μοτίβα που έχουν σημασία. Στον εγκέφαλο, αυτά τα μοτίβα μεταφέρονται από τη φυσική δομή. Αν επιβιώσει αρκετό από αυτή τη δομή, τότε κάποια μελλοντική μέθοδος ίσως μπορέσει να τη μελετήσει, να συμπεράνει τι χάθηκε και να επισκευάσει τη ζημιά. Αυτή είναι η ελπίδα. Είναι μια ελπίδα πρώτα για τη δομή, όχι πρώτα για το συναίσθημα.
Μια μελλοντική μέθοδος επισκευής θα χρειαζόταν τρία ευρεία βήματα. Πρώτον, θα έπρεπε να διαβάσει προσεκτικά τη διατηρημένη δομή. Δεύτερον, θα χρειαζόταν να εξετάσει τι ζημία είχε προκύψει και πώς να την διορθώσει. Τρίτον, θα έπρεπε να εκτελέσει αυτές τις επισκευές με εργαλεία αρκετά ακριβή ώστε να ενεργούν σε πολύ μικρές κλίμακες. Κάποιοι άνθρωποι φαντάζονται ιατρικά νανορομπότ για αυτή την εργασία, μαζί με προηγμένη κατασκευή ικανή να κάνει τέτοια εργαλεία. Αυτό είναι υποθετικό, αλλά είναι ένας σοβαρός τύπος υποθέσεων. Προσπαθεί να περιγράψει έναν μηχανισμό, όχι ένα θαύμα.
Εδώ είναι επίσης όπου η προσοχή πρέπει να παραμείνει στο δωμάτιο. Η διατηρημένη δομή δεν είναι ίδια με την αποδεδειγμένη επιβίωση. Ένα ψηφιακό αρχείο, ένας σαρωμένος εγκέφαλος ή ένα μοντέλο AI ενός ανθρώπου δεν εγγυώνται συνείδηση ή ταυτότητα. Αυτά τα εργαλεία μπορεί να βοηθήσουν με τη μνήμη, την μιμήση ή τη μελέτη. Δεν λύνουν το βαθύτερο ερώτημα της προσωπικής συνέχειας.
Παρόλα αυτά, το πεδίο δεν βασίζεται μόνο στη φαντασία. Η κρυονική χτίζεται γύρω από ένα πρακτικό ερώτημα: αν η πληροφορία είναι κωδικοποιημένη σε φυσικό ιστό, πόση από αυτή την πληροφορία μπορεί να διατηρηθεί μέχρι η μελλοντική ιατρική να γίνει πιο δυνατή; Αυτό το ερώτημα είναι άβολο επειδή είναι ειλικρινές. Δεν δίνει άνεση χωρίς κόστος.
Ένα μικρό παράδειγμα βοηθά να γίνει αυτό πραγματικό
Φανταστείτε έναν χαρτόνιο χάρτη που άφησαν σε ένα βρεγμένο κουτί. Αν το κουτί ανοιχτεί γρήγορα, ο χάρτης μπορεί ακόμα να διαβαστεί. Αν μείνει εκεί για πολύ καιρό, οι γραμμές θολώνουν και some λεπτομέρειες χάνονται. Ο χάρτης δεν είναι η επικράτεια, αλλά εξακολουθεί να φέρει χρήσιμες πληροφορίες.
Η κρυονική αντιμετωπίζει τον εγκέφαλο λίγο σαν αυτόν. Ο στόχος είναι να επιβραδυνθεί η απώλεια πριν η χρήσιμη δομή χαθεί. Η ελπίδα δεν είναι ότι ο παρών κόσμος μπορεί να διορθώσει όλα τα προβλήματα. Η ελπίδα είναι ότι αρκετό θα παραμείνει για έναν μελλοντικό κόσμο να εργαστεί με αυτό.
Αυτό το παράδειγμα έχει όρια, φυσικά. Ένας εγκέφαλος είναι πολύ πιο σύνθετος από έναν χάρτη. Φέρει ζωντανά δίκτυα, όχι μελάνι. Αλλά το παράδειγμα δείχνει τη βασική λογική. Η διατήρηση δεν είναι ανανεύση. Η διατήρηση είναι μια προσπάθεια να κρατηθούν οι επιλογές ανοιχτές όταν η σημερινή ιατρική έχει φτάσει στα όριά της.
Τι σημαίνει αυτό για έναν σοβαρό αναγνώστη
Ένα σοβαρό ερώτημα κρυονικής δεν είναι, «Είναι αυτό βέβαιο;» Είναι, «Τι θα έπρεπε να ισχύει για να έχει σημασία;» Αυτό είναι ένα καλύτερο ερώτημα. Κρατά την ελπίδα δεμένη με τον μηχανισμό.
Για την κρυονική να έχει μέλλον, πολλά πράγματα πρέπει να ισχύουν όλα μαζί. Ο νομικός θάνατος πρέπει να κηρυχθεί πριν ξεκινήσει η διατήρηση. Το σώμα πρέπει να ψυχθεί και να σταθεροποιηθεί με προσοχή. Η μεταφορά πρέπει να συμβεί χωρίς μεγάλη καθυστέρηση. Η διατηρημένη δομή πρέπει να περιέχει αρκετή πληροφορία για μελλοντική επισκευή. Και η μελλοντική ιατρική πρέπει να γίνει πολύ πιο ικανή από ό,τι είναι τώρα. Κάθε βήμα είναι μια πραγματική πρόκληση. Κανένα δεν έχει λυθεί σήμερα.
Οι ψηφιακές ιδέες μπορούν να κάθονται δίπλα σε αυτή τη συζήτηση, αλλά δεν την αντικαθιστούν. Ένα ψηφιακό αρχείο μπορεί να διατηρήσει μια φωνή, ένα πρόσωπο ή ένα αρχείο επιλογών. Ένα μοντέλο μπορεί να μιμηθεί τρόπο και ύφος. Ωστόσο, ένα αντίγραφο της συμπεριφοράς δεν είναι το ίδιο πράγμα με ένα ανακτημένο άτομο. Αυτή η διάκριση έχει σημασία. Κρατά τη συζήτηση καθαρή.
Υπάρχει επίσης ένα ηθικό διάσταμα. Άνθρωποι που σκέφτονται την κρυονική συχνά σκέφτονται την ολοκληρωμένη ζωή. Αυτό δεν είναι μια περίεργη ώθηση. Είναι ανθρώπινη. Πολλοί από εμάς γνωρίζουμε τον πόνο του να θέλεις μια ακόμη εποχή, μια ακόμη συζήτηση, μια άλλη ευκαιρία να τελειώσεις κάτι που ξεκίνησε πολύ αργά. Η κρυονική μιλά σε αυτό το συναίσθημα, αλλά δεν μπορεί να το cash in ως γεγονός.
Άρα η ειλικρινής θέση δεν είναι ούτε η απόρριψη ούτε η παράδοση στη νοσταλγία. Είναι μια πρακτική ανοιχτότητα. Η κρυονική μπορεί να αποδειχθεί ένα νεκρό αδιέξοδο, ή μπορεί κάποια μέρα να γίνει μια γέφυρα. Κανείς δεν μπορεί να το πει αυτό σήμερα. Αυτό που μπορεί να ειπωθεί είναι στενότερο και ισχυρότερο. Το πεδίο ρωτά αν η μελλοντική ιατρική μπορεί να κάνει αυτό που η σημερινή ιατρική δεν μπορεί, αν αρκετό από τη δομή του εγκεφάλου διατηρηθεί αλώβητο εντωμεταξύ.
Αυτό είναι ένα μεγάλο ερώτημα, αλλά είναι ένα καθαρό. Βοηθά έναν αναγνώστη να δει την αλυσίδα από την αναμονή στη σταθεροποίηση στη μεταφορά στη διατήρηση, και στη συνέχεια στο πιο δύσκολο ερώτημα της επισκευής. Μόλις αυτή η αλυσίδα είναι ορατή, η κρυονική γίνεται πιο εύκολη να κριθεί χωρίς συνθήματα.
Το Longer Horizon ζει σε αυτόν τον ίδιο χώρο των καθαρών ερωτημάτων. Ρωτά τι μπορεί να σημαίνει ειλικρινά η ελπίδα όταν ο χρόνος είναι κοντός και η βεβαιότητα αραιή.
Article by Lea Varga ·